.....ตลอดระยะเวลา ๑๘ ปีที่ลืมตาดูโลก...ไม่ว่าวันไหนๆ...ไม่เคยมีวันใดที่คุณแม่ไม่ใส่ใจลูกคนนี้....มีคำกล่าวมากมายว่า รักใดใด มิเทียบเท่ารักของแม่ที่มอบให้ลูก...น้องจิก็ไม่สามารถที่จะปฏิเสธได้...

.....พอถึงวันแม่...ทุกคนก็จะให้ความสำคัญกับแม่เป็นหลัก....ส่วนใหญ่ก็จะเขียนบันทึกที่เกี่ยวกับความรักของแม่....แต่สำหรับน้องจิแล้ว...วันนี้ถือว่าเป็นวันธรรมดามาก ไม่ได้พิเศษไปกว่าทุกวัน...เพราะความรัก ความห่วงใยที่น้องจิมีต่อแม่..ก็มีอย่างนี้สม่ำเสมอ ไม่เคยลดน้อยลง...

.....สองมือแม่ที่คอยอุ้มชูน้องจิมาตั้งแต่น้องจิลืมตา มาวันนี้มือคู่นั้นก็ยังอุ้มและมอบสิ่งที่ดีที่สุดให้น้องจิมิเคยเปลี่ยนแปลง

.....สองตาแม่  ที่สอดแทรกความห่วงใย ความหวังดีให้น้องจิเป็นแววตาที่มองแล้วรู้สึกอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก ตาคู่นั้นแหละ คือหัวใจของแม่โดยแท้

.....วันนี้น้องจิเดินทางกลับจากมหาวิทยาลัย  น้องจิทำของขวัญมาให้แม่  แต่ชีวิตของน้องจิเติบโตมาได้ มิเพียงแค่สองมือแม่เท่านั้น แต่ชีวิตน้องจิมีอีกหลายมือที่คอยอุ้มอยู่จนน้องจิมีถึงทุกวันนี้

.....ทุกครั้งที่น้องจิเขียนบันทึกเกี่ยวกับวันแม่...ก็จะขาดป้าไม่ได้....ทุกวันนี้ ผู้ที่มีศักดิ์เป็นป้าน้องจิ ....น้องจิไม่เคยเอ่ยปากเรียกว่าป้าสักคำ...เพราะน้องจิใช้คำเรียกว่า แม่  มาตลอดดังนั้น น้องจิมิได้มีแม่ผู้ให้กำเนิดเท่านั้น ยังมีแม่ผู้คอยถนุถนอมน้องจิอีกด้วย

......ขอบคุณสวรรค์ที่บันดาลให้ฉันได้อยู่กับแม่

......ขอบคุณสวรรค์ที่ส่งรักแท้มาให้ฉัน

......ขอบคุณสองมือที่โอบอุ้มคุ้มชีวัน

......อุ่นในรักยังคงมั่น ให้แด่บรรดาแม่ของน้องจินั้น  มีความสุขทุกวันคืน

........แม่ครู ผู้มอบวิชาความรู้  ฝึกให้กางปีกใช้ชีวิต...บินอยู่ในสังคมอย่างกล้าหาญและมีคุณค่า

........แล้วอย่างนี้ คำว่าแม่ จะไปจบที่ตรงไหน ในความรู้สึกของน้องจิแล้ว คำว่า แม่ไม่มีคำบรรยายหรือประเมินค่าได้  มันคงจะเป็น อินฟินิตี้ ในความรู้สึก

.......ขอให้ทุกวัน เป็นวันของแม่ และของทุกๆคนที่ได้ขึ้นชื่อว่าเป็นแม่ สิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่ทุกคนนับถือ สิ่งประเสริฐที่ทุกคนยอมรับ จงมาอยู่กับ "แม่" ทุกคืนวัน

อยากบอกว่า " รักคุณแม่ทุกวัน ไม่เว้นเสาร์ อาทิตย์ และวันหยุดราชการ นะคะ "