พระเจ้าสายน้ำผึ้งแห่งกรุงเก่านี้เป็นผู้สร้างวัดเพื่อเป็นอนุสรณ์สถานแห่งความรัก

ยามดึกสงัดของวันเวลานี้มีเรื่องเล่าถึงกรุงเก่าต่อตอนที่พวกเราเข้าไปข้ามสะพานแม่น้ำเจ้าพระยาแล้วไปยังวัดพนัญเชิง เป็นวัดมีประวัติน่าสนใจหลายเรื่องหลังจากเราหาข้าวเที่ยงกินกันแล้วก็เข้าไปไหว้หลวงพ่อโต พระประธานในโบสถ์ 

 เห็นฝรั่งมากราบไหว้อยู่เลยเข้าไปทักทายว่ามาจากแคนาดาแล้วบรรยาให้เขาฟังว่าพระองค์นี้เคยร้องไห้มาแล้วนะ...ดูเขาจ้องขึ้นไปที่ดวงตาหลวงพ่อโตยกใหญ่เลยละ...

ไปตามประวัติพงศาวดารเหนือกล่าวว่า...พระเจ้าสายน้ำผึ้งแห่งกรุงเก่านี้เป็นผู้สร้างวัดเพื่อเป็นอนุสรณ์สถานแห่งความรักในปี พ.ศ. 1867  ก่อนพระเจ้าอู่ทองจะตั้งและปกครองอาณาจักรกรุงศรีอยุธยาถึง 26 ปี  โดยสร้างวัดตรงบริเวณเผ่าพระศพพระนางสร้อยดอกหมาก เธอเป็นพระธิดาของพระเจ้าจักรพรรดิจีนที่มอบมาให้กษัตริย์ไทยนั้นเองเพื่อเจริญสัมพันธไมตรี  

มีประเพณีการไหว้ของชาวจีนในโบสถ์ด้วยละ...

 แต่เธอน้อยใจในความรักที่เธอได้รับเลยกลั้นลมหายใจตาย...และตามตำนานซำปอกง ( หลวงพ่อโต )อิงประวัติศาสตร์จีนนั้นคือในสมัยจักรพรรดิหย่งเล่อแห่งราชวงศ์หมิง ( พ.ศ. 1943-1967 )   พระองค์ส่งเจิ้งเหอมาทางเรือสำรวจเส้นทางทะเลและเข้ามาถึงที่นี้เพื่อหลบลมมรสุมตะวันตกเฉียงใต้นานหลายเดือนคือช่วงเดือน พ.ค.- ต.ค. ชาวจีนเลยนิยมมาไหว้กันมาก

สำหรับหลวงพ่อโตองค์นี้เป็นพระพุทธรูปปางชนะมารองค์ใหญ่ที่สุดในประเทศไทยปัจจุบัน  เล่ากันว่าก่อนจะเสียกรุงครั้งที่ 2 ในปี พ.ศ. 2310 นั้น หลวงพ่อโตร้องไห้น้ำไหลออกมาจากตาทั้งสองข้างเป็นลางบอกเหตุนั้นแล.