เช้านี้อากาศนิ่งสงบเงียบขรึมคล้ายจะพักผ่อน
เพราะทำงานหนักมาสองสามวัน
ทั่วทุกทิศอบอวลไปด้วยหมอกสีขาวโพลน
นกต่างชนิดบินอยู่ท่ามกลางหมอก
ดูแล้วช่างอิ่มเอิบใจเหลือประมาณ
แม้ฝนพายุจะถาโถมมาอย่างต่อเนื่อง
ก็ไม่สามารถจะมาทำลายใจให้ขุ่นข้องหมองใจได้
กลับเพิ่มพละกำลังให้อย่างน่าอัศจรรย์ยิ่งนัก
นานมาแล้วเด็กหนุ่มคนหนึ่ง ถอดเสื้อเจ็กเก็ตไว้ที่รถ แล้วเข้าห้องน้ำ
กลับออกมาหายไปแล้ว ตามหาจนทั่วแล้วก็ไม่เจอ
เมื่อพี่สาวทราบเรื่องเข้าก็รู้สึกโกรธคนที่ขโมยไป
และเสียดายมาก เพราะเพิ่งซื้อมาเลย อย่างดีอีกด้วย ราคาก็หลายสตางค์
แต่ เด็กหนุ่มน้องชาย..พูดว่า ถ้าเขาใส่ได้ ก็ให้เขาเอาไปเถอะ
เพราะบางทีเขาอาจจะหนาวไม่มีเสื้อหรือจำเป็นต้องใส่ก็ได้
อย่ากลุ้มใจไปเลย ความสุขของเราสำคัญกว่า
เสื้อนะ..เดี๋ยวเราค่อยซื้อใหม่ก็ได้
เขาขโมยเสื้อของเราไปแล้ว
แต่อย่าให้เขาขโมย ความสุขของเราไปอีกเลยนะพี่..
พี่สาว???????????????
ธรรมะสวัสดีขอรับ
นมัสการพระคุณเจ้า
อย่างที่ธรรมฐิตเคยเอื้อนเอ่ยประจำว่า..
บางอย่างที่เกิดขึ้นหากรู้ว่าแก้ไขไม่ได้แล้วใยต้องกังวลอีก..
กลับกันบางอย่างที่เกิดขึ้นหากเรารู้ว่ามีทางแก้ไขซ่อมแซม
..แล้วจะกังวลให้โง่อีกทำไม..
สาธุขอรับ..
กราบนมัสการพระคุณเจ้าธรรมฐิต
มารับมงคลชีวิตก่อนไปทำงานเจ้าค่ะ
เมื่อวานจิตใจขุ่นมัวกับคนไข้นิดหน่อย....ทำใจไม่ได้สักทีกับคนที่กินเหล้าจนญาติต้องหามเข้าโรงพยาบาล พยายามทำใจตามที่เค้าว่า อย่าถือคนบ้า อย่าว่าคนเมา (ดาวเลยกะว่าจะรอให้หายเมาก่อนค่อยว่าเจ้าค่ะ)
อ่านบันทึกแล้ว จะพยายามให้เขาไปเถอะ ให้ความเมตตากรุณาเค้า ไม่รู้ว่าเขาจะรับได้เท่าไหร่ แต่อย่างน้อยจิตใจเราก็คงจะลดความขุ่นมัวได้บ้าง จะลองคิดบวกแบบพี่นกกับพี่คิม...อย่างน้อยเค้าก็ยังไม่ชีวิตรอดได้มาหาเรา ดีกว่ากินเหล้าจนนอนตายที่บ้านล่ะน่า...(เอ..คิดบวกมั้ยเนี่ย?)
โอ้ย...พิมพ์ผิดเจ้าค่ะ จะบอกว่าอย่างน้อยเค้าก็ยังได้มีชีวิตรอดมาหาเรา ดีกว่ากินเหล้าจนนอนตายที่บ้านล่ะน่า
นมัสการค่ะท่านธรรมฐิต
เวลามีความขุ่นมัวในใจนิ่งไว้เป็นดีที่สุด..
