พ่อครับ..กล้วยหอมอยากอยู่กับพ่อ

 

        วันนี้พ่อของกล้วยหอมกลับจากที่ทำงานมาถึงบ้านด้วยความหิว เหนื่อยและอ่อนเพลีย  เพราะทำงานหนักมาตลอดเดือนที่ผ่านมา  พ่อพบกล้วยหอมยืนรออยู่หน้าประตูบ้าน  กล้วยหอมเพิ่งครบ ๖ ขวบไม่กี่เดือนมานี่เอง และกำลังเริ่มเรียนชั้น ป.๑ ได้ไม่ถึงเทอม

        "พ่อครับ กล้วยหอมถามอะไรพ่อหน่อยได้ไหมครับ"

"จะถามอะไรก็ว่ามา" พ่อตอบด้วยน้ำเสียงไม่ค่อยรื่นรมย์เพราะกำลังหิว

"พ่อทำงานได้เงินชั่วโมงละเท่าไรครับ"

"พ่อจะได้เงินเท่าไรมันเกี่ยวอะไรกับลูกด้วยล่ะ..กล้วยหอม"

พ่อชักโมโหที่ถูกลูกซักเรื่องส่วนตัว  แต่ก็ตอบไปอย่างรำคาญ

" ห้าสิบบาท"

"กล้วยหอมขอยืมเงินพ่อสิบบาทได้ไหมครับ"

พ่อเริ่มโมโหมากขึ้นแล้วบอกกล้วยหอมว่า

"นี่ลูกคงจะเอาไปซื้อหนังสือการ์ตูนหรือของเล่นอีกแล้วล่ะซิ..

รู้ไหมว่าพ่อต้องทำงานหนักแค่ไหนกว่าจะได้เงินมาทีละบาท..

เข้าห้องไปทำการบ้านดีกว่า แล้วอย่าลืมอ่านหลังสือด้วยล่ะ..

พ่อจะดูข่าว แล้วก็จะเข้านอนละ เพราะพรุ่งนี้ต้องตื่นแต่เช้า

แล้วมีงานเลี้ยงต่อตอนเย็น กลับคงดึก แล้วมะรืนก็ต้องออกต่างจังหวัดอีกสามวัน.."

กล้วยหอมหน้าเสีย แล้วค่อยๆเดินเข้าห้องนอน

 

 

หนึ่งชั่วโมงต่อมาหลังจากพ่ออิ่มข้าวและดูทีวีแล้ว

รู้สึกตัวว่าพูดกับลูกแรงเกินไป จึงเดินไปที่ห้องของกล้วยหอม

"กล้วยหอมนอนหรือยังลูก..พ่อเสียใจที่พูดจากับลูกแรงเกินไป

นี่เป็นเงินสิบบาทที่ลูกอยากขอยืมจากพ่อ พ่อให้ลูกฟรีโดยไม่ต้องใช้คืนหรอก"

กล้วยหอมยิ้มทั้งน้ำตา  แล้วดึงของออกจากใต้หมอนบนที่นอน

หยิบธนบัตรยู่ยี่และเศษสตางค์ออกมานับรวมได้สี่สิบบาท

พ่อชักสงสัยแล้วถามว่า "กล้วยหอมมีเงินอยู่มากถึงสี่สิบบาทแล้วทำไมต้องมาขอยืมพ่ออีกสิบบาทด้วยล่ะ"

"เงินนี้เป็นเงินเหลือค่าขนมของกล้วยหอมครับ  กล้วยหอมเก็บไว้ได้หลายเดือนแล้ว

แต่ยังไม่ถึงห้าสิบบาท  วันนี้พ่อให้อีกสิบบาท จึงพอดีแล้วครับ"

"ลูกจะเอาเงินห้าสิบบาทไปซื้ออะไรล่ะ"  พ่อถามกล้วยหอมด้วยความสงสัย

กล้วยหอมตอบทันที พร้อมคราบน้ำตาเปื้อนแก้ม

"กล้วยหอมจะเอาเงินห้าสิบบาทไปซื้อเวลาของพ่อครับ.. 

ขอให้พ่ออยู่กับกล้วยหอมคนเดียวสักหนึ่งชั่วโมงได้ไหมครับ..

..กล้วยหอมอยากอยู่กับพ่อ.."

 

 

      

แม้นิทานเรื่องนี้จะได้ฟังมาหลายรอบแล้ว แต่ก็อยากนำมาเล่าต่ออีก..

ตัวหนังสือธรรมดาๆในหนังสือธรรมดาๆ..ที่ให้ความรู้สึกเหนือธรรมดา

จากหนังสือ "๑๐๘ วิธี มอบน้ำใจให้แก่กัน"

ของ สำนักงานคณะกรรมการวัฒนธรรมแห่งชาติ

หนังสือทองของฉัน