เรื่องเล่าต่อ
จากตอนที่แล้ว หลังจากเป็นพระพุทธเจ้าได้ 9 เดือนแล้วได้เริ่มเดินทางจากป่าอิสิปตนมฤคทายวัน หวนคืนสู่แคว้นมคธ ได้บรรยาธรรมในสำนักพราหมณ์ที่คยาสีสะและได้ดวงตาเห็นธรรมขอบวชติดตามพระพุทธเจ้าจำนวน 1000 รูป
เมื่อความทราบถึงพระราชานามพิมพิสารว่าอาจารย์พราหมณ์ได้บวชเป็นพระสงฆ์ติดตามพระพุทธเจ้าเข้ามาในเมืองราชคฤห์ แคว้นมคธ หลังจากสนธนาธรรมแล้วได้ถวายสวนไผ่เป็นวัดครั้งแรกแด่พระพุทธเจ้า
ต่อมาไม่นานนักพระพุทธเจ้าก็ได้อัครสาวกคือพระสารีบุตรและพระโมคคัลลานะและมีเหตุการณ์มาตรงกันอยู่อย่างเหลือเชื่อนั้นคือวันเพ็ญเดือน 3 มีพระสาวกที่บวชให้โดยพระพุทธเจ้าจำนวน 1250 รูปมาประชุมพร้อมกัน และพระพุทธเจ้าจึงแสดงโอวาทปาฏิโมกข์
ลำดับกาล 45 ปีแห่งพระพุทธเจ้าที่อาศัยอยู่มีดังนี้คือ
ปีที่ 1 อยู่ป่าอิสิปตนมฤคทายวัน ใกล้เมืองพาราณสี
ปีที่ 2 -3-4 อยู่วัดสวนไผ่ ใกล้เมืองราชคฤห์
ปีที่ 5 อยู่ที่กูฏาคาร ใกล้เมืองเวสาลีเกิดพระปางห้ามญาติ เกิดภิกษุณีสงฆ์ครั้งแรก
ปีที่ 6 อยู่ที่ภูเขามกุล ใกล้เมืองสาวัตถี เกิดการแสดงยมกปาฏิหาริยิ์
ปีที่ 7 อยู่บนสวรรค์ชั้นดาวดึงส์ ( ทางใจ )
ปีที่ 8 อยู่เภสกลาวัน ใกล้เมืองสุงสุมารคีรี
ปีที่ 9 อยู่วัดโฆสิตาราม ใกล้เมืองโกสัมพี
ปีที่ 10 อยู่ป่าชื่อปาริเลยยกะ มีช้างกับลิงดูแล ใกล้เมืองโกสัมพี
ปีที่ 11 อยู่ที่เอกนาลา หมู่บ้านพราหมณ์
ปีที่ 12 อยู่ที่เมืองเวรัญชา
ปีที่ 13 อยู่ที่ภูเขาจาลิยะ
ปีที่ 14 อยู่ที่วัดสวนเจ้าเชต และพระราหุลบวชเป็นพระ ใกล้เมืองสาวัตถี
ปีที่ 15 อยู่วัดนิโครธาราม ใกล้เมืองกบิลพัสดุ์
ปีที่ 16 อยู่เมืองอาฬวี
ปีที่ 17 อยู่วัดสวนไผ่ ใกล้เมืองราชคฤห์
ปีที่ 18-19 อยู่ที่ภูเขาจาลิยะ
ปีที่ 20 อยู่วัดสวนไผ่ สอนธรรมได้องคุลิมาลโจรกลับใจและได้พระอานนท์ทำหน้าที่เป็นเลขา
ปีที่ 21-44 อยู่ 2 แห่งคือวัดบุพผาราม 6 ปีนอกนั้นอยู่วัดสวนเจ้าเชต ใกล้เมืองสาวัตถี
ปีที่ 45 อยู่วัดเวฬุวคาม ใกล้เมืองเวสาลี มีอายุครบ 80 ปีเป็นพระพุทธเจ้าได้ 45 ปีแล้วล่วงลับไป ( เสด็จดับขันธปรินิพพาน ) ที่ สวนสาละ ใกล้เมืองกุสินารา
โดยกล่าววาจาครั้งสุดท้ายว่า...สังขารทั้งหลายมีความเสื่อมสลายไปเป็นธรรมดา ท่านทั้งหลายจงทำกิจทั้งปวงให้ถึงพร้อม ด้วยความไม่ประมาท...( วะยะธัมมา สังขารา อัปปะมาเทนะ สัมปาเทถะ ) นั้นแล.
สวัสดีครับ ท่านอาจารย์ ยูมิ
มาอ่านครับ มาเรียนรู้ด้วยครับ
ขอบคุณสำหรับบทความดีๆ ครับ
สวัสดีครับ คุณณัฐวรรธน์
ฝนพึ่งหยุดตกในเมืองหาดใหญ่หลังจากตกต่อเนื่องมาจากบ่าย 5 โมงเย็น
ตอนนี้เลยฟังเพลงอึ่งอ่างร้องดังมาแต่ไกล ๆ ...เป็นธรรมชาติยามค่ำคืนในทางใต้นะครับ
นอนหลับฝันดี...อิ อิ อิ
สวัสดีค่ะ อาจารย์ยูมิ
ขอบคุณสำหรับบันทึกที่ทรงคุณค่าบันทึกนี้นะคะ
อรุณสวัสดิ์ค่ะอาจารย์
มาอ่านพุทธประวัติค่ะ
เอ๋ ตอน 1 อยู่ไหนหนา เดี๋ยวย้อนไปหาอีกที
สวัสดีครับ คุณครูแป๋ม
ความจริงที่บันทึกไว้ด้วยกาลเวลา กลายเป็นประวัติศาสตร์ที่น่าค้นหามาเรียนรู้เพื่อมองไปในอนาคตนะครับ...
