อบอุ่นมั่นคงที่สุด

 

 

ต่อจากบันทึกที่แล้วเรื่องพ่อ คือชีวิต ทำให้ผมนึกถึงภาพวาดภาพหนึ่งที่เคยวาดเมื่อปีที่แล้ว เมื่อครั้งน้องเต้อายุเพียงไม่ถึงขวบ ผมมักจะอุ้มน้องเต้เสมอๆ และน้องเต้ก็จะชอบถูกอุ้มและให้อุ้มไกวไปไกวมา หลับสบายในอ้อมอกพ่อ

ผมมองดูน้องเต้ยามหลับในอ้อมอก พลางรู้สึกว่า ความอบอุ่นและความสุขสบายของเด็กคงมาจากความที่เป็นพ่อลูกกัน และความมั่นคงของอ้อมกอดพ่อที่มั่นคงแข็งแรง ไม่มีทางปล่อยให้ตกแน่นอน นี่ละมั้งที่ทำให้เด็กรู้สึกถึงความปลอดภัยร้อยเปอร์เซนต์ จึงหลับตาลงได้อย่างมีความสุขเช่นนี้

นี่คงเรียกว่าความรักของพ่อที่มีต่อลูก

บางครั้งรู้สึกว่าการเป็นเด็กช่างโชคดีเหลือเกินที่เกิดมามีพ่อและได้รับการอุ้มของพ่อ และพอโตขึ้น ก็คงไม่ได้อุ้มแบบนี้แล้ว

เด็กๆ เมื่อครั้งยังเล็กเป็นเบบี๋แบบนี้ พอโตขึ้นจะระลึกถึงถึงอ้อมกอดของพ่อไหม น่าสงสัย

ภาพวาดนี้ วาดจากความทรงจำที่ได้อุ้มน้องเต้บ่อยๆ มองลงมาที่กำลังอุ้มก็เห็นภาพเช่นนี้ พอวางน้องเต้บนที่นอน จึงรีบวาดออกมาเป็นภาพนี้

ก็จะบอกว่าอ้อมกอดที่สร้างความอบอุ่นแกจิตใจและร่างกายนั้นไม่ได้มีเฉพาะอ้อมกอดพ่อ แต่มีอ้อมกอดของธรรมชาติด้วย ซึ่งถ้าเรารู้สึกถึงความรักนี้ เราก็ไม่ควรทำลายธรรมชาติ 

มีอ้อมกอดของแผ่นดิน ซึ่งเราก็ควรสามัคคีกันเพื่อความสงบสุขของชาติ

ขอเพียงแต่มีความสำนึกถึงพระคุณของธรรมชาติและพระคุณของบิดาแห่งแผ่นดิน

ขอให้ทุกท่านอบอุ่นด้วยความมรักจากอ้อมกอด....ของใครสักคน นะครับ