ใส่บาตรพระสงฆ์ในตลาด

เล่ากันว่าเมืองอุดรธานี เมืองที่มี 20 อำเภอ ก็เป็นส่วนหนึ่งของอาณาจักรศรีโคตรบรูณ์

ฉันตั้งใจเดินไปรอบๆตลาด เพื่อเรียนรู้

เมื่อส่งน้องสาวเข้าร้านทำสระผมที่อยู่ไม่ใกลจากที่พัก

แล้วออกเดินต่อบอกให้หารถมอเตอร์ไซด์กลับที่พักเอง

แล้วพาตัวเองเดินเข้าตลาด โดยสอบถามเส้นทางจากเจ้าของร้านทำผม

ออกเดินมาไม่ทันถึง 10 เมตร เจ้าของร้านขี่มอเตอร์ไซด์มาจอดข้างๆ บอกว่าจะไปส่ง

เอ้าไป ก็ไปจะได้ถึงเร็ว เพราะเห็นพระสงฆ์ออกโปรดรับบิณฑบาตรแล้ว

ทำอะไรคนเดียวนี่คล่องตัวดีจังเลย ปู๊ดป๊าดถึงที่หมาย

ตลาดของอำเภอหนองหาน เนืองแน่นไปด้วยพ่อค้า แม่ขาย และผู้ซื้อ

ฉันรีบหาซื้ออาหารสำเร็จใส่ถุง ผลไม้และน้ำ

ตั้งใจว่าขอใส่บาตรทำบุญถวายพระสักห้ารูป

ก็ได้ตามที่ตั้งใจเสร็จแล้วเดินสบายใจเพราะที่ตั้งใจไว้สมประสงค์แล้วก็เก็บภาพถ่าย

อิอิ ชาวตลาดคิดว่าฉันเป็นพิลิปินส์

นึกขำตัวเองถึงกับต้องก้มมองพิจารณาตัวเองอีกครั้งก่อนจะเก็บภาพ

 พร้อมกับชิมข้าวเหนียวหมูสับกับถั่วบด ต้ม อือ แปลกดี

กินหมดอันนี้อิ่มเลยมื้อเที่ยงแน่

ร้านผลไม้ที่ฉันซื้อใส่บาตร ผลไม้สด รสชาติดีมาก และราคาไม่แพง

ผู้คนที่นี่ก็นิยมกินผลไม้เหมือนกัน สังเกตดูขายดีทุกร้าน

มะเขือเทศพื้นบ้านลูกน่ารักดีจังเลย ใส่ส้มตำคงอร่อย

มะเขือเปราะจานนี้ถูกมาก 5 บาทเอง สดเขียว น่ากินจังเลย

แต่เห็ดนี่เรียกกระตัง หรือกระด้ง ใหญ่ฉันจำไม่ได้ใครรู้บอกหน่อยค่ะ

ส่วนเห็ดน้อยนี้ชาวบ้านเรียกเห็ดขอนขาว

ส้มโอนี้เขาปลอกไม่เหมือนแถวมหาชัยก็เลยถ่ายรูปเก็บไว้ให้เด็กนักเรียนได้ศึกษา

เห็นสามล้อเครื่องจอดเรียงรายดูเหมือนจะเรียกรถเครื่องสกายแล็ป    

ยุคที่อเมริกันเข้าเมืองมากๆรถนี่ก็ขายดี บริการดี บ้านฉัรเรียกตุ๊กๆจ้า

 

นี่ไงข้าวเหนียวต้มฝีมือคุณยาย แปลกดีค่ะ เป็นครั้งแรกที่ได้ชิมรสชาติอร่อยดังคำเชิญ

ส่วนภาพนี้เรียกที่นี่เขาเรียกเสียด

ดูเหมือนจะเคยได้ยินแม่เล่าให้ฟังว่าคุณยายใช้สีเสียดขัดฟัน

ก็เลยขอมาเคี้ยวๆชิมดูมีรสฝาดๆ เป็นเปลือกไม้ที่ยุ่ยง่าย หากคุณยายยังอยู่ป่านนี้ก็

เกิน 120 ปี ไปแล้วมั๊ง

นี่เขาขายรวมกับหมากพลู คนขายเป็นหนุ่มรูปหล่อ

หนุ่มรูปหล่ออายจึงไม่หันมาโชว์หน้าที่หล่อคมให้พวกเราได้เห็นกัน

เสร็จจากชมตลาดก็เดินชมสองข้างทางร้านค้าไปเรื่อย เห็นวัดใหญ่มากอีกวัดหนึ่ง

ต้องแวะเข้าไปแล้วก็เก็บภาพข้างล่างมาฝาก ดูจะสมบรูณ์แล้วสำหรับคำบรรยาย

เมืองหนองหานดูเพิ่มเติมที่นี่ค่ะ

                  ศาลนี้ชื่ออยู่ข้างล่างค่ะ ป้ายใหญ่โตมากเข้าไปเดินๆดูแบบไม่รู้เรื่อง

ขำตัวองมากเพราะพอกลับไปที่พักทางวัดก็เรียกให้มาตั้งขบวนแห่

และก็ต้องแห่กฐินมาที่ศาลนี้อีกครั้ง ก็ถือว่าสำรวจก่อนแห่จริง

ฉันมองหาเรือนไทยอิสานตลอดสองข้างทางไม่เจอ เพราะบ้านหนองหานเองก็ปรับเปลี่ยนสถานที่อยู่อาศัยไปเป็นเมือง แต่ก็ค้นหาบ้านเรือนอิสานได้ที่นี่ค่ะ

บันทึกต่อไปชมภาพความร่วมมือคนหนองหานแห่กฐินเพื่อมาบอกกล่าวให้เจ้ากระหม่อมปอมหัวรับทราบ หรือที่ชาวบ้านเรียกศาลเจ้าปู่หอคำ และเพิ่มเติมเรื่องน่ารู้กับตำนานหนองหานที่นี่ค่ะ