ต้องนำสติมาควบคุมให้ได้ละกัน.
พยายามหาน้ำใสในน้ำขุ่นให้ได้..
นำเอาคนเมาเป็นครูเราสิดาวฟ้า..
บททดสอบใจก็เข้ามาเรื่อยๆแหละก็พยายามฝึกไป
มันสู้เราไม่ได้หรอก..
ขออนุโมทนาขอรับ..
นมัสการค่ะ...หลวงพี่
เคยทำกล้องถ่ายรูปที่เพิ่งซื้อมาได้ไม่กี่เดือน ยังไม่ทันหายเห่อเลย...หายไปเฉย แต่ก็พอทราบว่าใครน่าจะเอาไป...เคยถามถขาแต่ก็บอกว่าไม่ได้เอาไป...แต่ก็ช่างเถอะ!! แต่ก็นึกเสียดายค่ะ...ตอนนั้นด้วยความโมโห กะจะไปซื้อมาสัก 10 อัน(ไม่มีตังค์ขนาดนั้นหรอกเจ้าค่ะ...แต่ด้วยความโกรธ)...เลยคิดเพียงว่า "สิ่งของนอกกาย ไม่ตายก็หาใหม่ได้..."...คนเอาไปก็ใช่ว่าจะเป็นสุข เพราะรู้ว่าตัวได้มาอย่างไร(คิดไปเองว่าน่าจะเป็นอย่างนั้น)
ขอบพระคุณเจ้าค่ะ
ขอบพระคุณเจ้าค่ะ
ตอนที่ใจดาวขุ่นๆ ก็ไม่ได้พูดอะไรหรอกค่ะ พยายามพูดน้อยๆ ด้วยน้ำเสียงที่สุภาพเข้าไว้ เมื่อวานก็ได้พยายามเอาสติตามอารมณ์ให้ทัน พอเรารู้ว่าอารมณ์มันขุ่นๆ เดี๋ยวสักพักมันก็หายไปเองแหล่ะเจ้าค่ะ
การที่รอให้เค้าหายเมาก่อนก็เพราะจิตเราจะได้ผ่องใสและที่สำคัญ คุยกันได้รู้เรื่องเนื่องจากเค้าก็มีสติพร้อม คำพูดการกระทำที่แสดงออกไปก็จะเกิดจากการที่เรามีเมตตาต่อเค้าจริงๆ ไม่ได้มีโทสะเข้ามาเจือปน
สาธุ (พยายามให้งามอย่างพี่นก)เจ้าค่ะ
นึกว่าทำบุญให้เขาสิเราจะได้บุญโดยไปต้องไปทำที่ไหน
ไม่ต้องมาทำกับธรรมฐิตก็ได้บุญ..
เพราะมันอยู่ในตัวเราเอง
..ขออนุโมทนาบุญกับอาจารย์ด้วยละกันขอรับ..
สาาาธุ...
จริง ๆ ด้วยนะคะ ความสุข....อยู่ที่วิธีคิด ใครขโมยเงินหรือสิ่งของของเรา ก็ต้องคิดว่า ดีแล้ว..ที่เขามาเอาคืนตอนที่เรามี
เพราะไม่รู้เหมือนกันว่าแต่ปางก่อนเราเคยไปเอาอะไรของใคร
ก็ไม่ควรนิ่งเฉยละกันขอรับพี่nana
นมัสการค่ะ ท่านธรรมฐิต
จริงด้วยค่ะ....ให้เขาไปเถอะ
แม้ว่าไม่มีใครขโมยความสุขไปจากตัวเรา...แต่เราก็แบ่งปันความสุขในคนอื่นได้...ให้เขาไปเถอะ (แต่ไม่ใช่ทุกเรื่องนะค่ะ)