เช้านี้มองไปทางไนก็มืดมนไปด้วยเมฆฝน
ธรรมชาติคงจะอัดอั้นความอบอ้าวไว้ไม่ไหว
คงต้องแปรเปลี่ยนหาสมดุลเพื่อให้ลงตัวตามสภาวะของมัน
แต่สภาพภายนอกของธรรมชาติใครๆก็ห้ามไม่ได้
ส่วยสภาวะภายในใจเรานี่สิจะปล่อยให้มืดมนตามภายนอกไปใย
ต้องร่าเริงสดใสเบิกบานใจให้จงได้
ที่นี่มีดอกไม้....สวยสดใสบนพื้นหญ้า
ที่นี่มีแววตา...ไร้มายาพาสับสน
ที่นี่มีความรัก...อบอุ่นนักยามมืดมน
ที่นี่ไม่หมองหม่น...เพราะมากล้นคนเข้าใจ
ที่นี่มีแสงธรรม...ส่องทางนำชีวิตให้
ที่นี่มีน้ำใจ...หล่อเลี้ยงไว้ให้ทุกคน
หลายคนเคยผิดหวัง...หลายคนยังมีปัญหา
หลายคนยังมีคราบน้ำตา...หลายคนอยากฆ่าตัวตาย
ที่นี่ยังมีหวัง...ที่นี่ยังมีพลังอันยิ่งใหญ่
ที่นี่ยังมีน้ำใจ...ที่นี่ชุบชีวิตใหม่ให้ทุกๆ คน
มาเถิดมาสร้างความหวัง...ที่นี่ยังมีพลังอันยิ่งใหญ่
มาเถิดอย่าปล่อยให้กังวลใจ...มาเถิดมาเริ่มต้นก้าวต่อไป
จะก้าวเท้า ก้าวหนึ่ง หรือครึ่งก้าว
จะก้าวสั้นก้าวยาวใช่เรื่องใหญ่
ขอให้รักเรื่องราวการก้าวไป
ไกลเท่าไรก็จะถึงสักหนึ่งวัน
แม้ทางร้อนทางวิบากไม่อยากก้าว
แต่เป็นทางสีขาวพราวสวรรค์
ก็ควรที่มีใจใฝ่ประจัน
ขอให้มั่นใจก้าวแม้ยาวเอย
ธรรมะสวัสดีขอรับ..
นมัสการพระคุณเจ้า
แต่เมธีท่านหน฿งกล่าวไว้ว่า.
ชีวิตคือละครบทหนึ่ง..ผู้ที่ซาบซึ้งไม่ถือจริงจัง..
ธรรมะยามเช้าขอรับพี่ครูคิม..
จะก้าวสั้นก้าวยาวใช่เรื่องใหญ่
ขอให้รักเรื่องราวการก้าวไป
ไกลเท่าไรก็จะถึงสักหนึ่งวัน
เข้ามารับคำคมครับ
เรื่องส่วนรวมธรรมฐิตพร้อมเสมอถ้าช่วยได้ขอรับ..
กราบนมัสการค่ะท่านอาจารย์
แม้แต่เด็กที่อยู่ในระยะสุดท้าย ทีมของเราก็จะรักและเป็นกำลังใจดีๆให้ค่ะ...น้องมนตรีน่าสงสาร พ่อก็จากไป...เป็นคงามหวังของแม่
แต่มาป่วยด้วยโรคที่รักษาไม่หาย
เคยเข้ามาอ่านบันทึกแล้วครั้งหนึ่งเจ้าค่ะ ตอนนั้นจำได้ว่าชอบบทกลอนมากๆ แต่ไม่ได้จดบันทึกไว้ เลยเข้ามาอ่านซ้ำเก็บรายละเอียดเจ้าค่ะ
ชอบท่อนนี้มากๆ
"จะก้าวเท้า ก้าวหนึ่ง หรือครึ่งก้าว
จะก้าวสั้นก้าวยาวใช่เรื่องใหญ่
ขอให้รักเรื่องราวการก้าวไป
ไกลเท่าไรก็จะถึงสักหนึ่งวัน".....กลับมาอ่านทบทวนเพื่อที่จะก้าวต่อไปเจ้าค่ะ
ขอให้ก้าวไปอย่างนิ่มนวล
จังหวะไหนควรเร่งไหนควรช้านะขอรับ..