เมื่อมอบความรักจนกลายเป็นความผูกพันให้แก่กันแล้ว...ก็อย่าลืมที่จะให้อิสระเสรี...กับพวกเขาเหล่านั้นด้วย..."ความรัก จึงจะได้อยู่นาน...ความผูกพัน จึงจะได้ไม่จืดจาง"

ฉันไม่อยากกล่าวคำว่า "อำลา"
ฉันใช่มาโอดครวญหรือชวนให้ลุ่มหลง
เพียงลม ลม ที่ผ่านเลยก็เลยไป
….
เหมือนน้ำหลากล่องลงไม่คืนหลัง
น้ำก็ยังชุ่มเย็นเป็นสายน้ำ
ไม่เคยขาดไม่ไหลคืน คือ "ความจริง"
….

เราพบกันมีเรื่องราวเล่ากันฟัง
เป็นเหมือนดังภาพเขียนที่เสกสรรค์
บรรยากาศที่ดี และจริงใจ
….
แม้...ไม่มีพยานคำมั่นหรือสัญญา
อย่ารอเวลาให้ล่วงเลยร่างกายจะร่วงโรย
จะโบกโบยโผบินแม้เหน็บหนาว
ใช่ว่าเรา...จะจากกันนิรันดร์ไป
….
จงโบกโบยโผบินแม้เหน็บหนาว
ใช่ว่าเรา...จะจากกันนิรันดร์ไป
….

ศิลปิน..."พงษ์เทพ  กระโดนชำนาญ"
เพลงนี้ชอบเป็นพิเศษ...คลิ๊กฟังเพลงที่นี่ค่ะ... "เพียงลมพัดผ่าน"

"จงโบกโบยโผบิน...แม้เหน็บหนาว"...แม้ข้างกายไม่เหลือใครไว้ให้กอด...ก็ใช่ว่าเราจะหยัดยืนต่อไป...ในโลกกว้างใบนี้ไม่ได้เสียเมื่อไหร...แม้รู้สึกว่าเนื้อตัวจะเหน็บหนาว...แต่ชีวิตจำเป็นต้องเดิน...ก็ต้องเดินต่อไปให้ถึงจุดหมายปลายทางนั่นแหละ...แม้นไม่มีใครให้กอด...ก็ยังดีที่เหลือเพลงคุณ "ปาน ธนพร" ไว้คอยให้ใจได้ฮึกเหิม...ลุกขึ้นสู้อีกครั้ง..."กอดตัวเองไว้...เพราะไม่มีใคร...ที่เรารักเราจริงยิ่งกว่า...จงลุกขึ้นมา...เชิดหน้าเข้าไว้"...ขอบอกว่าชอบท่อนนี้ของบทเพลง...ไม่ได้เกี่ยวกับ "ชื่อเพลง" แต่อย่างใด...อิๆๆๆ...(กลัวผู้อ่านเข้าใจผิด...คิดว่าอกหัก)

"ใช่ว่าเรา...จะจากกันนิรันดร์ไป"...มีใครสักคน(ก็ยังไม่รู้เหมือนกันว่าเป็นใคร...เห็นเขาชอบพูดกันจัง..."ใครสักคน") บอกว่า "มีพบย่อมมีจาก...มีพรากย่อมมีเจอ"...เป็นวัฎจักรเวียนว่าย..."การพลัดพรากจากกัน...เป็นเหมือนดั่งการได้รับอิสระเสรี"...อ่อ!! ก็อิสระเสรีไม่ใช่เหรอ...ที่มนุษย์ร้องเรียกหา...แล้วทำไมเวลาพลัดพราก มนุษย์จึงต้องมานั่งร้องไห้ด้วยล่ะ...เอ!! หรือว่าเนื้อแท้ของ "อิสระเสรี"...ไม่เหนียวแน่นเท่า "ความผูกพัน"...ก็แน่ล่ะ...เมื่อความผูกพันเจือจางลง...ก็จะกลายเป็นความอิสระเสรี...และอิสระเสรี...ก็ไม่เคยทำให้ใครต้องร้องไห้ด้วยสิ...เห็นมีแต่รอยยิ้มเมื่อได้รับ "อิสระเสรี...หรืออิสระภาพ"

เขียนมาถึงตรงนี้...ทำให้คิดไปถึงคู่สามี-ภรรยา บุตร-ธิดา สมาชิกครอบครัว...เมื่อมอบความรักจนกลายเป็นความผูกพันให้แก่กันแล้ว...ก็อย่าลืมที่จะให้อิสระเสรี...กับพวกเขาเหล่านั้นด้วย..."ความรัก จึงจะได้อยู่นาน...ความผูกพัน จึงจะได้ไม่จืดจาง"...เพื่อชีวิตที่โบกโบยโผบิน...ในโลกกว้าง...จะได้ไม่รู้สึกเหน็บหนาวอีกต่อไป