"สวัสดีครับคุณครู  ขอดูภาพเมฆบ้างได้ไหมครับ"  เสียงน้องเต้ยและน้องนิวนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ ๕ เดินผ่านไปห้องคณิตศาสตร์  หลังจากนั้นผ่านไปอีก ๑ ชั่วโมง "คุณครูครับเมฆทางทิศตะวันตกสวยจังครับคุณครู" 

          ตอนบ่ายแก่ ๆ นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ ๓ รีบวิ่งมาร้องบอกให้ฉันไปถ่ายภาพเมฆ  และขอดูภาพเมฆในบล็อกอีกเช่นกัน  สิ่งที่เหมือนกันคือ..นักเรียนสองกลุ่มต่างมีความสุขที่ได้มองเห็นอะไรในก้อนเมฆบ้าง

          อีกเสียงหนึ่ง...น้องเบลล์นักเรียนหญิงชั้นประถมศึกษาปีที่ ๕ คุยกับเพื่อน ๆ ว่า ดูบนท้องฟ้าไม่สวยเท่ากับดูในบล็อก  และ.."คุณครูขาเวลาดูท้องฟ้าสีน้ำเงินในบล็อกหนูกลัวค่ะ  เพราะยิ่งดียิ่งลึก  กลัวหลุดตกจากโลกค่ะ"...เดินผ่านเด็ก ๆ ก็จะแย่งกันร้องบอก  "คุณครูครับ ... เมฆครับ  เมฆ"

         รู้สึก...ดีใจที่ได้แบ่งปันความสุขเกี่ยวกับเรื่องเมฆบนท้องฟ้า และให้เด็ก ๆ ดูภาพถ่ายเมฆในบล็อกได้มีความสุขไปด้วย  ความสุข...หาได้ไม่ยาก