เมื่อวานนี้  พ่อบ้านของครูอ้อย ซื้ออาหารมาฝากครูอ้อยหลังจากที่ลูกสาวได้ทำสลัดผักให้ครูอ้อยแล้ว   อาหารที่เธอซื้อมานั้น  ก็คือ.....ผัดสิ้นคิด 

ครูอ้อย ขำขำ  มันก็คือ  ผัดกระเพราหมูนั่นเอง  


จากนั้น ครูอ้อยก็ไม่ได้ติดใจอะไร 

วันรุ่งขึ้น  พอดี  ออกไปข้างหน้าโรงเรียน  ไปร้านตัดเสื้อ  ไปดูว่าเสื้อเสร็จหรือยัง  

ครูอ้อยไปเห็นครูฝรั่งที่มาสอนภาษาอังกฤษที่โรงเรียน2 คนกำลังกินอาหารกลางวัน ด้วยใบหน้าแดงก่ำ 

ครูอ้อย แกล้งเดินเฉียดไปก็รู้ว่า.....ผัดกระเพรา  สงสัยใส่พริกหลายเม็ดมั้ง 

พอเธอๆ เรียบร้อยแล้ว  ครูอ้อยก็เลยถามว่า.....รู้มั้ยว่า  กินอาหารที่เรียกว่า อะไร 

เธอตอบว่า..... ผัดกระเพรา  

ครูอ้อยบอกว่า.....ไม่ใช่   เราเรียกอาหารแบบนี้ว่า Thinkless......ในภาษาไทย คือ สิ้นคิด 

ฝรั่งทำสีหน้าครุ่นคิด  พร้อมกับสงสัยคำตอบ 

ครูอ้อยต้องอธิบายตั้งนาน  เธอจึงเข้าใจ  และเธอบอกว่า......ไม่น่าจะชื่อ สิ้นคิด  น่าจะชื่อ.....fast food 

แล้วเธอก็ถามต่อว่า......เรียกแบบนี้ทุกคนไหมในหมู่คนไทย.....เอิ๊กเอิ๊ก 

นอกจากเป็นชื่ออาหารแล้ว  คนไทยส่วนใหญ่ยังเป็นคนประเภทแบบนี้ด้วย.....สิ้นคิด สิ้นคิด สิ้นคิด.....

ฝรั่ง เอ๋อ งงงงงงงงงงงงงงงงง