พืชที่มีความสำคัญมากในท้องถิ่น สามารถนำมาทำเป็นของกิน ของใช้และแม้กระทั่งที่อยู่อาศัย แต่หลายคนมองข้ามความสำคัญ

จาก...คือชื่อของพืชในสมัยโบราญที่มีความสำคัญมากมาย ใช้ทำภาชนะของใช้เช่น (หมา)ตักน้ำ ฝาครอบโอ่ง หมวก(เปี้ยว) เสื้อกันฝน(แมงดา)ที่รองหม้อ ฯลฯแม้กระทั่งสร้างเป็นที่อยู่อาศัย เช่นทำที่มุงหลังคา ฝากั้นห้อง และผลทานแทนผลไม้ก็ได้

ปัจจุบันนี้ได้เหลือน้อยลงทุกทีเนื่องจากการบุกรุกที่ถางต้นจากเพื่อทำนากุ้ง และอื่นๆ

ต้นจากเป็นพืชตระกูลปาล์ม ขึ้นในที่ราบลุ่มริมแม่น้ำ ชอบน้ำกร่อย น้ำเค็มท่วมถึงบ้างในบางฤดู

ดังนั้นเกษตรกรใช้ทำมาหากินโดยใช้ผลผลิตจากต้นจากเลี้ยงครอบครัว และชุมชน โดยเลือกการทำน้ำหวานจากดังนี้

1.ใช้พื้นที่ ประมาณ 20 ไร่ ใช้แบบหมุนเวียนครั้งละ 5 ไร่ เก็บเกี่ยวน้ำหวาน 3- 4 เดือน เป็นการพักฟื้นต้นจาก

2.เลือกต้นและทะลายที่จะใช้ อายุประมาณ 7 ปี ทะลายมีความสบูรณ์ ก้านทะลายใหญ่ยาว ผลอยู่ในระยะผลอ่อนใน 1 กอ สามารถเลือกได้ 2 ทะลาย

3.การเตรียมงวง  เมื่อได้งวงตามที่ต้องการ ทำความสะอาด  ตัดแต่งกาบก้านทะลาย ใช้ไม้ตะพดตีบริเวรกลางๆทะลาย  เพื่อกระตุ้นการหลั่งน้ำหวาน  ตีวันละ 1 รอบๆละ 50 ครั้ง ตี 4 วันติดต่อกัน  พัก 15 วัน

4.การปาดงวง โดยใช้มีดทับ(คล้ายๆเคียว)ที่มีความคมเหมือนเคียวแต่หนาและใหญ่กว่าเคียว นำมาตัดทะลายทิ้งเหลือเฉพาะก้านทะลาย หลังจากนั้นจะมีน้ำหวานไหลออกมา  ใช้กระบอกไม้ไผ่รองรับน้ำหวาน  หลังจากนั้นปาดงวงทุกเช้าเย็น  จนกว่าจะหมดงวง

5.การรองน้ำหวาน ต้องเตรียมกระบอกไม้ไผ่ให้เพียงพอดีกับปริมาณงวง ก่อนนำกระบอกไปใช้ให้นำไปลวกน้ำหวานที่ต้มก่อนเพื่อฆ่าเชื้อ  วางเอียงคว่ำให้สะเด็ดน้ำก่อน นำสะเก็ดเนื้อไม้เคี่ยม จำนวน 1 หยิบมือใส่ลงไปเพื่อกันบูด  ก่อนไปรองรับน้ำหวานในครั้งต่อไป

6.การเก็บเกี่ยวทุกๆวัน ระหว่างเวลา 11.00 น. -12.00 น.

7.การเคี่ยวน้ำหวาน เมื่อเก็บมาก็ให้เคี่ยวทันที ให้กรองผ้าขาวบางก่อนเทลงกระทะ ใช้เวลาประมาณ 2 - 3 ชั่วโมงก็นำออกขายได้