สวัสดีครับ คุณณัฐรดา
เห็นเข้าไปค้นเจอแล้วนะครับผม...อิ อิ อิ
เรียน ดร ยูมิ
ตามมาอ่านเพื่อประเทืองปัญญา รู้สึกเหมือนกับว่าได้เดินตามพุทธองค์ทุกฝีก้าว ยังไงยังงั้น
ชอบประโยคที่ว่า
สังขารทั้งหลายมีความเสื่อมสลายไปเป็นธรรมดา ท่านทั้งหลายจงทำกิจทั้งปวงให้ถึงพร้อม ด้วยความไม่ประมาท...( วะยะธัมมา สังขารา อัปปะมาเทนะ สัมปาเทถะ ) นั้นแล.
ขอเข้ามาศึกษา พุทธประวัติ ด้วยคนน๊ะค๊ะ
ดีจังเลย ไม่ต้องไปหาอ่านที่ใหน ไม่ใกล้ไม่ไกล นี่เอง
วัดถ้ำสุมโน ก็มีพุทธประวัติพร้อมภาพวาดค่ะ คุณ ยูมิ
อ่านแล้วเพลิน นึกอยากเป็นคน สมัยพุทธกาลจังเลย
ขอบคุณน๊ะค๊ะ แล้วจะติดตามอ่านตอนต่อไปค่ะ
สวัสดีค่ะท่านอ.หล่อใหญ่
ช่วงกลับบ้านผ่านหน้าโรงเรียนประถม ชื่อ วัดนิโครธาราม มีต้นไทร อายุกว่าร้อยปี
ชอบจินตนาการภาพ สมัยพุทธกาลจังเลยค่ะ ... ยิ่งอ่านยิ่งอยากไปพุทธภูมิค่ะอ.
ขอบคุณค่ะ อิ่มอร่อยมื้อเที่ยงนะคะ
สวัสดีค่ะ อ.ยูมิ...
มาอ่านพุทธประวัติค่ะ...
สวัสดีครับ คุณพรชัย
เป็นการรู้ไว้ใช่ว่าในเรื่องราวที่เกิดขึ้นบันทึกไว้ทางประวัติศาสตร์ตามเรื่องจริงที่ผ่านมาแล้ว
เราจะได้เห็นทิศทางแห่งสัจธรรมนั้นแล...
สวัสดีครับ คุณpepra
นึกถึงเราทั้งผองล้วนเป็นพี่น้องเดียวกัน
อาจเคยเกิดเป็นคนในครั้งโน้นแล้วก็ได้หนานี่...อิ อิ อิ
สวัสดีครับ คุณpoo
นามวัดวาอารามต่าง ๆ ทางพระพุทธศาสนา มักมีชื่อเรียกคล้าย ๆ กับวัดในสมัยพุทธกาล มีเยอะในสังคมชาวพุทธนะครับ
อิ อิ อิ
สวัสดีครับ คุณแดง
วาว ๆ เห็นพวงดอกไม้ห้อยระย้าน่าชวนชมดีจังเลยละครับผม...
สาธุ สาธุ สาธุ
วะยะธัมมา สังขารา อัปปะมาเทนะ สัมปาเทถะ
ขอบพระคุณค่ะท่าน
ไปไหว้พระธาตุมาค่ะ นำภาพมาฝากค่ะท่าน
พาน้องๆโครงการ "IT Community Extended 2009" ของ SCB ชวนทำความดีมาเยี่ยมเรียนรู้...ขอบคุณค่ะ
สวัสดีครับ คุณชาดา ~natadee
วาว ๆ เราเข้าวัดด้วยกัน แต่คนละภาคเลยหนานี่...
ภาพพระธาตุเด่นเป็นสง่า สวยงามตา พางามใจนะครับ
สวัสดีครับ นาง นงนาท สนธิสุวรรณ
วาว ๆ ชอบจัง
ที่เห็นภาพกิจกรรมการทำดี
เพราะการทำดีแล้วมีความสุข...อิ อิ อิ
สวัสดีค่ะ
มาตามอ่านย้อนหลัง ตอนเด็กมีหนังสือภาพชื่อ ช้างป่าปาลิไลย์ แม่อ่านให้ฟังทีไรร้องไห้ทุกทีด้วยความสงสารช้างที่พระพุทธเจ้าไม่ให้ตามเข้าเมือง จำได้ว่ามีลิงด้วย แต่ทำไมสงสารช้างมากกว่าก็ไม่รู้ จำได้ว่าช้างร้องไห้จนตายไปอยู่สวรรค์ชั้นดาวดึงส์
จ๋า