"ลำพังเงินเดือนอยู่อย่างประหยัด  เพื่อป้องกันชีวิตวิบัติย่อมทนได้" เป็นข้อความที่ติดอยู่บนโต๊ะเขียนหนังสือ ในห้องน้ำ ใต้ถุนบันได หน้าห้องเก็บของและหน้าสมุดพกของคุณพ่อ ซึ่งฉันพบมันตั้งแต่อ่านและสะกดคำได้  แม้ว่าจะย้ายบ้านไปตามที่ทำงานจังหวัดต่าง ๆ ก็ยังมีข้อความนี้ของคุณพ่อติดอยู่ที่เดิมของบ้านหลังใหม่เสมอ

        ฉันสืบทอดเป็นมนุษย์เงินเดือนเหมือนคุณพ่อและคุณแม่  ปัญหาและอุปสรรคและประสบการณ์ต่าง ๆ รอบข้างได้สอนฉันไปด้วย  ฉันเห็นหลายคนมีอาชีพเสริม เช่นการขายตรง  ขายผ้า ขายประกัน ขายอาหาร สอนพิเศษ ฯลฯ ทุกคนต้องทำเพื่อความอยู่รอดของชีวิต  และความจำเป็นในหน้าที่รับผิดชอบต่อครอบครัว   มีเพื่อน ๆ มาชักชวนฉันให้ทำอาชีพต่าง ๆ มากมายแต่ฉันก็ปฏิเสธ  เพราะยึดสโลแกนข้างต้นของคุณพ่อ  ฉันไม่กล้ามีอาชีพเสริมเพราะไม่มีความสามารถ ไม่ทราบจะทำอะไร และขายอะไรไม่เป็น 

       ต่อมา..เมื่อถึงจุดหักเห  เพื่อน ๆ และผู้ปกครองมาขอร้องให้เป็นคนสอนพิเศษภาษาอังกฤษให้กับลูกหลาน  เพราะครูคนเก่าออกไม่สามารถจะหาครูที่ไหนมาแทนได้  ฉันจึงรับปากไปช่วยเหลือไม่ได้คิดว่าจะทำเป็นรายได้   เดือนแล้วเดือนเล่าต่อเป็นหลาย ๆ เดือน ทำให้เห็นว่าเป็นรายได้ดีมีเงินเพิ่มขึ้นจากเงินเดือน ฉันสอนไม่ไหวจึงไปชักชวนเพื่อน ๆมาช่วยกันสอน เกือบจะพลาดท่าชวนกันตั้งโรงเรียนกวดวิชาอยู่ระยะหนึ่ง  ฉันสอนพิเศษเด็ก ๔ คน จนกระทั่งเด็กเรียนจบเข้ามหาวิทยาลัยฉันจึงหยุดสอน 

       บังเอิญหมู่บ้านของฉัน  อยู่บนถนนมิตรภาพ (พิษณุโลก -หล่มสัก) มีร้านค้าเรียงรายริมถนนและมีอาคารว่างอยู่ ๑ หลัง  ประกอบกับฉันติดใจรายได้เสริมมาแล้วนั่นเอง  จึงหันหน้าไปศึกษากาแฟสด  หาตำรามาอ่านและไปเรียนรู้กับเจ้าของไร่กาแฟอยู่ประมาณ ๔ เดือน  จนมีความรู้จักกับรสชาติของกาแฟสด  ได้ลงมือวางแผนขอเช่าอาคารเดือนละ ๓๐๐๐  บาท  และเก็บเงินไปลงทุนซื้อวัสดุและอุปกรณ์การทำกาแฟสด บริษัทจัดจำหน่ายเขามีการอบรมการชงกาแฟให้ฟรี 

       ร้านกาแฟของฉัน อยู่ระหว่างร้านอาหารมีโฟล์คซอง  ร้านขนมจีน  ร้านก๋วยเตี๋ยวและร้านเครื่องดื่มมึนเมา  เจ้าของร้านทุกร้านเป็นข้าราชการทั้งนั้น  มีผู้สนใจช่วยกันตั้งชื่อร้านของฉันอย่างหรูหรามากมาย  แต่ฉันเลือกตั้งของฉันเองว่า "กาแฟสด" ระยะนั้นร้านกาแฟสดข้างทางบนถนนมิตรภาพตั้งแต่สามแยกเรือนแพไปถึงหล่มสักมีร้านกาแฟสดเพียง ๒ ร้านคือร้านของฉันและร้านจ่าทวีกาแฟสดจากไร่ที่แก่งซอง

       การจัดการไม่มีปัญหาเพราะฉันเปิดร้านวันที่ ๑ เมษายน ตรงกับวันปิดภาคเรียน  การตกแต่งร้านด้วยไม้เก่า ของเก่าที่ไปตระเวณหาซื้อมาจากร้านค้าไม้เก่าและร้านในจังหวัดแพร่  โต๊ะและที่นั่งทำด้วยวัสดุธรรมชาติหรือเศษไม้แทบทั้งนั้น  ข้างนอกตกแต่งด้วยกล้วยไม้  ส่วนด้านในมีมุมหนังสือตามความสนใจ 

       ก่อนหน้านั้นเป็นคนไม่ชอบถ่ายภาพ  ไม่ว่าจะถ่ายภาพเองหรือให้ใครถ่ายภาพให้  จึงเป็นที่น่าเสียดายไม่มีภาพร้านกาแฟมาให้ชม