เมื่อคืนนี้ตอนใกล้สว่าง  ครูอ้อยหลับและฝันถึงเพื่อนคนหนึ่งที่ตายไปแล้ว 

ในฝันนั้น  เธอยังไม่ตาย  และเป็นเรื่องราวที่  เราสองคนรู้จักกัน  เมื่อสมัยครูอ้อยย้ายออกจาก กทม.มาเป็นครู  และทำงานศูนย์วิชาการกลุ่มด้วยกัน  ครูอ้อยเพิ่งจะหัดพิมพ์ดีดใหม่ๆ  และเธอก็บอกสอนให้ครูอ้อย ใช้เครื่องพิมพ์ดีดอย่างคล่องแคล่ว

*****

ครูอ้อย  ฝันว่า  หลงทาง  หาทางกลับบ้านตัวเองไม่ได้  สถานที่ที่ครูอ้อยหลงทาง ในฝันนั้น  เป็น  อาคารเก่าๆๆ  หลังใหญ่ๆๆ  หน้าตาของผู้คนนั้น  ครูอ้อยไม่เคยเห็นมาก่อนเลย  ครูอ้อยพูด หรือ ถามใคร  ก็ไม่มีใครพูดด้วย

*****

ในฝัน  ครูอ้อย  มองเห็นเพื่อน  คนนี้ ดีใจมาก  และรีบเดินไปหาเธอ  บอกเธอว่า  .....พาเรากลับบ้านด้วย  เรากลับบ้านไม่ถูก  เราไม่รู้ว่า  เรากำลังอยู่ที่ไหน 

เพื่อนของครูอ้อย ไม่ตอบครูอ้อยสักคำ  แต่กลับลุกขึ้นยืน  เดินสวนทางกลับครูอ้อย  บนศีรษะของเพื่อน  เต็มไปด้วย   ตะไคร่น้ำ 

ครูอ้อย  ไม่เคยสงสัยหรอก เพราะ เธอเลี้ยงเป็ด  และ ชอบดำน้ำ  โผล่ขึ้นมา  มีสาหร่าย และตะไคร่น้ำ  ติดศีรษะขึ้นมาทุกที

*****

ในฝัน  ครูอ้อย ดีใจมาก  ที่เพื่อน พูดไม่ยาก  ไม่ต้องพูดซ้ำ  ก็เดินนำทาง ให้ครูอ้อย  เดินต่อไปเอง  แต่เธอไม่เดินมาด้วย  เธอโบกมือ  ให้ครูอ้อย เดินต่อไป

*****

จนกระทั่ง ตีสี่ครึ่งครูอ้อยสะดุ้งตื่น  จึงมารู้สึกว่า......เพื่อนที่ฝันถึงนั้น  เธอได้ตายมาหลายปีแล้ว   เธอตายเพราะ เมามาก  ขี่รถมอเตอร์ไซต์ตกน้ำ  และจมน้ำตาย  

***** 

มิน่าเล่า  บนศีรษะของเธอ  จึงมีแต่ สาหร่าย และ แหน เต็มไปหมด  ครูอ้อย  ใส่บาตรเมื่อเช้านี้  กรวดน้ำ อุทิศส่วนกุศลให้เธอแล้ว 

แถมยังบอกเธอว่า.....พรุ่งนี้  บะหมี่ต้มยำที่เธอชอบนะ