เพียงเพราะ ฉันไม่ใช่ "ซิกมันด์ ฟรอยด์" (Sigmund Freud) ฉันจึงต้องเดินตามหลังเขาไปตลอดเส้นทางอย่างนั้นเหรอ...ฉัน ต้องการความยืดหยุ่นในเส้นทางเดิน ฉันเลือกแนวทางนั้นไม่ได้เลยหรือ...ฉันกลับมาทบทวนและพบว่าตัวเองกำลังถูกจำกัดด้วยกรอบแห่งทฤษฎีอีกจนได้...ฉันอยากวิ่งหนีกรอบเหล่านี้เสียบ้าง ให้มันหลุดพ้นออกมา แต่หาไช่ละทิ้งหรือฉีกกฎเหล่านั้น...แต่เธอกลับบอกว่าฉันไม่ใช่ "Sigmund Freud"...เมื่อฉันสวมใส่เสื้อสีอะไร ฉันจำต้องเดินตามหลังคนที่สวมใส่เสื้อสีเดียวกันไปตลอดเส้นทาง...ทางเดินที่คนอื่นเคยย่ำ เคยขีด เคยวาดกันเอาไว้ งั้นเหรอ...มันช่างค้านกับความรู้สึกฉันเหลือเกิน...
สำหรับฉัน...ไม่คิดจะติดกรอบแห่งทฤษฎีหรือเดินตามหลังใครไปตลอดชีวิต...แต่เธอให้ฉันเดินตาม เพียงเพราะฉันไม่ใช่ "Sigmund Freud"...ฉันขำและหัวเราะกับตัวเอง...ฉันไม่ขอติดกรอบทฤษฎี แต่ฉันไม่คิดจะฉีกกฎเกณฑ์เหล่านั้นทิ้ง ฉันขอเพียงความยืดหยุ่นสำหรับการศึกษาบ้าง...หากเธอยังต้องการให้ฉันเดินตามหลังเธอไปตลอด...วันนั้น ฉันคงไม่ดั้นด้นเพื่อมาเรียนรู้สิ่งต่าง ๆ เหล่านี้หรอก...ฉันเพียงต้องการเปลี่ยนแปลงบางสิ่งบางอย่าง เพื่อหนีจากกรอบเดิม ๆ เสียบ้าง...แม้การเปลี่ยนแปลงที่ฉันเริ่มขยับเธออาจยังไม่เข้าใจ แต่ฉันหวังเพียงสักวันหนึ่ง วันนั้น เธอจะเข้าใจ...สิ่งที่ทำไปก็เพื่อทางเลือกใหม่สำหรับคนสีเสื้อเดียวกันและอีกหลายสีเสื้อที่พร้อมจะขยับ เพื่อการเปลี่ยนแปลงที่ดีกว่าสำหรับการศึกษาไทยและพฤติกรรมมนุษย์...เพราะฉันไม่ต้องการเดินตามกรอบเดิม ๆ ที่เขาขีดเขียนวาดไว้ ซึ่งใครหลายคนได้เดินจูงมือตามกันมาเป็นทิวแถวแล้ว...และในวันนี้ ฉันรู้สึกอิสระอย่างบอกไม่ถูก อิสระที่ไม่ต้องถูกกักขังในกรอบแห่งวิชาการอีกต่อไป...สำหรับฉันโลกแห่งการศึกษาต้องเปลี่ยนและก้าวไปอีกไกล...แต่คนบางคนยังคงหลับไหลอยู่กับแนวทางเดิม ๆ...ตื่นเถิดการศึกษาไทย
ภาพจาก Internet
๕ ๕ โดนๆ ได้ใจปูไปเต็มๆ เลยค่ะสาวหวาน
... เราต้องมีเส้นทางเดินเป็นของตัวเอง ...
dare to dream, dare to free and dare to fly
ไม่ได้ เขาเดินก่อน ต้องเดินตาม
ไม่งั้นสอบไม่ผ่านนะเธอ....เอาซิ!!
