œรู้แน่หละว่ารอไปอย่างไร้หวัง  

แต่จะยังจะย้อนอาทรถึง

กอบเก็บความตามคำที่รำพึง 

 ย้อนคำนึงหนึ่งใครผู้ไกลตา

œจักชายตาเข้าแนบนัยแอบแฝง 

แม้เธอแหนงหน่ายคำที่พร่ำหา 
ก็ขอร่วมใจทุ่มเททุกเวลา        

เอื้อคุณค่าตราตรึงส่งถึงกัน 

œรู้แต่เมื่อห่างไกลให้ใจหาย 

 เหมือนสุดท้ายเยื่อใยที่ใฝ่ฝัน 
รู้แต่เมื่อเหินห่างระหว่างกัน        

อาวรณ์นั้นท่วมใจจนไข้ซม

œถวิลไห้ใจหวนคร่ำครวญหา     

แอบชายตา..ห่วงว่าชื่นหรือขื่นขม 
แม้นรู้ว่าเพียงท่าทีที่ปรารมภ์  

นั้นสั่งสมน้อมสู่เราผู้เดียว 

œและ...ก็พบบางน้ำใจเธอไหลหลั่ง 

ก่อเกิดหวัง...เผื่อแผ่...การแลเหลียว

แต่ก็บาง...เบาหวิวกิ่วคลายเกลียว

ก็เปล่าเปลี่ยวในเหนี่ยวโน้มโลมเมตตา 

œใครนะว่าหวังคือ...รอ...ที่พอ...หวัง

เอื้อกำลังเพียงพอแห่งรอหา 

แม้ว่าหมดหวังนั้นเนิ่นนานมา

แต่คุ้มค่าแห่งการรอด้วย "พอเพียง"

                 

          อิงจันทร์  ผู้ประพันธ์ ๒ สิงหาคม ๒๕๕๒