เริ่มมีร้านกาแฟเติบโตขึ้นเป็นระยะๆ..ราวกับดอกไม้ประดับในเส้นทางอันมีมนต์เสน่ห์

เข้าสู่หน้าหนาว  หลายต่อหลายคนบ่ายหน้าขึ้นสู่ภูเขากันแทบทั้งนั้น 

ระหว่างภูเขากับทะเล  ผมหลงรักเจ้าฤดูกาลใดมากกว่ากัน
แน่ล่ะ  ผมหลงรักภูเขาอย่างไม่ต้องสงสัย  ไม่ใช่เพราะทะเลดูเคว้งคว้างและเงียบเหงาหรอก
แต่อาจเป็นเพราะผมคุ้นชินกับภูเขาเสียมากกว่า  เพราะชีวิตของคนที่ราบสูงอย่างผม ห่างไกลจากทะเลเป็นยิ่งนัก  ยิ่งบ้านเกิดของผมรายรอบไปด้วยภูเขาหลายลูก  ลืมตามาก็เห็นภูเขา  หลับตานอนยังเห็นภูเขาในความฝัน  - จะไม่ให้รักและผูกพันกับภูเขามากกว่าทะเลก็ให้มันรู้ไป

 

 

ในยามที่ลมหนาวพัดมาเยี่ยมเยียนชีวิตของคนเราเช่นนี้
ภูเขามักเป็นทางเลือกที่ผู้คนนิยมเลือกที่จะมาพักผ่อน  เพื่อปล่อยวางให้ชีวิตเสพสัมผัสกับความงามของภูเขาที่ห่มคลุมด้วยม่านหมอก  ที่บางคราวก็ขาวนวลงามชวนตะกายคว้า  และบางคราวก็หม่นมัวราวควันบุหรี่...

 

ไม่เท่านั้นสิ, หมู่มวลดอกหญ้าและดอกไม้หน้าหนาวนั้นก็ตระการตาเป็นยิ่งนัก  ซึ่งนั่นยังไม่รวมถึงเสียงใบไม้ร้องเพลงหลากทำนอง  เสียงลำธารที่ดีดเต้นเป็นจังหวะๆ  ภาพของท้องทุ่งกลางที่ราบในหุบเขาที่เป็นดุจดั่งดินแดนแห่งเทพนิยาย  และอีกมากมายที่ผมไม่อาจบอกเล่าได้อย่างเสร็จสรรพ

 

ผมหลงรักการเดินทางในฤดูกาลเช่นนี้มากเป็นพิเศษ  ผมรักที่จะขับรถไปเรื่อยๆ  เหนื่อยก็พัก  รักและชอบทิวทัศน์ตรงไหนก็พาตัวเองลงไปเสพสัมผัสอย่างไม่รีบเร่ง  พร้อมๆ กับการสูดเอาความสดชื่นแห่งขุนเขาเข้าสู่หัวใจของตัวเองทีละนิดๆ....ราวกับการจิบกาแฟอุ่นๆ อย่างละเมียดละไม

 

 

แปลกแต่ก็จริง  ผมไม่รู้หรอกว่ากาแฟกลายเป็นสัญลักษณ์อันมีเสน่ห์ในการเดินทางของผู้คนตั้งแต่เมื่อไหร่  ไปไหนๆ ก็เห็นร้านกาแฟเล็กใหญ่ ผุดขึ้นรองรับการมาเยือนของนักเดินทางจากทั่วสารทิศอย่างน่ารัก  บางแห่ง-ร้านกาแฟที่ว่านั้น  ถึงขั้นโด่งดังพลุแตก ราวกับเป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์และสำคัญทางประวัติศาสตร์ไปเลยก็มี

 

ผมไม่ใช่คนหลงรักกาแฟมากนัก  แต่ก็บอกได้ว่า  ทานกาแฟแทนข้าวมาก็บ่อย  เพราะชีวิตผูกยึดอยู่กับการประชุมอย่างไม่ว่างเว้น  ครั้นเดินทางไปในที่ต่างๆ  เมื่อพบพานความน่ารักและน่าหยิกของร้านกาแฟริมทาง  ก็อดห้ามใจที่จะแวะทักทายร้านกาแฟไม่ได้สักที  กาแฟอร่อย นุ่ม หอมหวานหรือไม่  ผมไม่สันทัดเกี่ยวกับรสชาติเหล่านั้น  แต่บอกได้ว่า ทิวทัศน์บรรยากาศของร้านเป็นอย่างไร (รวมทั้งสาวๆ  สวย และน่ารัก หรือไม่)...เท่านั้นเอง

 

 

 

การเดินทางในแต่ละครั้ง  นอกจากกล้องถ่ายรูปคู่ชีวิตที่ผมไม่อาจหย่าร้างได้  หนังสือสักเล่มสองเล่มก็เป็นคู่รักอีกอย่างที่ผมไม่อาจหลงลืมที่จะพกพาติดตัวมาด้วย  เพราะหากเกิดความจำเลอะเลือน ไม่มีสิ่งเหล่านี้เมื่อไหร่  หัวใจของผมก็พลอยแต่จะเกิดอาการลงแดงตะหงิดๆ   เดือดร้อนต้องแวะซื้อแวะหามาติดรถไว้สักเล่มสองเล่ม จนได้

 

ผมเป็นคนประเภทง่ายๆ ...ไม่ชอบการต้อนรับขับสู้จากระบบใดๆ...
จนบางที ผมเองยังถูกมองว่า สันโดษและทำตัวโดดเดี่ยวจนน่าชัง !

