ภาพเด็กผู้หญิงอายุสิบห้าปีที่วิ่งฝ่าสายฝนกลับบ้านในยามค่ำคืน

              


      ทุกครั้งเมื่อถึงวันที่  ๘  กันยายนซึ่งเป็นวันการศึกษานอกโรงเรียน ผู้เขียนมักจะคิดถึงภาพความทรงจำครั้งอดีตเสมอ 

     ภาพเด็กผู้หญิงอายุสิบห้าปีที่วิ่งฝ่าสายฝนกลับบ้านในยามค่ำคืน   เมื่อเวลาสามทุ่มไปแล้ว  บนถนนสายเปลี่ยวที่ไม่มีแม้แสงไฟฟ้า   ผ่านป่าช้า  มีแต่ดินเลนที่เฉอะแฉะ มือหนึ่งหิ้วรองเท้า มือหนึ่งหอบตำราเรียน แล้วก็มีสุนัขยอดกตัญญูคอยวิ่งมารับ  และวิ่งกลับบ้านพร้อม ๆ กันด้วยระยะทางกว่าหนึ่งกิโลเมตรเสมอ  …..

 

    วันนั้นในอดีตกลายเป็นวันนี้ในปัจจุบันที่เด็กคนนั้นผ่านระบบการศึกษานอกโรงเรียน  โดยเรียนศึกษาผู้ใหญ่ตั้งแต่ชั้นมัธยมศึกษาตอนต้นจนถึงมัธยมศึกษาตอนปลาย  จากนั้นก็สอบเข้ามหาวิทยาลัยที่มีชื่อเสียงได้สำเร็จเป็นบัณฑิตเกียรตินิยม และมุ่งมั่นบนถนนการศึกษาจนกลายเป็นมหาบัณฑิตมีอาชีพการงานที่มั่นคง 

 

    วันนี้คงเกิดขึ้นไม่ได้  หากไม่มีการศึกษานอกโรงเรียนที่เปรียบเสมือนแสงเทียนที่ชี้นำแสงสว่างให้ผู้ด้อยโอกาสมองเห็นทาง และก้าวเดินไปได้จนถึงจุดหมายปลายทางฝัน

    ขอบคุณการศึกษานอกโรงเรียนที่ช่วยปั้นดินที่ไม่มีค่าให้เป็นดาวดวงน้อยแม้จะไม่ระยิบแสง แต่ก็เปล่งประกายเจิดจรัสอยู่บนถนนการศึกษา  ด้วยศรัทธาและความภาคภูมิใจ....สมดังบทประพันธ์ของ ม.ล.ปิ่น  มาลากุล   ที่กล่าวไว้ว่า

                 " อันอำนาจใดใดในโลกนี้      
                    ไม่เห็นมีเปรียบปานการศึกษา
                    สร้างคนหาค่ามิได้ในโลกา      
                    ขึ้นจากผู้ที่หาค่าไม่มีฯ"

..........................................................

 

 

 ขอบคุณภาพจากอินเทอร์เน็ต