“แม้นจะสิ้นสูญ…เรือนกาย หากแต่มีสิ่งนี้ปรากฏให้ชุ่มฉ่ำหัวใจทุกครั้งที่หวลรำลึกถึง” ความดีที่ไม่เสื่อมสลายไปกับกาลเวลา....John Rabe
คงไม่มีใครที่ปฏิเสธได้ว่า….ความโหดร้ายของสงครามนั้น…โหดร้ายเพียงใด?
หากได้ซึมซับเหตุการณ์ที่…นานกิง ผ่านบทความ หนังสือ หรือ คลิปวิดีโอต่าง ๆ จาก internet หรือที่แห่งอื่น
เพราะนี่คือ…อีกหน้าหนึ่งของประวัติศาสตร์ ที่โลกต้องจารึกไว้ เพื่อเป็นอุทาหรณ์แก่บรรพชนรุ่นหลัง ถึงความไร้มนุษยธรรมของมนุษย์ที่มีต่อมนุษย์ด้วยกัน
ที่นี่…นานกิง เมื่อประมาณกว่าครึ่งศตวรรษมาแล้ว การทำลายล้างเผ่าพันธุ์มนุษย์ที่สุดแสนจะบรรยายด้วยถ้อยคำใด ๆ ได้
ที่นี่...นานกิง
http://www.nanking-massacre.com/Home.html
หากแต่…ไม่มีถ้อยคำใด ๆ ต่างหาก.... ที่สามารถทดแทนความสูญเสียเหล่านั้นได้
นานกิง…จึงเป็นถ้อยคำที่ทดแทนได้ด้วย….ถ้อยคำที่สื่อความหมายในตัวเอง ต่อเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ณ เวลานั้น

รูปภาพเกือบทั้งหมด ที่ได้เห็น สะเทือนหัวใจอย่างยิ่ง ยิ่งดูยิ่งมืดมิด ไม่เห็นหนทางใด ๆ ที่จะไขว่คว้ามาให้ได้ซึ่งความหวังของพวกเขาเหล่านั้น ทั้งเด็ก สตรี คนชรา และบุรุษเพศ ทุกคนยืนอยู่บนความสิ้นหวังของชีวิต
ที่นี่..เด็กวิ่งหาความเมตตา ผู้หญิงท้องร้องขอความสงสาร เป็นภาพที่โหดร้ายเกินไปที่จะรับได้
หากมิใช่สงครามแล้ว มนุษยชาติทุกเผ่าพันธุ์คงมิใช่เป็นเช่นนี้
สงครามจึงทำร้ายจิตใจของกันและกันอย่างโหดร้ายทารุณที่สุด
พื้นที่สีขาว ภายใต้เงามืด เป็นสิ่งเดียว ที่ได้หล่อเลี้ยงหัวใจของเพื่อนมนุษย์ด้วยกัน แม้นจะเป็นเพียงจุดเล็ก ๆ จุดเดียว ที่ต้องค้นหาภายใต้ความอับแสงของชีวิต
เราเกิดมาต่างกัน….แต่สิ่งเดียวที่ทดแทนได้ คือความยิ่งใหญ่ของหัวใจนั่นเอง
บุคคลท่านนี้…จอห์น ลาเบ้(John Rabe) จึงกุมหัวใจของคนที่นานกิงได้อย่าง…สุดขั้วหัวใจ
เปรียบได้กับจุดขาว…บนผืนผ้าสีดำ
เพราะอะไร?หรือ
เพราะ….บุคคลท่านนี้ยืนอยู่ข้างประชาชนที่ถูกรุมทำร้ายโดยปราศจากหนทางต่อสู้ ทุกรูปแบบ…. ด้วยหัวใจที่เปี่ยมด้วยมนุษยธรรม
ปัจจุบันอนุสรณ์สถานของจอห์น ลาเบ้ มีปรากฏให้อนุชนรุ่นหลัง รำลึกถึง ณ ที่แห่งนี้
รูปอนุสรณ์สถานJohn Rabe



สวัสดีค่ะ
สวัสดีค่ะคุณแสงแห่งความดี
สงครามเต็มไปด้วยความโหดร้าย การทำลายล้าง และความสูญเสีย
ครูใจดีคิดว่า "สงครามไม่ได้ทำให้ใครชนะเลย มีแต่แพ้ กับแพ้" คุณแสงคิดเหมือนครูใจดีมั้ยคะ?