ผมไม่ชอบฟังเพลงที่กำลังได้รับความนิยม  แต่จะฟังอีกทีก็ตอนเพลงนั้นเลิกฮิตไปแล้ว
ผมไม่ชอบเข้าคิวเพื่อรอทานอาหารที่อร่อยๆ ...แต่ชอบที่จะไปรับประทานในสถานที่ที่ไม่แออัด หยัดเหยียดไปด้วยผู้คน

เช่นเดียวกันนี้  ถึงแม้ผมจะหลงรักความงามในบรรยากาศของร้านกาแฟตามวิถีการเดินทางมากแค่ไหน  แต่ผมก็มักเลือกที่จะพาตัวเอกไปพักชีวิตในร้านที่เล็กๆ เงียบๆ ไม่จอแจ...เพื่อให้หัวใจของตัวเอง  มีโอกาสเสพสัมผัสกับบรรยากาศรอบกายอย่างง่ายงามที่สุดเท่าที่พึงทำได้

 

 

พักหลัง  ผมเดินทางขึ้นเหนือบ่อยครั้งเหมือนกัน  ถึงแม้จะไม่ล่วงไกลถึงเชียงใหม่ หรือปายเมืองแห่งอุดมคติของนักเดินทางก็เถอะ  แต่ก็รู้สึกดีไม่น้อยกับการเห็นความเปลี่ยนแปลงแถวภูเขาน้ำหนาวและภูหินร่องกล้าของจังหวัดเพชรบูรณ์  ที่เริ่มมีร้านกาแฟเติบโตขึ้นเป็นระยะๆ..ราวกับดอกไม้ประดับในเส้นทางอันมีมนต์เสน่ห์... โดยล่าสุดนั้น  ผมอดที่จะแวะร้านกาแฟแห่งหนึ่ง (ร้านคืนชีวิตให้แผ่นดิน) บนเขาแถวเพชรบูรณ์ไม่ได้  เพราะฟังดูชื่อแล้ว  ดูหนักแน่น มีอุดมการณ์ มีอุดมคติต่อชีวิตและโลกอย่างไม่ต้องสงสัย...

 

ที่นี่มีการจำหน่ายกาแฟ  สินค้าพื้นเมือง  ผลิตผลอันเป็นพืชผักที่ปลอดสารพิษ ...มีที่นั่งง่ายๆ และเรียบงามให้ชมวิวทิวทัศน์ไม่แพ้ที่อื่นๆ  และที่สำคัญก็คือ ไม่เนืองแน่นไปด้วยผู้คน  เลยทำให้ผมไม่ลังเลที่จะแวะไปเสพสัมผัสกับร้านกาแฟริมทางของชีวิต...

 

 

แน่นอนครับ...ไม่ว่าที่ไหนๆ ร้านกาแฟก็ผุดขึ้นราวกับดอกไม้ประดับเส้นทางของนักเดินทาง

และผมก็ไม่รู้หรอกว่าการเกิดมาของร้านรวงเหล่านี้  มันหมายถึง การสูญเสียใดๆ ในวิถีธรรมชาติบ้างหรือไม่  แต่ก็รู้สึกดีอยู่มากเหมือนกัน  เพราะอย่างน้อยชี้ชัดได้ว่า  ผืนแผ่นดินของเมืองไทย  มีความสดใส น่ารัก และพร้อมที่จะหล่อเลี้ยงผู้คนอย่างไม่ต้องสงสัย  ขอเพียงผู้คนไม่รู้สึกกระหายอยากมากจนเกินไป  ทุกอย่างก็ยังจะเป็นความงดงามที่พร้อมจะส่งต่อไปยังรุ่นต่อรุ่นได้อย่างไม่ยากเย็น...

 

และในวิถีที่เกิดขึ้นนั้น  เราคงต้องถามตัวเองว่า  การเดินทางสู่การท่องเที่ยวในแต่ละครั้ง  เราหลงรักประเทศไทยมากขึ้นกี่มากน้อย  รักความเป็นธรรมชาติ-มารดาแห่งชีวิตมากขึ้นหรือเปล่า  หรือเพียงหลงรักแต่เพียงกลิ่นหอมๆ และความอ่อนอุ่นของกาแฟริมทางเท่านั้น-หนอ....