ระยะหลังสองหนุ่มหลงใหลการกลับไปใช้ชีวิตอยู่กับปู่และย่ามาก
แต่ทุกครั้งที่ไปนั้น  จะต้องมีคำสัญญาที่ชัดเจนว่าผมต้องไปรับกลับวันไหน..
เขาสองคน  ดูเหมือนจะเป็นผู้มีอิทธิพลต่อเด็กในวัยเดียวกันที่อยู่ในหมู่บ้านพอสมควร
กลับบ้านเมื่อไหร่-บ้านทั้งหลัง จะมีเด็กๆ กรูกันมาฝังตัวเล่นอยู่ทั้งวันเลยทีเดียว
ชนิดข้าวปลากินกันที่นี่เสร็จสรรพ...
ถ้าไม่โดนผู้ปกครองมาตามกลับ
ตกเย็นโน่นเลย  พวกเขาค่อยถือโอกาสโบกมือลากันเห็นๆ
พร้อมกับทิ้งคำสัญญาไว้อย่างหนักแน่นว่า "มื้ออื่นเล่นอีกเน๊าะ"

..

น้องดิน-อาจไม่ค่อยไปไหนมาไหน
ชอบเล่นอยู่กับบ้าน  หรือไม่ก็เข้าออกวัดตามคุณปู่
หรือไม่ก็ชอบงานสังคม งานบริการต่างๆ ตามวิถีของสังคมในหมู่บ้าน

ส่วนเจ้าจุก-ถ้าไม่ไปไหนเลย ก็มักนั่งชิดติดตัวแม่ย่าอยู่เสมอๆ ..
บางทีช่วยย่าตำหมาก ... บางทีช่วยหยิบจับโน่นนี่สาระพัด

แต่ก็บ่อยครั้งเหลือเกิน...
ที่เจ้าจุกก็มักหายไปไหนสักแห่งอย่างเงียบๆ...
บางทีไปเจออยู่บ้านหลังอื่นพร้อมพรรคพวกจำนวนหนึ่ง

จนใครๆ ก็เรียกว่า "เลาะบ้านแต่น้อย..."

...
ถ้าถามว่า  สองหนุ่มนี้ ใครส่อแววจะเป็นผู้มีอิทธิพลต่อเพื่อนร่วมรุ่นในหมู่บ้านมากกว่ากัน
ภาพข้างต้น น่าจะพอบอกได้บ้าง กระมังครับ

 

....