* ความดีเท่านั้นค่ะที่คงอยู่ได้ และคิดว่าน่าจะหยุดความเลวร้ายของสงครามได้เช่นกัน เห็นด้วยกับ บทสรุปของคุณแสง
“แม้นจะสิ้นสูญ…เรือนกาย
หากแต่มีสิ่งนี้ปรากฏให้ชุ่มฉ่ำหัวใจทุกครั้งที่หวลรำลึกถึง”
“ความดีที่คงทน… ไม่สูญสิ้นไปตามกาลเวลา”
ขอบคุณค่ะ
สวัสดี ครับ คุณ
1.
เมื่อ ส. 28 พ.ย. 2552 @ 15:49
บันทึก ฉบับนี้....บังเอิญ อ่านเจอในโลก online..
..ทำให้ผมมีความรู้สึกว่า...หากนำสงครามมา... ผ่านข้อคิดในมุมมองของตนเอง
เพื่อสื่อผ่านให้สังคม ตระหนัก...เรื่อยไป....
เพราะมันโหดร้ายเกินไป ที่ใจของเราจะรับได้
และภาวนา....มิอยากเห็นมันอีกเลย
....
ขอบพระคุณ ครับ
"นานกิง" เป็นสงครามเดียวที่ผมอ่านแทบไม่ได้ รูปก็ไม่อยากดู
เป็นสงครามที่โหดร้ายที่สุดที่มนุษย์ได้กระทำต่อเพื่อนร่วมโลก
ใจสั่นครับ
สวัสดีค่ะ คุณแสงแห่งความดี
ณ..วันนี้..สงครามเปลี่ยนรูปแบบ..เป็นสงครามเย็น..ที่ค่อยๆทำร้ายจิตใจของคนเรา..มันโหดร้ายกว่าสงครามการเผชิญหน้ากันเสียอีก..ดังนั้นลมหายใจของพวกเราในตอนนี้..ขอจงหายใจเข้ารักประเทศไทย..หายใจออกสามัคคีคือพลัง....
สวัสดีค่ะ
สวัสดี ครับ คุณครูใจดี
บันทีก ฉบับนี้....โหดร้ายเกินไปสำหรับผู้ที่มีมนุษยธรรมในหัวใจ
การส่งผ่านความโหดร้าย....สู่จิตใจที่งดงามใน ช่วงเวลาที่...ทุกท่านไม่อยากให้เกิด
มันเป็นความทรงจำที่ทำให้ ...ช่วงเวลาแห่งความอับแสงในชีวิต ของผู้คนที่นี่...ได้มีความหวังในชีวิตบ้าง...จุดขาวบนพื้นที่สีดำ...แม้นจะเป็น...เพียงจุดเล็ก ๆ ...
แต่ก็ยิ่งใหญ่เสมอ
"ชีพสูญสิ้นได้...แต่คุณงามความดีที่กระทำไว้ในโลกใบนี้ ยังคงอยู่เสมอต้นเสมอปลาย"
john rabe
สวัสดี ครับ
4.
เมื่อ ส. 28 พ.ย. 2552 @ 16:39
..........เพียงแค่อาจารย์ ใจสั่น...ผมก็ทราบครับว่า...วุฒิภาวะทางอารมณ์ของอาจารย์ เป็นเช่นไร
ผมเอง...รู้สึกเช่นเดียวกัน ครับ
อาจเป็นเพราะว่า....สงครามทุกที่ มีความโหดร้ายเหมือนกัน แต่ที่นี่..โหดร้ายด้วยหลักฐานที่มัดแน่นไปด้วย... ความเลวร้ายของจิตใจผู้กระทำที่มีต่อผู้ถูกกระทำ...อย่างสุดโต่ง...และเลวร้ายที่สุด
สงครามคือความเหลวเหลก...ของมนุษยชาติ ที่ไร้มนุษยธรรมที่สุด
ใจสั่น...ของอาจารย์ คงเป็นนัยยะ.. เช่นนี้
ชวนอาจารย์ ทานมื้อเที่ยง ครับ
ด้วยความเคารพ
จอห์น ลาเบ้(John Rabe)ท่านยืนข้างประชาชน
มีหรือจะไม่กุมหัวใจประชาชนไว้ได้
ขอบคุณบทสรุป
“แม้นจะสิ้นสูญ…เรือนกาย
หากแต่มีสิ่งนี้ปรากฏให้ชุ่มฉ่ำหัวใจทุกครั้งที่หวลรำลึกถึง”
“ความดีที่คงทน… ไม่สูญสิ้นไปตามกาลเวลา”
สบายดีนะคะ...ระลึกถึงเสมอค่ะ
สวัสดีค่ะคุณแสงแห่งความดี
อ่านบันทึกนี้หลายครั้งแล้วค่ะ...
ทำให้เกิดความคิดต่อยอด ร่วมกับที่คนไม่มีรากเคยตั้งคำถามไว้เช่นกัน....
มนุษย์ทำสิ่งที่โหดร้าย ทารุณเพราะอะไร....
