ความจริงก็คือความจริง เมื่อไหร่ก็ตามที่เรายอมรับความจริงที่เจ็บปวดเหล่านั้นได้ ก็หมายถึงการพัฒนาปัญญา ให้รู้เท่าทันสิ่งที่เกิด ย่อมมาจากเหตุ เราได้ทบทวน ใคร่ครวญอยู่เสมอ ...เข้าใจชีวิตมากขึ้น

 1

                          (สถานที่...เขาใหญ่)

ทุกวันมีความหมายสำหรับทุกคนและอาจจะพิเศษสำหรับบางคนที่ตั้งใจสำหรับวันหนึ่งวันเพื่อสิ่งใดก็แล้วแต่ มนุษย์เราล้วนอยู่ได้ด้วยความหวังและพลังใจ พร้อมที่จะมุ่งหน้าเดินต่อไปเรื่อยๆเพื่อจะให้ไปถึงเป้าหมายปลายทางที่ตั้งไว้

มีบางท่านบอกว่า เป้าหมายนั้นสำคัญก็จริงอยู่ แต่ระหว่างการเดินทางนั้นมีเรื่องราวหลายเรื่องให้เราได้จดจำ เรียนรู้ เพื่อสั่งสมเป็นทุนในการเดินทางต่อไปของชีวิตเรา ผมจึงไม่ละเลยที่จะเก็บเกี่ยวเรื่องราวแม้เพียงเล็กน้อยที่พบได้ในรายทาง

Dsc00465pai

                                                            (สถานที่...บ้านปาย)

ความทรงจำที่ผมเคยคิดว่าช่างเป็นความทรงจำที่ไม่ดีเอาเสียเลยในขณะหนึ่ง เมื่อเวลาผ่านเลยไป ผมก็กลับหันไปมองในอีกแง่มุมว่า  แท้จริงแล้วเป็นการจัดวางของโชคชะตา เมื่อเราได้พบเจอสิ่งหนึ่ง แล้วถึงได้เจออีกสิ่งหนึ่ง เหมือนกับว่าทุกเรื่องราวได้ถูกกำหนดไว้โดยคร่าวๆแล้ว ในรายละเอียดเป็นหน้าที่ของเราที่ต้องบริหารชีวิตเอาเอง

P4066531

                                                         (สถานที่...เเม่ฮ่องสอน)

การเรียนรู้ 

การเรียนรู้ของผมเริ่มต้นจาก “ความกล้า” ที่จะพาตัวเองออกไปข้างนอก ทะลายอิสรภาพที่ถูกจองจำเพื่อออกไปสัมผัสชีวิตที่หลากหลาย และมีความตั้งใจอย่างแรงกล้าที่จะเดินเข้าสู่ศูนย์กลางของตัวเอง และเคาะประตูกับความกลัว จนในที่สุดเรื่องที่ว่ายากที่สุด คือการเริ่มต้น ก็ไม่ได้ยากเกินไปอย่างที่ผมคิด เมื่อผ่านตรงนั้นแล้ว ผมก็เริ่มเดินออกมาเรื่อยๆเพื่อเรียนรู้ความกว้างใหญ่ของการเรียนรู้ข้างนอก แต่ไม่ลืมที่จะทบทวนการเป็นไปของด้านในของตัวเอง แม้ว่าไม่ได้สัมพันธ์กันสักเท่าไหร่ในการเรียนรู้ภายนอกกับภายใน แต่ก็เป็นความตั้งใจและพยายามของตัวผมเอง...

Eak%20indoor

                                                  (สถานที่...ลพบุรี - สระบุรี)

เวลา 

เวลาที่เหลือไม่เยอะ...ยังมีอีกหลายสิ่งที่เราควรทำ แต่ยังไม่มีโอกาสได้ทำเลย ผมคิดว่าในช่วงเวลาที่เหลืออยู่เป็นสิ่งที่คุณค่า การผ่านล่วงเลยของเวลาเป็นความสูญเปล่าของชีวิตไปด้วย

จริงอยู่ว่า 

พระอาทิตย์ยังคงทอแสงส่องสว่างอยู่ทุกวัน 

แต่วันนี้ก็มีเฉพาะวันนี้เท่านั้น 

พรุ่งนี้ก็เป็นวันใหม่แล้ว 

วันนี้ก็จะกลายเป็นอดีต

Dscf0821

                                   (สถานที่...หลวงพระบาง,สปป.ลาว)

