แต่ละปีฉันจะมีเด็กเล็ก ๆ เป็นขวัญใจ ปีละคนสองคน ตามที่เคยเล่าไว้คนแล้ว คนเล่า แม้ว่าจะขึ้นชั้นสูงแล้ว  เด็ก ๆ ขวัญใจเหล่านี้จะแวะเวียนมาหาฉันเป็นครั้งคราว  หรือบางทีแอบมอง  ด้วยอยากสัมผัสทางสายตาก็มีบ้าง 

        ปีนี้เด็กช่างรูปร่างสมบูรณ์ แข็งแรง ท่าทางบึกบึนชื่อ "น้องเลาะ" เป็นภาษาพื้นถิ่นเนื่องจากเด็กชายคนนี้ชอบเดินเที่ยวไปตามบ้านของเพื่อนบ้าน ซึ่งเรียกว่าเลาะ  เมื่อมาอยู่อนุบาลก็มีพฤติกรรมเช่นเดิม เดินเลาะไปตามห้องเรียนข้างเคียง  สำหรับพฤติกรรมในชั้นประถมศึกษาปีที่ ๑ จะเดินในห้องเรียน  แต่มีข้อดีคือทำงานเสร็จตามคำสั่งจึงเดินลุกจากที่นั่ง 

       เริ่มแรกเมื่อน้องเลาะแอบปิ้งฉัน  เขาจะแอบเรียก "คุณครูคิม" แล้ววิ่งหนีไปหลบ  หรือบางทีก็อยู่ชั้นล่างตะโกนเรียกส่งเสียงขึ้นไปด้านหน้าต่างห้องเรียนภาษาอังกฤษ  เมื่อได้โอกาสฉันจึงเดินไปหาใกล้ ๆ น้องเลาะจะทำท่าเหนียมอายทุกครั้ง 

      เมื่อฉันไปถึงโรงเรียน  น้องเลาะเห็นเข้าก็จะส่งเสียงดีใจว่า..."มาแล้ว ๆ ๆ ๆคุณครูคิมมาแล้ว"  หลายวันต่อมาความสัมพันธ์ก็แนบสนิทขึ้น  น้องเลาะจะขึ้นไปทักทายที่ห้องภาษาอังกฤษ อย่างน้อยวันละครั้ง  เมื่อเห็นหน้าแล้วก็วิ่งกลับ  ภายหลังกิริยาเริ่มเปลี่ยนไป  แอบมากอดด้านหลังบ้าง จนกระทั่งเราต้องกอดกันทุกวัน แอบจับมือไปหอมบ้าง  พัฒนาขึ้นมาถึงหอมแก้ม 

     วันศุกร์ที่ผ่านมาโรงเรียนมีกิจกรรม  น้องเลาะจะมาวนเวียนอยู่ใกล้ ๆ เมื่อไปเข้าเรียนถามฐาน  จะมาตามฉันไปดูผลงานและขอความคิดเห็นจากฉัน  แล้วอยู่ ๆ น้องเลาะมากอดและบอกคุณครูโบตั๋นว่าให้ถ่ายรูป  แล้วน้องเลาะก็หอมแก้ม 

      วันที่มีกิจกรรมสังเกตเห็นว่าน้องเลาะเป็นเด็กร่าเริง  หัวเราะ มีความสุข  กล้าแสดงออกอย่างมั่นใจ เมื่อได้ยินเสียงเพลงก็จะลุกขึ้นเต้นไปตามจังหวะ  เมื่อพี่ ๆ ออกไปร้องเพลงน้องเลาะมาจูงมือขอให้ฉันไปเต้นด้วยกัน  จึงทำให้ได้ภาพมาฝาก 

      คุณครูท่านหนึ่งเคยหยอกล้อน้องเลาะว่า "น้องเลาะมีตังค์มาเยอะ ๆ ซื้อขนมแบ่งคุณครูบ้างได้ไหม" น้องเลาะตอบว่า "เงินจะนำไปใส่กระปุก โตขึ้นจึงจะมาเลี้ยงคุณครู แต่ต้องเลี้ยงคุณครูคิมก่อน"