ระยะทาง 250 กิโลเมตรจากขอนแก่นสู่มุกดาหารนั้น มีเรื่องราวมากมายผันผ่านสายตาคนขับรถอย่างผม บ่อยครั้งจิตใจเราไปถึงที่ทำงานก่อนที่รถจะไปถึงด้วยซ้ำไป ด้วยภารกิจต่างๆที่รออยู่ ฤดูกาลเคลื่อนตัวไปตามกฎเกณฑ์ของจักรวาร คนขับรถเป็นเพียงธุลีที่ปลิวไปตามเส้นทางวิถีคนทำงานเพื่อคน 

ก็ไม่ต่างกับท่านอื่นๆที่วนเวียนอยู่กับเวลาที่หมุนไป

 

เมื่อฟ้าฉ่ำฝนเราก็รู้สึกชื้นชื่นแปลกๆไปในบางครั้ง

 

ชาวนา ผู้เป็นบรรพบุรุษของเราบอกตัวเองว่า “งานเข้าแล้ว”

 

แน่นอนบางครั้ง คนขับรถคนนี้ก็พาลพบสิ่งประทับใจบนฟากฟ้าไกลโพ้น

 

ญาติพี่น้องที่เป็นชาวนาของเราต่างเฝ้ารอว่าขี้ดินในนาที่ลงทุนไถไปด้วยต้นทุนที่นับวันจะแพงขึ้นนั้น เมื่อไหร่ น้ำใสๆจากเบื้องบนจะโปรยปรายลงมาให้อิ่มเอิบพร้อมที่จะให้กำเนิดข้าวอันมีความหมายมากมายนักของลุงมา..ป้าเชย..

 

ไม่บ่อยครั้งนักที่คนขับรถคนนี้จะหยุดรถและก้าวลงมาชื่นชมสีสันของท้องฟ้า

 

 

ปล่อยให้ถนนรองรับความเร็วของยาน ผ่านไปคันแล้วคันเล่า...อยู่กับตัวเองและธรรมชาติบ้างเถอะ ส่วนด้านในบอกร่างท่วมของชายขับรถอย่างนั้น ......

ความเร็วทำให้เราไม่เห็นความงามของธรรมชาติ

ความเร่งรีบทำให้เราไม่อาจสัมผัสการเปลี่ยนแปลงที่ค่อยๆคืบคลาน

ความจริงของธรรมชาติบางอย่างเราไม่อาจสัมผัสได้ หากไม่อยู่ในจุดที่เหมาะสมเท่านั้น..

ให้เวลากับตัวเองเสพสมความงามนี้เถอะ