การมีชีวิตกับปัจจุบัน คือปาฏิหาริย์...

 

 

 

Be wise enough not to trust in miracles

but, be foolish enough to believe in one.

จงฉลาดพอที่จะไม่เชื่อในปาฏิหาริย์ 

แต่จงโง่เขลาให้พอที่จะเชื่อว่ามันมีอยู่จริง

                                                นิรนาม.

 

     อ่านแล้วออกจะงงนิดหน่อยในตอนแรก มาพินิจพิจารณาต่อ ก็คิดต่อเอาเองว่า…

 

จงฉลาดพอที่จะไม่เชื่อในปาฏิหาริย์

ก็คือต้องไม่มัวแต่รอปาฏิหาริย์ แต่ต้องมุ่งมั่นจริงจังในการทำหน้าที่การงานของตนให้ดีที่สุดในทุกวิถีทาง

     

ส่วนที่ว่า...

แต่จงโง่เขลาให้พอที่จะเชื่อว่ามันมีอยู่จริง

น่าจะเป็นรู้จักการ “วางใจ” เมื่อได้ทำหน้าที่หรือการงานใด ๆ อย่างดีที่สุดแล้ว ผลจะเป็นอย่างไรอย่าประหวั่นพรั่นพรึง เพราะเมื่อทำด้วยแรงที่เต็มที่ เต็มกำลังกาย-ใจแล้ว

เชื่อเถอะว่า.....

 

   ... ปาฏิหาริย์จะมีจริง...

 

 

ขอให้ทุกท่านได้พบกับ “ปาฏิหาริย์” ในชีวิตค่ะ

                                      (^__^)