เคยสัญญากับพ่อจะเขียนภาพให้ ลองเขียนมาหลายภาพ ภาพนี้เท่สุด

     ผมเป็นลูกชาวนาคนหนึ่งที่พ่อกับแม่กัดฟันส่งมาเรียนกรุงเทพ..จนสำเร็จการศึกษา พ่อชื่นชมลูกชายมากเเต่มักไม่ค่อยเเสดงออก พ่อจะเก็บความรู้สึกไว้ในใจเสมอ บุคลิกพ่อจะเป็นคนเงียบขรึม ไม่ค่อยพูดกับใคร มุมานะทำงานหาเงินให้ลูกๆทั้ง 6 คนได้เรียนหนังสือ พ่อมักเปรยๆเสมอว่า พวกเอ็งเรียนกันให้สูงๆจะไม่ต้องลำบากเหมือนพ่อ...ผมเมื่อวัยเด็กมีเวลอยู่กับพ่อน้อย เพราะพ่ออยากให้เป็นคนดี จึงส่งมาอยู่กับหลวงน้าที่วัดใกล้บ้าน ผมเป็นเด็กวัดอยู่หลายปีจนจบการศึกษาระดับประถม เเละมัธยมเป็นลำดับ พ่อก็ยังเหน็ดเหนื่อยเหมือนเดิม จนผมเข้ามาเรียนกรุงเทพฯสิ่งหนึ่งที่ช่วยพ่อกับเเม่ได้บ้างคือ ตะเวนเล่นดนตรีกับเพื่อนหาเงินเป็นค่าเรียน รวมทั้งรับจ้างวาดภาพเหมือนทั่วไปเพื่อหาเงินช่วยพ่อ......จนจบปริญญา รับราชการ...สิ่งที่ค้างคาใจตลอดมาคือ ผมตอบเเทนบุญคุณพ่อน้อยเหลือเกิน....เอาปริญญากับความภาคภูมิใจให้...เอา..ความสำเร็จจากการทำงานไปฝาก พ่อสดชื่นทุกครั้ง...ปี 2547-8 สัญญากับพ่อจะนำขีดข้าราชการชั้นพิเศษให้พ่อติดให้......แต่พ่อล้มป่วยลง....โทรคุยกับพ่อว่ารอลูกชายก่อนนะคำสั่งเเต่งตั้งกำลังจะมาถึง...เเละก่อนหน้าไม่กี่วันพ่อนิ่งไป ไม่รับรู้ใดใดทั้งสิ้น ผมรีบลงไปพร้อมกับให้น้องสาวซื้อขีดชั้นพิเศษมาให้..ขณะนั้นเจ้านายที่อุดรธานี เตรียมขีดไว้ประดับให้ ผมต้องปฎิเสธเพราะขีดบนบ่านี้ผมเตรียมให้พ่อกับเเม่คนละข้างเท่านั้น.....พี่น้องช่วยกันปลุกพ่อว่าผมมาจากอุดรเเล้ว ท่านนิ่งไป 3 วันเเล้ว...เเม่ร้องไห้อย่างเดียว..ปรากฎว่าเหมือนท่านรอผม....พ่อลืมตามองมาที่ผม..ผมรีบนำขีดข้าราชการชั้นพิเศษให้พ่อติดก่อนเเม้พ่อจะไม่มีเรี่ยวเเรงรับรู้อะไรเเต่ท่านก็พยายามติด..เเม่ติดอีกข้างหนึ่ง...ผมปิติมากที่สุด..จากนั้นอีกเพียงวันเดียวพ่อก็จากผมไปตลอดกาล...5 ตุลาคม 2548....ผมวาดภาพให้พ่อครับ...ขอบคุณครับพ่อ ที่อดทนความเจ็บปวด รอพบลูกชาย ก่อนจากผมไปไม่กลับอีกเลย......

                   

                  

             

 

              ไม่รู้ว่าพ่ออยู่สรวงสวรรค์ไหนลูกขอมอบภาพนี้ให้จากใจพร้อมดอกไม้

ให้พ่อขอรับ...........ผมรักพ่อนะ