ทำอย่างไรให้ชาวบ้านพึ่งตัวเองได้ ทำอย่างไรให้ชุมชนเข้มแข็ง
พาน้องเอก(จตุพร วิศิษฎ์โชติอังกูร)ไปกทม.2
28 กค.52 เดินทางเข้าจังหวัดพัทลุง แวะดูตารางการประชุม ประจำเดือนที่ศูนย์ประสานงานฯ มีงานเข้ามาเป็นงานด่วนของประเด็นสวัสดิการที่ต้องการให้ผู้เขียนไปเข้าร่วมประชุมในงาน"สมัชชาสวัสดิการชุมชนแห่งชาติ" ในวันอาทิตย์ที่ 2 สค. ณ. ห้องประชุมนานาชาติเฉลิมพระเกียรติ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ ก็บอกปฎิเสธไปเพราะในวันที่ 2 สค. นัดทีมงานป.โท ลงพื้นที่เก็บข้อมูลความดัน เบาหวานเพิ่มเติมที่เกาะแต้วตำบลที่เจริญมากที่สุดในประเทศไทย
หลังเที่ยงออกจากศูนย์ไปจองตั๋วเดินทางโดยรถไฟ ได้ตั๋วเดินทางรถด่วนทักษิณ รถนอนออกเดินทางเวลา 15 .10ปกติจะเดินทางโดยรถทัวร์ แต่ครั้งนี้ตั้งใจไปรถไฟ กะว่าจะได้คุยกับน้องเอกให้เต็มที่ เกี่ยวกับการเดินทางของพวกเราพี่น้องภาคประชาชน ถ้าหน่วยงานไหนเชิญมา ต้องรับผิดชอบค่าที่พัก ค่าอาหารและค่าเดินทางให้ด้วย ในส่วนของค่าเดินทางพวกเราไม่มี ซี ไม่มีขั้น จึงเหมาจ่ายเป็นเดินทางโดยสารด้วยรถประจำทางได้เต็มที่ หรืออีกกรณีหนึ่งเดินทางด้วยรถอะไรก็เอาตั๋วไปเบิกค่าเดินทางได้หมด ยกเว้นการเดินทางทางอากาศ
มีเวลาเหลือเดินทางไปร่วมงาน "รวมพลคนเลสาบ"ที่หาดแสนสุขลำปำ เดินดูงาน เห็นผู้เข้าชมงานน้อยมาก เยี่ยมบูธ เยี่ยมร้านของพรรคพวกทั่ว ก็กลับมานั่งรอรถไฟที่สถานีพัลุง มีเวลาอีกชั่วโมง หยิบหนังสือ" กระบวนการเรียนรู้ สู่เส้นทางสีขาว "ประสบการณ์งานวิจัย เพื่อท้องถิ่นจากชุดโครงการ เสริมสร้างความเข้มแข็งของชุมชน ในชุมชนที่ได้รับผลกระทบจากปัญหายาเสพติด จังหวัดแม่ฮ่องสอน
"น้องเอกเปิดอกคุยให้ฟังว่า"เกิดคำถามถึง"ความยั่งยืน"ของการพัฒนาว่ามันอยู่ที่ไหน ทำอย่างไรให้ชาวบ้านพึ่งตัวเองได้ ทำอย่างไรให้ชุมชนเข้มแข็ง เป็นคำถามที่ต้องถามตัวเองตลอดเวลาเป็นโจทย์วิจัยที่ต้องพัฒนาโจทย์ เพราะ คน เป็นหัวใจของการพัฒนาท้องถิ่น สิ่งพิเศษที่ทีมงานได้รับโดยตรงในการทำงาน คือการพัฒนาศักยภาพคนทำงาน และชุมชน พัฒนาศักยภาพ คน เริ่มจากพี่เลี้ยงและหัวหน้าโครงการซึ่งเป็นคนนอก ให้เรียนรู้กระบวนการ วิธีคิด เรียนรู้ปัญหา และกระบวนการแก้ไข เรียนรู้ในการทำงานเป็นทีม เรียนรู้สิ่งต่างๆมากมายจากกระบวนการทำงานหลายฝ่าย"
เพียงปรายหน้าบท(เปิดเล่ม) ก็เข้มข้นจนต้องอ่านสองรอบ นักวิจัยชุมชนคนทำงานพัฒนา นักอาสา มาติดตาม"ตัวต่อ"งานในสถานการณ์ร้อนๆเรื่องยาเสพติด ว่าเขา คิดและทำอย่างไร จึงมาเป็น "ปาย"ที่ทุกคนใฝ่ฝันอยากสัมผัสอย่างในวันนี้
ขอให้กำลังใจค่ะ...คอยอ่านผลงานที่มีเป้าหมายที่ดีนี้นะคะ...
