ในบันทึกก่อนหน้านี้เรื่อง

185 : ผ่าโครงสร้างพายุหมุนเขตร้อน - กฤษณา

เราได้เห็นตับไตไส้พุงของพายุชนิดนี้กันไปแล้ว

แต่มีบางจุดที่บางท่านสนใจ เช่น ตาพายุ (Eye)

ก็เลยคิดว่าน่าจะเจาะไปที่เรื่องนี้ซะหน่อย

 


 

สมมติว่าเราอยู่ในอวกาศ มองพายุหมุนเขตร้อนลงมา

จะเห็นตรงกลางเป็นอย่างนี้ครับ


ที่มาของภาพนี้ [จากเว็บ-รอค้น link]

บริเวณที่ดูเป็นหลุมลงไปนั่นแหละครับ จุดศูนย์กลางของพายุ เรียกว่า ตาพายุ (Eye)

 

ย้อนกลับไปเปรียบเทียบกับภาคตัดขวางอีกที


ที่มาของภาพนี้

 

 

จะเห็นว่า ตา (Eye) จะมีผนังขอบตา (Eyewall) อยู่โดยรอบ

โดยบริเวณตาพายุนี้ อากาศจะจมตัวลง ไม่ค่อยมีเมฆ

นั่นคือ

หากเราอยู่บนพื้นตรงบริเวณตาพายุพอดีแล้วมองขึ้นไปบนฟ้า ก็จะไม่ค่อยมีเมฆมากนัก

 

เชื่อไหมครับว่า ตอนสงครามเวียดนาม อเมริกัน (มัน) ใช้เรื่องนี้เป็นประโยชน์

คือ เครื่องบินทิ้งระเบิดจะบินอยู่ในตาพายุ เห็นเป้าด้านล่างชัดๆ

แล้วก็หย่อนระเบิดลงไป...ปุ๊...ปุ๊

[เอ้อ...นี่เป็นการใช้ความรู้วิทยาศาสตร์ในทางที่ผิดนะครับ...บอกไว้ก่อน]

 

ตาพายุนี่มีเส้นผ่านศูนย์กลางสัก 30-65 กิโลเมตร [Wiki-Eye (Cyclone)]

 

เอาใหม่ครับ

คราวนี้ผมจะชวนขึ้นเครื่องบินบุกเข้าไปในตาพายุกัน!

 

เริ่มเข้าไป...

 

พออยู่ข้างในตาพายุ จะเห็นอย่างนี้...


ที่มาของภาพนี้

ราวกับแดนสวรรค์ชั้นนิมมานรดี....ก็ไม่ปาน

[ไตรภูมิพระร่วง (หน้า 230) ว่า "นิมมานรดีสวรรค์....แลมีกำแพงแก้ว กำแพงทองล้อมรอบ"]

 

เห็นไหมครับว่า ตาพายุนี่ส่วนบนจะมีขนาดกว้างกว่าส่วนล่าง

คล้ายๆ กับเราเข้าไปนั่งในสนามกีฬา แล้วมองไปที่อัฒจันทร์

จะเห็นที่นั่ง ("ผนังขอบตา" ของพายุ)ค่อยๆ ลาดลงมา

นี่เองที่เรียกว่า ปรากฏการณ์สนามกีฬา (Stadium Effect) ในตาพายุ

[อ้างอิงจากเว็บนี้]

 

คราวนี้นำเครื่องของเราบินออกไปสู่อวกาศอีกครั้ง

สมมติว่าไปดู Hurricane Katrina

 


ที่มาของภาพนี้

 

ภาพนี้ทิ้งไว้ให้คนรักเมฆอย่างพวกเราดูเล่น

จะเห็นว่าขอบพายุมีเมฆซีร์รัส (Cirrus) อยู่โดยรอบ

 

ท่ามกลางความวุ่นวายที่พายุหมุนเขตร้อนนำมาให้ผู้คน

ก็ยังมีความงามแฝงอยู่อีกมากมาย....ไม่รู้จบจริงๆ

^__^