คำกล่าวของ ศ. ดร. สมบัติ จันทรวงศ์ ในการประชุมคณะกรรมการนโยบายโครงการ คปก. เมื่อวันที่ ๕ ต.ค. ๕๒ ทำให้ผมกลับมาคิด  

 

          ในการประชุม มีการปรารภว่า ประเทศต้องการนักวิจัย/วิชาการสายสังคมศาสตร์มากกว่าที่ผลิตได้   และการผลิตปริญญาเอกสายนี้โดย คปก. มีจำนวนน้อยเกินไป   เมื่อเทียบสัดส่วนกับสายวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี  

 

          สกว. ได้พยายามหาทางชักชวนอาจารย์เก่งๆ ในสายนี้ ให้มารับทุน คปก. เพื่อผลิตปริญญาเอกคุณภาพสูงให้แก่ประเทศ   (อย่าลืมว่า ปริญญาเอกที่ไม่เน้นวิจัยหรือความเข้มข้นทางวิชาการมากนัก มีการผลิตไม่น้อย   และมีคำนินทาเรื่องจ่ายครบจบแน่)   และ ศ. ดร. สมบัติเองนั่นแหละที่ช่วยเดินสายชักชวนตามมหาวิทยาลัยต่างๆ

 

          ศ. ดร. สมบัติ บอกว่า อาจารย์เก่งๆ สายสังคมศาสตร์เขาไม่อยากมารับทุน คปก. เพราะ ๒ สาเหตุ    โดยที่เป็นเรื่อง incentive ทั้ง ๒ เรื่อง
๑.   Academic incentive   เพราะผลงานวิทยานิพนธ์สายสังคมศาสตร์ถือกันว่าเป็นของ นศ. เอง 100%   อาจารย์ไม่มีส่วน    นี่คือวัฒนธรรมวิชาการสายสังคมศาสตร์ในประเทศไทย  
 
๒.   Financial Incentive   เพราะอาจารย์เก่งๆ สายสังคมศาสตร์ รับงานวิจัยได้ค่าตอบแทนงาม   สูงกว่าที่ได้ตามอัตราของ สกว.   ยิ่ง คปก. แทบจะไม่ให้เงินตอบแทนอาจารย์เลย ยิ่งไม่จูงใจ   

 

          ผมคิดว่า นี่คือปัญหาเชิงโครงสร้างของระบบวิชาการไทย   ที่ระบบกำกับดูแลอุดมศึกษาต้องเข้าไปหาทางแก้ไข
 
          นี่คือโจทย์วิจัยเชิงระบบ ของระบบอุดมศึกษา

 

          ในมุมมองของผม   ประเด็น academic culture ที่ไม่ share ผลงานวิจัยด้านสังคมศาสตร์ระหว่างศิษย์กับอาจารย์    เราน่าจะศึกษาจารีตปฏิบัติในต่างประเทศได้    และน่าจะศึกษาสภาพความเป็นจริง ว่าจริงๆ แล้วอาจารย์มีบทบาทสักแค่ไหนในการสร้างความรู้ใหม่ในวิทยานิพนธ์ของศิษย์

 

          ประเด็น financial incentive อาจต้องการมุมมองที่ใหญ่กว่า    ว่าสถาบันอุดมศึกษาควรจัดระบบ financial reward ให้แก่อาจารย์สายสังคมศาสตร์อย่างไร    การได้รับงานวิจัยควรถือเป็นงานของสถาบันและรายได้เข้าสู่สถาบัน    โดยมีหลักเกณฑ์การแบ่งผลประโยชน์ให้แก่อาจารย์   และอาจารย์ที่มีความสามารถสูง ผลงานวิชาการมากและลึก ได้รับการตอบแทนที่แข่งขันกับงานใน sector อื่นได้   เป้าหมายคือ การมีระบบที่ทำให้เกิด incentive ในการทำงานวิชาการระดับพื้นฐาน    ไม่ใช่ทำได้เพียงผลงานวิชาการระดับประยุกต์มากๆ เท่านั้น

 

          คือต้องมีการออกแบบโครงสร้างของการตอบแทนทางการเงินแก่อาจารย์ในสถาบันอุดมศึกษาใหม่หมด    โดยมีเป้าหมายหลักคือต้องดึงดูดคนดีและเก่งเข้ามาเป็นอาจารย์   และเลี้ยงให้ดี ให้การตอบแทนสูงตามผลงาน    มีการนิยามผลงานวิชาการแนวลึกและแนวเชื่อมโยง   สำหรับใช้กำหนดค่าตอบแทน

 

          นี่คือเรื่องใหญ่ เรื่องคอขาดบาดตายของความก้าวหน้าของประเทศในระยะยาว

 

 

 วิจารณ์ พานิช
๗ ต.ค. ๕๒