หากไม่ใช่.... ความกลัว...
ด้วยความกลัวที่ฝังลึกในใจนี้เองที่ทำให้มนุษย์บางคน บางกลุ่มหลงลืมความดีงาม ซึ่งเป็นเนื้อแท้ในใจของตน ...
ถึงกับทำลายล้าง เข่นฆ่า แม้ผู้ที่ไม่มีทางสู้และร้องขอชึวิต...
มาชวนไปอ่านบันทึกใหม่ที่เกิดจากความคิดต่อยอด(บางส่วน) จากบันทึกของคุณแสงแห่งความดีค่ะ
http://gotoknow.org/blog/nourishingsoul/317829
ขอบคุณค่ะ
(^___^)
สวัสดีค่ะ แวะมาทักทายตอนเลิกงานค่ะ
เคยอ่านหนังสือเล่มนี้ ของสำนักพิมพ์มติชน รู้สึกแย่กับญี่ปุ่นมาก (คนเขียนก็เขียนดีมาก)
มันจะเป็นตราบาปของญี่ปุ่นไปอีกจนฟ้าดินสลายแหละครับ
ช่วงนั้นยังเด็กมากค่ะ เกลียดยุ่นเข้ากระดูกดำ ระบายในไดอารี่ และนสพ.ป๋า
สงครามมีแต่เรื่องแย่ๆ ..เคยอ่านเรื่องเรือรบ โซเวียตฆ่าศัตรู หนูเผาไฟ จำได้แม่น สยองจริงๆ ค่ะ
... รัก เท่านั้น จะสร้าง ภราดรภาพ และ สันติภาพ ... ยังหวัง ยังรอ ในบ้านเมืองเราค่ะ
ส่งท้ายปีเก่าด้วยกันนะคะ คุณแสงแห่งความดี
มีแต่เจ็บปวด เพราะมันเกิดจากสงครามใจ
ที่นำไปสู้การปฏิบัติ อันนำไปสู่จุดจบ
ขอบคุณค่ะ
“แม้นจะสิ้นสูญ…เรือนกาย หากแต่มีสิ่งนี้ปรากฏให้ชุ่มฉ่ำหัวใจ ทุกครั้งที่หวลรำลึกถึง”
“ความดีที่คงทน… ไม่สูญสิ้นไปตามกาลเวลา”
บทสรุปที่โดนใจ ระลึกถึงเสมอค่ะ
สวัสดี ครับ
5.
เมื่อ ส. 28 พ.ย. 2552
เรามีเหตุการณ์ที่สอนใจเรานับครั้งไม่ถ้วน
สงครามมีแต่สูญเสีย ทั้งร่างกายและจิตใจ
ครูแป๋ม ....ทำให้ผมคิดถึง....สันติภาพ....
คิดถึง ความสงบ และคิดถึง ความรัก
ขอบพระคุณครูแป๋มมากนะครับ
สวัสดี ครับ คุณครูอ้อยเล็ก
ครูอ้อยเล็กครับ หากมิใช่สงครามแล้ว มนุษยชาติทุกเผ่าพันธุ์คงมิใช่เป็นเช่นนี้
สงครามจึงทำร้ายจิตใจของกันและกันอย่างโหดร้ายทารุณที่สุด
อยากเห็นความสุขสงบ ท่ามกลางความรักซึ่งกันและกัน ครับ
ขอบคุณครูมาก ครับ
สวัสดี ครับครูคิม
วันนี้ เราซึบซับความโหดร้ายของคำ ๆ นี้ จากบ้านของเรา เมืองของเรา
บ้านที่เรามีไว้อยู่อาศัย บ้านที่มีเสียงหัวเราะ บ้านที่มีความสงบ หันมามองหน้าซึ่งกันและกัน ก็พบแต่สิ่งจรรโลงใจ ไม่ระคนไปด้วยความหวาดระแวง
มาบัดนี้...
หลับตา มองเห็นความเลวร้ายที่เกาะกุมหัวใจ
ตื่นลืมตา.. สิ่งเลวร้ายยังเจือบนอยู่บนใบหน้า
...
การเรียกร้อง แสวงหาจุดขาวบนพื้นที่สีดำ ที่ปนอยู่บนความว้าวุ่น
หนทางแห่งสันติ ที่ก้องอยู่ในหัวใจ เมื่อไหร่ จะคืบคลานมาให้อบอุ่นในหัวใจ...
หนทาง ที่ถูกทิ่มตำด้วยขวากหนาม และความมึดบอดในปัญญา อยากให้หมดสิ้นไปจาก..สิ่งนี้
สงครามไม่เคยทำให้ชีวิตคนเรา มีค่าเลย นะครับ ครูคิมว่ามั้ย ครับ