สวัสดีค่ะ...คุณ "ขจิต"
สบายดีเจ้าค่ะ...การคิดนอกกรอบ ทำเราแทบพับไปเหมือนกัน...กว่าจะผ่านด่านก็ปางตาย คนในบอกว่าเดินตามฉันมา แต่คนทำบอกว่าไม่น่า เดินทางนี้ก็ได้ แม้จะถึงที่หมายช้าหน่อยแต่ก็ท้าทายกว่ากันเยอะเลย...Vij พยายามกันเป็นปี ๆ กว่าจะยอมรับว่าให้ไปได้...หากติดอยู่ในกรอบ ทำไปเราก็ว่าไม่ใช่ มันค้านกับความรู้สึก บางทีความรู้สึก ก็อยู่เหนือเหตุผล...แต่ก็ต้องหาเหตุผลมารองรับเพื่อให้เขาได้เข้าใจ...
ชอบมะระขี้นกค่ะ...อะไรขม ๆ กินได้หมด ลวกจิ้ม อร่อยสุดยอด สะเดาน้ำปลาหวานยิ่งชอบใหญ่...สว. เหรอ สว.ก็ได้ เพราะ สว. แปลว่า "สาวโว้ยยยย"...ฮ่าๆๆๆๆ ขอบพระคุณมากค่ะ
อ้าว นึกว่า สว แปลว่าสูงวัย อาจารย์ชอบต้นนี้แน่นอน ฮ่าๆๆ
พี่ใหญ่มีความสุขจังเลย ที่ได้อ่านการหยอกเย้าของ น้อง Vij และ อ.ขจิต เป็นของแถมขำๆ ..สว.ตัวจริง น่ะ..พี่ใหญ่คนนี้จ้ะ..
คุณขจิตขาๆๆ...ต้นยอหรือเปล่าจ๊ะ...ตะก่อนบ้านที่ยะลามันขึ้นตามจอมปลวก...ต้นนี้ชนิดต้นใหญ่...มีต้นใบเล็กด้วยนะคะ...ใบยอกินกับข้าวยำอร่อยค่ะ...คุณขจิตชอบหรือเปล่าล่ะต้นยอน่ะ...หากคุณขจิตชอบ Vij ก็ชอบเจ้าค่ะ ฮ่าๆๆๆ ใบเขียวดีจังค่ะ...ใช่ใบยอหรือเปล่า หรือว่าต้นเหลียง...เอะ ชักงง ค่ะ...
สวัสดีค่ะ
สวัสดีค่ะคุณสามสัก...
มาถึงก็ร้องเพลงสบาย...สบาย...แถมสปายสักขวดก็ดีค่ะ อิ อิ อิ มาบอกว่าสบาย แล้วก็ไปเฉยเลย วุ้ย!!
ว่าออๆๆๆๆๆ ต้นยอ ไม่ใช่ต้นเหลียง น้องเอ๋ยๆๆๆๆ
สวัสดีค่ะ...ท่านเกษตรฯ
นั่นนะสิ...ไม่ได้ ไม่ได้ เดี๋ยวเป็นเบี้ยหัวแตก...อิ อิ อิ แตกนิดหน่อยค่ะ แค่เลือดซิบ ๆ แต่ก็ได้ประสบการณ์อย่างหนึ่งว่า "ไม่ว่าการศึกษาระดับไหน...ยังเห็นเงาการปิดกั้นความคิดเด็ก" ค่ะ...จึงตั้งคำถามกับตัวเองว่า การพัฒนาหมายถึงอะไร...
ขอบพระคุณมากค่ะ
สวัสดีค่ะสาวใต้ใจงาม
ถูกใจ ใช่เลย..."dare to dream, dare to free and dare to fly"...หากคิดจะบิน ก็ต้องบินอย่างผู้กล้า...สักวันคงไปถึงจุดหมายอย่างแน่นอน...อาจจะช้าหน่อยแต่นั่นแหละคือตัวตนของเรา...ไหน ๆ ก็ ไหน ๆ แล้ว...ผ่านมาแล้วหนึ่งปี...ย้อนกลับไปทบทวน ท้าทายดีใช่ย่อย... Vij เธอช่างทำไปได้...ฮ่าๆๆๆ ขอบพระคุณมากจ๊ะคุณปูจ๋า
ธรรมฐิตก็คนหนึ่งละที่ชอบทะยานนอกกรอบ
แต่ใช่ว่าจะไม่ยอมรับกฎเกณฑ์ที่มีมาแต่เดิม..
