...น้องคนนี้นี่ เดี๋ยวแม่ตัดคะแนนไม่ให้จบซะนี่...

วันนี่ดมยาสลบผู้ป่วยเพื่อผ่าตัดกระดูกสันหลังท่าคว่ำ เราเข็นรถนอนผู้ป่วยเข้าห้องผ่าตัดเทียบติดกับเตียงผ่าตัดไฟฟ้า เพราะต้องดมสลบในท่าหงายบนเตียงหนึ่งแล้วคว่ำไปบนอีกเตียงหนึ่ง  

หลังจากดมยาสลบ ใส่ท่อช่วยหายใจและควบคุมการหายใจของผู้ป่วยเรียบร้อย

“เรามาคว่ำกันเถอะ”

โดยทั่วไปทีมแพทย์ผ่าตัดมักยืนขนาบทั้งซ้ายและขวาของสองเตียงที่เทียบคู่กัน  ตรงตำแหน่งทรวงอก สะโพกและขาของผู้ป่วย แขนสองข้างของผู้ป่วยแนบชิดลำตัว  คนดมยามักอยู่ด้านศีรษะ คอยดูแลท่อช่วยหายใจและกระดูกคอ เราปลดอุปกรณ์เท่าที่จำเป็น แล้วนับ หนึ่ง สอง สาม  พลิกคว่ำผู้ป่วยพร้อมๆกันทั้งตัวลงบนแขนของอีกทีมที่รอรับอยู่ตรงกันข้าม

วันนี้แพทย์ฝึกหัดดมยาอยู่หัวเตียง  ฉันและน้องนักเรียนอยู่ด้านข้างคนละฝั่งกัน คอยช่วยดูแลแขนเมื่อคว่ำเสร็จ เพราะต้องนำแขนมาวางด้านศีรษะคล้ายท่ากบ

คราวนี้พอคว่ำเสร็จ แทนที่น้องจะอยู่ดูแขนด้านนั้นต่อ...คิดยังไง... ย้ายตัวเองตามแขนคนไข้อ้อมมาอยู่ด้านเดียวกับฉัน  แขนข้างที่พลิกไปก็ไม่มีใครช่วยหมอดู แขนผู้ป่วยยังแนบติดลำตัวอยู่ ฉันรีบเอื้อมคว้าแขนผู้ป่วยทั้งสองข้าง(ทั้งๆที่ฉันเองก็ปวดหลัง)  หมอยังต้องยกทรวงอกเพื่อจัดท่าให้เหมาะสมต่ออีกหลายรอบ...

...น้องคนนี้นี่  เดี๋ยวแม่ตัดคะแนนไม่ให้จบซะนี่...จะรับใบประกาศฯวันพุธนี้อยู่แล้ว

“แขนๆๆๆ....” เสียงหมอหนุ่มข้างๆฉันพูด 

“พี่ก็รู้อยู่ว่าแขน...ก็ช่วยอยู่นี่ไง...”  ฉันนึกในใจ...มือทั้งซ้ายและขวาของฉันจับแขนแน่นไม่ปล่อยเพราะเกรงแขนจะตก ยิ่งหมอร้องดัง ยิ่งกำแน่น

“เอ้อ...แขนๆๆ”

“อุ้บะ...แล้วไง  ก็แขน... แล้วไง” ฉันคิดว่า เขาหมายถึงแขนคนไข้ด้านเขาผิดท่า ก็จับอยู่นี่ไง กลัวอารายยย

หมอหนุ่มคนนี้ออกจะเป็นคนคุ้นเคยกัน  คนที่เคยล้อเลียนฉัน เมื่อเวลาเราจะ X-ray แล้วเรียกกันหลบรังสี(เพราะเกรงกันว่าจะเป็นหมัน) ว่า เป็นห่วงอนาคตของเราเหรอ 

“พี่จับแขนผม....”

ฉันไล่สายตามาที่แขนด้านซ้ายที่หมอหนุ่มส่งเสียงร้อง...  

ฉันเห็นมือของฉันกำแขนกำยำ ขาวเนียนอวบของหมอหนุ่ม แน่น...ปานว่าเกรงจะหลุดมือไป...

“อ้าวว....เออว่ะ...จริงด้วย...” แหม่...แล้วฉันกำซะแน่น...

พรรคพวกทั้งหลายหาว่าฉันฉวยโอกาส...

น้องนะน้อง...ทำให้พี่กำพลาดไป...นิดเดียว...นิดเดียวจริงๆ...

พี่เปลี่ยนใจ ให้เกรดเอเอ็งแล้วว่ะ...อิอิ