มีเวลาอย่าพูดมากทำงานอย่างเรามีเวลาต้องพักผ่อนให้มากๆ

  พอขึ้นไปบนรถ  พี่หนานเกียรติก็ได้แนะนำให้ผมได้รู้จักกับพี่หมอเอกจตุพร ซึ่งนั่งอยู่ข้างทางเดินตรงข้ามกับผมส่วนพี่หนานเกียรตินั้นแกนั่งติดด้านในติดหนาต่าง....รถป.อ.ไม่มีหน้าต่าง....นั่งได้สักครู่พนักงานรถก็ได้นำขนมและน้ำเปล่าเย็นๆให้ได้ชื่นใจมาสู่ซากี้และเพื่อนๆ ผมเองก็ใช่ว่าจะรอช้า บรรจงขนมบังกล้วยหอมเข้าปากอย่าง อีทักอีเถื่อ ยอมรับว่าหิวมากครับ สักครู่พี่หนานเกียรติมองเห็นก็เลยถามว่า..ทานข้าวมาหรือยัง..!!!!!!!!!!!ยังกล้าถามอีก apax 1  ก็ได้เล่าไปแล้วว่าเป็นยังงัย  ..ยังครับ..งั้นเอานี่ไปอีกอัน  Thank you หลายๆเด้อ   มากๆหลังจากที่ได้ขนมจากพี่หนานเกียรติแล้ว  พี่หมอเอกจตุพรก็ไดร่วมแสดงน้ำใจกับโดยการมอบ ขนมเค้กกล้วยหอมให้กับผมชิ้นหนึ่ง พอเส็จแล้วก้พูดคุยกัน  ตามประสาอารมณ์  ระหว่างเดินทางนั้นซึ่งผมเองเป็นคนที่หลับบนรถได้อย่างสบายเพราะทำงานทัวร์  นั่งหลับเป็นประจำ  ซึ้เมือหัดเริ่มทำงานใหม่ๆ พี่บ๊อบบี้บอกผมว่า มีเวลาอย่าพูดมากทำงานอย่างเรามีเวลาต้องพักผ่อนให้มากๆ  ......แต่ทริ๊ปนี้ผมสาบานได้เลยว่า นอนไม่หลับจริงๆ เพราะที่นั่งมันแคบเบาะก็เล็กมาก  เหตุฉะนี้เพราะว่า  ซากี้สูง181 cm. หนัก  78 KG.