แต่เอาเถอะเมื่อเข้าร่วมการเรียนรู้ในหลักสูตรการศึกษาในสังคมไทย
ก็ต้องเดินตามกรอบเค้าจบแล้ว
ค่อยโผบินอย่างใจในโลกกว้าง..
เพราะธรรมฐิตก็เคยเป็นมาแล้วแต่ตอนนี้กำลังโผบินอย่างอิสระขอรับอาจารย์..
ขอบพระคุณค่ะพี่ป.1 เอาสิ เอาสิ...สอบไม่ผ่านนะเออ...พี่สาวเตือนแล้วนะว่า เขาเดินมาก่อน...เอ้า!! งั้นก็เดินตามกันต่อไป...แต่ไปกันคนละทาง ฮา.
สวัสดีค่ะพี่นงนาท...ดีใจค่ะที่ทำให้พี่มีความสุข...อ้าว!! ตกลง สว.แปลว่า สูงวัยเหรอค่ะ...หนูคิดว่า "สาวโว้ย" เสียอีก อิ อิ อิ ดูสิพี่นงนาทมาแย่ง "สาวโว้ย" กับหนูเสียนิ...ขอบพระคุณมากค่ะ
สวัสดีค่ะพี่คิม...
เย้ๆๆๆ พี่คิมก็คนหนึ่งที่ไม่ติดกรอบ...แ่ต่แบบสบาย ๆ ไม่มากไม่น้อย...เดี๋ยวจะกลายเป็นพวกสุดโต่งไป...ขอบพระคุณมากค่ะ
คุณขจิตค่ะ...สรุปว่าต้นยอ..."ว่าออๆๆๆๆๆ ต้นยอ ไม่ใช่ต้นเหลียง น้องเอ๋ยๆๆๆๆ"...ก๊ากๆๆๆ
ต่อให้อีก...
ตอนนี้ ดีใจจริงเหวย (ซ้ำ 1 ครั้ง)...ได้เอ้อระเหย เพลงมะลิลา ? (สร้อย)
นานแล้วไม่ได้มาเล่น? (ช้ำ 1 ครั้ง)...ก่อนนี้เช้าเย็น? เคยได้เฮฮา? (สร้อย)
มะลิลา ทำให้สนุก? ?(ซ้ำ 1 ครั้ง)...เพราะมีความสุข? กับสระอา?? (สร้อย)
พี่จุ๋ม มาร้องเป็นเพื่อน (ซ้ำ 1 ครั้ง)...มาเล่น มาเยือน ลา มะลิลา? (สร้อย)
ต่อไป ใครรู้ว่าสวย....(ซ้ำ 1 ครั้ง)...เชิญมาม่วนกันด้วย...สะกิดต่อมฮา(สร้อย)
ส่วนใคร รู้ตัวว่าหล่อ? ? (ซ้ำ 1 ครั้ง)...อย่ามัวรีรอ....รีบๆ เข้ามา? ? (สร้อย)
สวยขอ นั่งรอตรงนี้? ? (ซ้ำ 1 ครั้ง)...เชิญน้อง เชิญพี่....มามะ เชิญมา (สร้อย)
การคิดนอกกรอบทำให้เรามีมุมมองที่กว้าง ก้าวไกล vision ของคนเรานั้นมีเอกลักษณ์เป็นของเราเฉพาะค่ะ เห็นด้วยอย่างยิ่งกับข้อคิดของคุณvijจ้า เพราะดิฉันเองเป็นคนที่ไม่ชอบติดอยู่กับกรอบแคบๆ มีความเป็นส่วนตัวสูง ชอบคิดอะไรแปลกๆ เหล่าผู้บริหารโรงเรียนเข้าใจและส่งเสริมในการทำงานไม่บังคับแต่คอยแนะนำค่ะ เลย รักโรงเรียนที่ทำงานมากๆ
ราตรีสวัสดิ์ค่ะคุณvij คืนนี้หลับฝันดีนะจ๊ะ ห่มผ้าหนาๆนะจ๊ะ รักมากมาย....ฮ่าๆๆๆ