ทุกย่างก้าวของการเป็นผู้ให้ คือ ความตั้งใจของพี่ชายคนนี้

นั่งอ่านหนังสือก่อนทำอารมณ์ทำงานต่อก็หันไปเห็นวารสารเล่มที่สองที่ตัวเองทำขึ้น อ่านเนื้อหาของวาสารตอนหนึ่งเป็นบึกทึกที่ใช้ชื่อว่า "บันทึกจากมูซากาเร๊าะ ถึง พี่ชายผู้เสียสละ" เลยอยากจะนำมาสัมผัสความรู้สึกร่วมกันครับ

"หลายคนเลือกที่จะให้แก่คนบางคน

ขณะที่บางคนกลับให้แก่ทุกคนโดยไม่เลือก

หากทว่าการให้ที่ไม่เลือกกลุ่มคน สถานที่ และสภาวะ นับเป็นสิ่งที่ประเสริฐยิ่งของการให้

และเขาคือหนึ่งในบางคนที่น้อยคนจะทำ

เพราะอะไรไม่มีใครรู้ได้ นอกจากตัวเขาเองกับพระองค์

แต่...ดูเหมือนว่า ตลอดเส้นทางของการให้ของเขาที่ผ่านมา

ช่างทุกข์ยากและสร้างความท้อใจไม่น้อยเลยทีเดียว

แต่เขากลับเผชิญมัน ได้อย่างสง่างามแม้ไม่ผ่าเผย แต่ก็ดูดี

ในสายตาใครใครหลายคน ที่ได้สัมผัสชีวิตจริงกับเขา

หากไม่รู้จักเขาจริงคงมองว่า เขากำลังทำอะไรอยู่...?

บ้ารึเปล่า ทำอะไรโง่โง่อยู่อย่างนั้น

กลับกันเขาไม่แคร์

เพราะใครใครคงไม่รู้ว่า เขาคนนั้น คนที่ดูเหมือนทำอะไรบ้าๆ

เขาคือวีรบุรุษของเด็กๆ

หลายต่อหลายคน ณ สวนยางเขียว(โรงเรียนหนึ่งซึ่งอยู่ในสวนยาง) แห่งนี้

อัลฮัมดุลิลละฮฺ ขอบคุณพระองค์ที่ส่งเขามาที่นี่

และขอบคุณเขาที่มอบสิ่งดีๆให้ตลอดมา..."


         กลอนนับต่อจากนี้ได้แต่งขึ้นวันสุดท้ายสำหรับศิษย์คนนี้ที่ได้นั่งเรียนกับใครบางคนที่มาถ่ายทอดความรู้บนพื้นที่เสี่ยงแห่งนี้ แม้จะเพียงหนึ่งครั้งต่อสัปดาห์แต่มันมีคุณค่ามากมายทั้งเนื้อหาและความรู้สึก บทความในกลอนนี้อาจไม่สำคัญเท่าไหร่นักสำหรับเขาคนนี้แต่อย่างน้อยอยากให้บทความในกลอนนี้เป็นส่วนหนึ่งของกำลังใจที่เอาใจช่วยเขาคนนี้ทำหน้าที่ของเขาต่อไป

"...เขาเป็นใครมาจากไหนใครรู้บ้าง

เขาเดินทางเพื่อใครใครรู้เห็น

เขาอาจต้องทนทุกข์ทั้งเ้ช้าเย็น

เพียงเพื่อเห็นใครใครสมใจปอง

มีกี่คนที่ทำไปไม่เรียกร้อง

ไม่หวังของตอบแทนเช่นดั่งเขา

กวดขันทุกย่างก้าวให้พวกเรา

คอยบรรเทาความกลัวให้หายไป

ที่ผ่านมาเกิดอะไรแก่เขาบ้าง

ต้องอ้างว้างค้างแรมกี่หนแห่ง

อาจเคยท้อทนทุกข์จนสิ้นแรง

แต่ไม่เคยจะแล้งซึ่งความดี

เหนื่อยไหม...กับการทนต่อสู้

เท่าที่ดูก็พอรู้ว่าหนักหนา

หากเหนื่อยนักก็พักบ้าง แล้วหลับตา

ตื่นขึ้นมาอีกทีได้มีแรง..."


 

          ช่วงชีวิตที่ผ่านมาถึงแม้ว่าจะผ่านอะไรต่างๆมากมาย แต่คำว่า "ให้" มันก็คุ้มค่าสำหรับทุกสิ่งที่เป็นไปจวบจนทุกวันนี้ อินชาอัลลอฮฺจะทำทุกอย่างให้ดีที่สุด และจะทำอย่างนี้ตราบเท่าที่คนนึงจะทำได้ (ด้วยความหวังและดุอาอฺ) เพื่อสู่การพัฒนาการศึกษาในพื้นที่สามจังหวัดชายแดนภาคใต้ต่อไป

  จากใจเสียงเล็กๆ...