เทอมนี้เป็นบุญของผู้เขียนที่มีโอกาสสอนรายวิชาทักษะและเทคนิคการสอน

สำหรับนักศึกษาครุศาสตร์บัณฑิต  ที่กล่าวว่าเป็นบุญนั้นเพราะสิ่งที่พบเห็น

จากการเป็นศึกษานิเทศก์มาร่วม 2 5 ปี  ย่อมรู้ดีว่า

ทำไมครูจึงไม่เปลี่ยนแปลงพฤติกรรมการเรียนการสอน 

และต้องยอมรับอีกว่า  ไม่ว่าจะปฏิรูปรอบที่สอง หรืออีกกี่รอบ เชื่อว่าพฤติกรรม

การเรียนการสอนในห้องเรียนยากที่จะเปลี่ยนแปลง !!!!! เพราะอะไรหรือ ?

เราคงไม่ปฏิเสธว่า   ปฏิรูปการศึกษาที่ผ่านมานั้น  ประเทศชาติคาดหวังที่จะเห็น

การเปลี่ยนแปลงการศึกษา  แต่...กลับพบว่า ยิ่งปฏิรูป เท่าใด นักเรียนยังเรียน

อ่อนแทบทุกวิชา  เด็กอ่านไม่ออก เขียนไม่ได้  มีอยู่ทั่วไป 

ผลการประเมินคุณภาพนักเรียนระดับประเทศ  ในแต่ละปี

มีแต่ข้อมูลบ่งบอกว่าไม่น่าพอใจ

แต่..แนวทางแก้ไข  ยังคงแก้ไขที่ปลายเหตุ  ทั้งอบรมสัมมนา ใช้งบประมาณใน

แต่ละครั้ง  จำนวนมหาศาลจนครูอยากจะลาออกไปให้พ้นๆ  เพราะอบจนเกรียม

แต่ครูก็ยังสอนด้วยวิธีเดิมๆแก้กันที่ปลายเหตุหรือไม่ 

ต้นเหตุนั้นล่ะ มีใครพูดถึงบ้างไหม เชื่อเถิดว่าปฏิรูปสักเท่าใดก็ไม่มีผล  ถ้า

สถาบันผลิตครูยังไม่ยอมปฏิรูปการเรียนการสอนในระดับอุดมศึกษา 

ยังสอนโดยยึดผู้สอนเป็นสำคัญ คำอ้างที่ได้ยินเสมอว่านี่ ระดับอุดมศึกษา

แต่ไม่คิดว่านักศึกษาเรียนมาอย่างไร  ก็...ย่อมนำไปใช้อย่างนั้น

ผู้เขียนยอมรับว่า  เป็นครูนอกคอก  พยายามจัดกิจกรรมให้นักศึกษาครู

ได้เรียนรู้ด้วยการสร้างสรรค์ความรู้เอง โดยเฉพาะฝึกทักษะและเทคนิค

การสอน เห็นชัดเจนที่สุดที่นักศึกษา ถนัดที่จะสอนโดยบรรยาย

นำเสนอโดย Power point (เรียนรู้มาอย่างไรก็สอนอย่างนั้น) ใช่หรือไม่

เชื่อเถิดว่า  จุดอ่อนของคนไทยมิใช่แค่ อ่าน คิดวิเคราะห์และเขียนไม่เป็น

เท่านั้น  การสรุปความ สังเคราะห์ ความรู้เป็นของตนเองยังสรุปไม่ได้

ยิ่งการเรียนการสอนที่ยึดตามตำรา   ตามแบบฝึกหัดที่กำหนดเหมือนๆกัน

ทุกๆหมู่เรียน  ยิ่งไม่ได้พัฒนาความคิดแต่อย่างใด  เพราะ Copy ต่อๆ

กัน  หวังคะแนนเก็บเท่านั้น  ถ้าเจ้าตัวคัดลอกก็น่าจะได้ซึมซับ เข้าสู่สมองบ้าง

แต่กลับไปให้คนอื่น คัดลอกมาส่งนี่สิ   ผู้สอนจะคิดหรือไม่ไม่ทราบ

ถ้าครูระดับอุดมศึกษา  ไม่ตระหนักถึงการผลิตบัณฑิตครู

ที่จะต้องไปสอนโดยแนวทางการปฏิรูปการเรียนรู้

มิใช่การถ่ายทอดความรู้ ความคิด ของครูสู่เด็กแล้ว 

น่าห่วงว่าครูพันธุ์ใหม่จะเป็นครูพันธุ์ดีที่คาดหวังหรือไม่

ในเมื่อขณะที่เรียนยังไม่เคยฝึกคิด  ฝึกลงมือทำ  คอยแต่จดคำอธิบาย บรรยาย

จากครูอาจารย์ตลอดเวลา

โดยเฉพาะการเรียนรู้ที่ผู้เรียนมีความสุข  จะเกิดขึ้นได้อย่างไร

ตอนเรียนก็แสนเครียด  ไม่ได้เรียนรู้ด้วยกระบวนการที่หลากหลาย

ผู้เขียนพยายามจัดกิจกรรม  ให้มีเสียงเพลง เกม และกิจกรรมกลุ่มและเทคนิค

ต่างๆมากมาย  แต่ บรรยากาศในการเรียนรู้ไม่เอื้ออำนวย

 ถูกค่อนแคะจากผู้สอนด้วยกันบางคน ว่านี่อุดมศึกษา

ไม่เข้าใจว่าเมื่อเรียนอย่างไร  ย่อมนำไปใช้จัดกิจกรรมกับผู้เรียนอย่างนั้น

จึงอยากเรียกร้องให้ผู้มีส่วนเกี่ยวข้องในการจัดการศึกษาทราบด้วยว่า

ปฏิรูปการเรียนรู้..ต้องเริ่มวางรากฐานว่าที่ครู..ในปัจจุบัน

การปรับแก้ครูประจำการค่อนข้างยากเพราะเขาเคยเรียนมาอย่างไร เขาย่อม

สอนอย่างนั้น   เข้าทำนอง ไม้อ่อนดัดง่าย ไม้แก่ดัดยาก

ว่าแต่ว่า...ครูอุดมศึกษาจะร่วมมือหรือไม่เท่านั้นเอง