“บนเส้นทางสายระแวง”

รักระแวงระแวงรักจักรักล่ม

เพราะจ่อมจมจมจ่อมจิตคิดส่ายไหว

เพียงวาบผ่านระแวงหวาดวาดพุ่งไกล

ยากทำใจให้ให้ปกติตริไตร่ตรอง

คำระบายพรูพรั่งดั่งน้ำทะลัก

มองฟ้าคล้ำนั่งจมปลักพักตร์มิผ่อง

คิดแต่บทคดคว้างลอยกลางคลอง

ผิคำย่องยังคลางแคลงดุจแกล้งเย้ย

หลบตาเร้นบนเส้นทางมิจางเจ็บ

สรรคำเหน็บดังมีดกรีดใจเผย

ราตรีกาลผ่านยากเย็นเค้นคุ้นเคย

ก็ใจเอ๋ยร้อนรุกทุกนาที

ความระแวงแซงซอกซ่อนหลอนจิตป่วน

ครองใคร่ครวญเรียงเรื่องช้ำย้ำถี่ถี่

นั่งเพ้อเจ้อเหม่อพกวิตกทวี

น้ำตาปรี่หยาดหยดหมดขังไว้

รักระแวงคือโรคร้ายทำลายรัก

มิตระหนักคิดระแวงแคลงวาบไหว

ดุจเหมายอกตอกย้ำย้ำช้ำรำไร

ลุ่มหลงในรักรานรัวมิกลัวเกรง

ตราบวันใดเยื่อใยรักยังภักดิ์เพ้อ

เจ็บเยิ่นเย้อบรรเลงเพลงปวดเร่ง

ระแวงวาดสาดซัดปัดกลัวเกรง

พาตนเองสู่ถมทับกับห้วงทุกข์

ยามหวานรักจงตระหนักรักษาโรค

อย่าย้ำโศกระแวงวางพรางผิดถูก

ถนอมไว้ใจรักตระหนักชุก

อย่ารานรุกปลุกระแวงขึ้นแข่งใจ

 

ผู้ประพันธ์ : อิงจันทร์ เมื่อ ๒๒ กันยายน ๒๕๕๒ ราตรีกาล ๒๓.๔๙ น.