มิตรภาพ – กัลยาณมิตร

สิ่งที่เป็นกำลังใจอย่างมากสำหรับการเดินทางของผม นั่นคือ มิตรภาพจากกัลยาณมิตร ไม่ว่าจะเป็นสายตาที่เจือไปด้วยความห่วงหาอาทร การให้โอกาส คำพูด หรือ แม้แต่ความรู้สึกที่ดีไม่ว่าจะส่งผ่านสื่อใดๆ ก็แล้วแต่ ล้วนแล้วแต่เป็นแรงขับเคลื่อนที่ดีของผม

Img_0128

                                            (สถานที่...หาดใหญ่ - สงขลา)

ความจริง 

ในระหว่างทางเราก็กลับพบว่า นอกจากความชื่นชมยินดีในการพิชิตเส้นทางแล้ว ผมยังพบความจริงที่น่าขื่นขมสำหรับชีวิตอีกหลายเรื่อง เจอครั้งแรกก็ทุกข์เสียจนรู้สึกแย่และทดท้อ แต่เมื่อคิดอีกที ก็เป็นเรื่องที่ดี ความจริงก็คือความจริง เมื่อไหร่ก็ตามที่เรายอมรับความจริงที่เจ็บปวดเหล่านั้นได้  ก็หมายถึงการพัฒนาปัญญา ให้รู้เท่าทันสิ่งที่เกิด ย่อมมาจากเหตุ เราได้ทบทวน ใคร่ครวญอยู่เสมอ ...เข้าใจชีวิตมากขึ้น

Dscf4432

                             (สถานที่...วาวี - เชียงราย)

ความฝัน

ความฝันที่ไม่ใช่เรื่องเพ้อฝัน ความฝันของผมพร้อมที่จะเป็นความจริงได้ตลอดเวลา เพียงผมมีเงื่อนไขกับตัวเองว่าต้องกล้าที่จะเดินทางไปสู่ความฝันนั้น ความฝันของเราไม่ใช่เรื่องเพ้อฝันที่เปราะบางแตกหักง่าย แต่เป็นความฝันที่แข็งแรง แกร่งกร้าน และพร้อมมือรับแบบทดสอบ

Phamonbanner

                                           (สถานที่...อินทนนท์ - เชียงใหม่)

เดินต่อไป...และ เดินต่อไป

สุดท้ายแล้วเป้าหมายที่พิชิตใด้ในความฝันแต่ละช่วง ก็เป็นเพียงความภูมิใจชั่วครั้ง ชั่วคราว เมื่อเวลาได้ผ่านไปความภาคภูมิใจนั้นก็ลดระดับเป็นความธรรมดาที่เราได้ผ่านมาแล้ว เรากลับมองเป้าหมายที่ไกลออกไปอีก...สิ่งที่พบอีกอย่างก็คือ ปลายทางของความคาดหวังมักจะไม่ใช่สิ่งที่เราตั้งใจไว้เมื่อต้นทาง แค่ขยับเรื่องของเวลา ทุกอย่างก็เปลี่ยนแปลงไปทั้งหมด

Dscf2564

                                                             (สถานที่...ปาย)

ไม่ยึดติดในกรอบใดกรอบหนึ่ง ยืดหยุ่น และปรับไปอย่างไร้รูปแบบ แต่สำคัญที่เรายังคงหลักการและเป้าหมายที่ชัดเจน

 P10103211pai

                                       (สถานที่...วัดจันทร์ - เชียงใหม่)

บันทึกไว้ในวันคล้ายวันเกิดของคนเล็กๆคนหนึ่ง

๙ ธ.ค. ๕๒

ศาลายา,นครปฐม

 

 

*** อยากจะใช้คำว่า "ถอดบทเรียนชีวิต" เเต่ดูเป็นคำใหญ่มากไป บันทึกเล็กๆนี้ขอเพียงเป็นการ "ทบทวน" ช่วงเวลาที่ผ่านมาของตนเอง อาจเป็นเพียงบางเสี้ยวของการเดินทาง แม้ไม่ใช่ทั้งหมด แต่ผมอยากจะบอกเล่า

 

 

 

 




ปาย เเม่ฮ่องสอน