"คนเขียนอยู่ใต้
พูดถึงปาย..เหนือแน่ ๆ
คนอ่านอยู่อีสาน..
ฮิฮิ ร่วมเรียนรู้ด้วยคนครับ "
สวัสดีครับท่านเกตร จังหวัด
อย่างนี้ต้องเรียกว่า สิงห์เหนือ เสืออิสาน ยมบาลใต้
มาพบกันเหมือนชื่อหนังไทยสมัยก่อนครับท่าน
แวะมาบอกว่า มหา ทำปุ๋ยน้ำชีวภาพและปุ๋ยหมัก เศษอาหารทำปุ๋ยนั้นเคยได้อ่านและศึกษาแต่ไม่เคยลงมือปฏิบัติ ไม่กล้าแนะนำท่าน วอญ่า-ผู้เฒ่า-atachoei
สวัสดีครับท่านวอญ่า เข้ามาอ่านสาระดี ๆ และทักทายครับ ขอบคุณในบันทึกเรื่องราวดี ๆ ครับผม
สวัสดีครับคุณ นงนาท จากโครงการแก้ปัญหาความขัดแย้งในชุมชน มาสูศูนย์ แก้ไขปัญหาความขัดแย้งในชุมชน ได้รับความร่วมมือจาก สนง.ยุติธรรมจังหวัดพัทลุงครับ
ขอบคุณครับท่านมหา ถึงอย่างก็จะต้องขอความอนุเคราะห์จากท่านในโอกาสต่อไป เพราะผมก็ต้อง หัด ต้องเรียน ต้องรู้อีกมาก เพราะโจทย์ที่รับมาคือ ลดขยะในเทศบาลครับผม
เห็นชื่อตนเอง ปรากฏที่หัวข้อบันทึกบัง ก็ตกใจเล็กน้อยครับ เป็นเกียรติครับที่กล่าวถึง..
หนังสือเล่มนี้อ่านให้จบนะครับ ต้นฉบับถูกตัดออกไปส่วนหนึ่ง เพราะสุ่มเสี่ยงเกี่ยวกับ ความมั่นคงแห่งรัฐ ที่นำมาเผยแพร่ได้ก็เป็นหนังสือเล่มนี้ครับ
-----------------------------
แว่วเสียงปืนกังวานสะท้านพฤกษ์
ปลุกสำนึกประชาชนทุกหนแห่ง
นาฏกรรมบทเรียนการเปลี่ยนแปลง
รวมเรี่ยวแรงขัดขวางเส้นทางมาร
คือเส้นทางยาเสพติดปลิดชีพชาติ
ความพินาศรุมเร้าเข้าเผาผลาญ
แผ่นดินไทยสงบสุขถูกรุกราน
จึงเดือดดาลทั่วแดนแผ่นดินดอย
บ้านรักไทย มิใช่ทาสอำนาจเถื่อน
รุ่งอรุณ พร้อมขับเคลื่อนสู้มิถอย
กึ๊ดสามสิบ ใช่สิ้นหวังจนล่องลอย
สันติชล ใช่ยับย่อยเหลือลางเลือน
พวกเราพร้อมสรรค์สร้างเส้นทางใหม่
ใช้กระบวนการวิจัยเข้าขับเคลื่อน
ทหารพร้อมชาวบ้านคล้องแขนเตือน
ล้วนผองเพื่อนสร้างสมอุดมการณ์
จากป่าเขาเรียงรายกลายสภาพ
เป็นทุ่งทาบทางเที่ยวทุกหย่อมย่าน
เพื่อชุมชนเข้มแข็งยั่งยืนนาน
เป็นหมู่บ้านพราวพิสุทธิ์ จุดประกาย
สวัสดีครับ
ขึ้นเหนือ ล่องใต้ ไปออก มาตก เรียนรู้รอบด้าน ขอให้มีความสุข ปลอดภัยในการเดินทาง ครับ
