เกิดมาเป็นคน หนังสือเป็นต้น วิชาหนาเจ้า

เมื่ออยู่ริมฝั่งชล  ฉันยลทุกยามเย็น  พักในร่มเงาไม้เอน...เป็นบทเพลงหนึ่งที่ฟังแล้วมีความหมายกินใจดี...ช่วงที่พักอยู่บ้านริมทะเลอ่าวไทย ใน อ. หัวไทร จ. นครศรีธรรมราช  ยูมิมักจะเดินรับลมชมวิว  ออกกำลังกายพอได้ละ 

 อยู่ในริมทะเลยามเช้า ๆ บางวัน  พวกเด็ก ๆ อยากลงเล่นน้ำทะเลก็ต้องคอยดูแล  แต่ให้เขาเล่นไปตามประสาคนอยากเล่นนะ...

นึกถึงเราตอนเป็นเด็กไปกระโดดจากกิ่งไม้สูง ลงมาสู่แม่น้ำลำห้วยก็สนุกไปอีกแบบ  แต่พวกเด็ก ๆ เหล่านี้ลงทะเลหลวงอันกว้างใหญ่เลย 

 

 เจ้าตัวเล็กมองแล้วมองอีกไม่อาจรู้ได้ว่าเขามีจินตนาการอะไรอยู่แต่ไม่กล้าลงทะเลเลยอยู่อย่างนี้ละ...

 

อีกหน่อยพอโตมาเจ้าคงจะเข้าใจด้วยการเรียนรู้...เลยนึกถึงคำกล่าวที่เคยท่องเอาไว้สอนตนว่า...

เกิดมาเป็นคน  หนังสือเป็นต้น  วิชาหนาเจ้า

ถ้าแม้นไม่รู้  อดสูอายเขา  เพื่อนฝูงเยาะเย้า  ว่าเง่าว่าโง่  บางคนเกิดมา  ไม่รู้วิชา  เคอะอยู่จนโต  ไปเป็นข้าเขา  เพราะเขาเง่าโง่

บ้างเป็นคนโซ  เที่ยวอยู่ก็มี  ถ้ารู้วิชา  ประเสริฐนักหนา  ชูหน้าราศี   จะไปแห่งใด  มีคนปราณี  ยากไร้ไม่มี  สวัสดีมงคล...