การมาทำกรอบให้ทำเหมือนกันเดินทางเหมือนกันจึงเป็นเรื่องชวนคิดมากในสังคมทางตะวันออกของเรา

ในท่ามกลางสายฝนที่โปรยปรายลงมาอยู่ตลอดเวลาช่วงนี้ผมยังคงทำงานอยู่ใน ม. ทักษิณถิ่นสงขลา  ช่วงเช้าถึงเที่ยงวันหลังจากเข้าสอนหนังสือตามหน้าที่แล้วได้เข้าฟังเรื่องการปรับปรุงและพัฒนาหลักสูตรตามกรอบมาตรฐานคุณวุฒิระดับอุดมศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2552

 ต่อมาในช่วงบ่ายเป็นต้นไปก็มีการแบ่งกลุ่มทดลองทำไปตามสาขาวิชาที่กำหนดไว้ในระดับปริญญาตรี 

 สำหรับผมเองก็ฟังไว้เพื่อนำไปปรับให้เข้ากับหลักสูตร ป. โท ที่ดูแลร่วมกับเพื่อน ๆ อยู่ แง่คิดที่ได้อาจจะผิดคือสังคมเรานี้มักไปลอกเรียบแบบอย่างสังคมทางตะวันตกที่เขาคิดระบบนี้ไว้เป็นกรอบแล้วอย่างมีขั้นมีตอน 

 ผมว่าสังคมเรานี้บางอย่างมันยืดหยุ่นไม่เหมือนสังคมอื่นที่ผิดเป็นผิดถูกเป็นถูก  สังคมเรานี้ลูบหน้าปะจมูก ใช้เวลาแบบยืดหยุ่นมาก

 อย่างการประชุมเวลา 9 โมงตรง แต่ประชุมจริงล่วงเลยไปมากก็ไม่ว่ากันเพราะยืดหยุ่นไงละ   การรอคอยถือเป็นเรื่องธรรมดา  เราจึงไม่เคร่งเครียด  เพราะสังคมเรามักเป็นกันเองเสมอ 

 ทีนี้การนำเอากรอบทางตะวันตกมาใส่มันจึงดูเหมือนจะเข้าไม่เข้ากัน ของเขาเขาเปิดเผยเป็นโลกไร้พรมแดน 

 แต่สังคมตะวันออกเราปกปิดบางเรื่องเป็นสูตรลับอย่างสามก๊กแต่ละก๊กก็มียุทธวิธีที่บอกกันไม่ได้ในเชิงรบ ทุกมหาวิทยาลัยก็เข็มมุ่ง  การมาทำกรอบให้ทำเหมือนกันเดินทางเหมือนกันจึงเป็นเรื่องชวนคิดมากในสังคมทางตะวันออกของเราว่าจะเป็นไปได้มากน้อยเพียงใดหรือไม่  แง่คิดก็คือความยืดหยุ่นทำให้เราคงอยู่การแข็งไม่ยอมยืดหยุ่นมีแต่จะหักทำลายนั้นแล.