สวัสดีครับคุณ ก้ามกุ้ง ไปกทม.กับรถนอน แต่นั่งอ่านหนังสือเกือบสว่าง มีเรื่องที่สนใจ อยากทำความเข้าใจ อยากเอาไปใช้ในงานพัฒนาชุมชน จึงค้นเกือบทุกตัวอักษรครับ
สวัสดีครับน้อง เอก ต้องขออภัยที่ไม่ได้แจ้งก่อน
เลือกอยู่หลายชื่อ สุดท้ายมาลงที่ชื่อนี้ครับ
ขอบคุณที่แนะนำมาเติมเต็มให้สมบูรณ์ยิ่งขึ้นครับ
สู่เส้นทางสีขาว ใช่เลยนี้แหละคือสิ่งที่ต้องการในการำงานชุมชนที่วาดหวังจะไปให้ถึง
พวกเรารู้สึกผิดหวังกับการวิจัยในชุมชนมาก่อน(เพราะรู้ได้ว่าทุกคนที่มาหาข้อมูลวิจัย ได้งานแล้วจากไป ไม่ได้สร้างปัญญา ไม่ได้คืนข้อมูลให้ชุมชนมาพัฒนาจึงผิดหวัง
สู่เส้นทางสีขาว คือสิ่งที่ตามหาอยู่ครับ
สวัสดีครับท่านผศ. เพชรากร
ขอบคุณครับท่าน ที่อวยพรให้มีสุขและปลิดภัยในการเดินทาง เป็นการเชื่อมต่อเครือข่าย ศึกษาเรียนรู้นำเข้าข้อมูล งบประมาณ ลงสู่การปฎิบัติในชุมชนครับท่าน
คุณหนุ่ยครับ
งานวิจัย สู่เส้นทางสีขาว ของน้องเอก นำมาสู่การจัดการชุมชน
จากชุมชน ค้ายาเสพติด มาเป็นชุมชนท่องเที่ยวเชิงวิถี
ที่ทีมวิจัยไป "ยอน" ให้ชาวบ้านคิด ทำ โดยมีทีมวิจัยคอยเป็นพี่เลี้ยงอยู่ห่างๆ
อยากให้หนุ่ยได้อ่าน ว่าเราจะจัดการกับสุขภาพของชาวบ้านได้อย่างไรให้ยั่งยืนครับ เหมือนอย่างที่ ชาวปายลุกขึ้นมาจัดการตัวเองครับ
สวัสดีครับหนุ่ย เมื่อ ปี 2549 ไตรภาคีภาคชาวบ้าน มี มภท ( มูลนิธิภูมิพลังไทย) ศวพถ. (ศูนย์ประสานงานเครือข่ายภาคีเพื่อการวิจัยและพัฒนาท้องถิ่น) http://gotoknow.org/blog/bangheem/278511 เครือข่ายสินแพรทอง
ร่วมกับ พอช. (พัฒนาองค์กรชุมชน องค์กรมหาชน) ร่วมกันทำโครงการผู้นำแห่งการเปลี่ยนแปลง ลงพื้นที่อำเภอปากพนัง โดนตั้งคำถามมากมายจากชาวบ้าน ด้วยเหตว่าชาวบ้านเจ็บปวดกับวิจ้ย ที่เก็บข้อมูลทำวิจัย ของหลายๆคณะที่มาสู่ปากพนัง โดยที่ชาวบ้านไม่ได้รับอะไรเลย แม้แต่ข้อมูลของชาวบ้านเองก็ไม่ได้คืนข้อมูลมาให้ชาวบ้านได้เรียนรู้ เสียงสะทเอนถึงนักวิจัยจากชาวบ้านครับ หนุ่ย