สำหรับตัวศิลาเองแล้ว เลือกวิธีง่าย ๆ อยู่เสมอคืออยู่กับตัวเอง ไม่ว่า ณ ที่แห่งใด...เพียงแต่ว่าโอกาสวันหยุดยาวครั้งนี้ ได้เลือกสถานที่สำหรับตัวเอง ที่จะอยู่กับตัวเอง ..เดินทางเข้าไปสำรวจจิต ดูใจ...แต่ละรอยเท้าที่ก้าวเดิน เหยียบย่ำไปบนผืนทราย มีรอยเพียงชั่วคราว ไม่นานก็มีคลื่นทะเลระลอกเล็ก ๆ มาซัด พาทรายมากลบรอยนั้นไป...ไม่มีร่องรอยของเราเลย

การเดินทางในช่วงวันหยุดยาวครั้งนี้ เปรียบเสมือนการเดินทางภายในของตัวศิลาเองด้วยเช่นกัน  เนื่องจากความตั้งใจที่จะทำบุญต่างจังหวัด และไปซึมซับบรรยากาศธรรมชาติดิน ทราย ต้นไม้ ภูเขา  ปราศจากป่าคอนกรีต…

 

 

ตอนแรกตั้งใจว่าจะไปเขาชะเมา จันทบุรี สถานที่ที่เคยไปปฏิบัติธรรมเมื่อปีที่แล้ว แต่เนื่องจากครอบครัวน้องชาย ต้องการพาหลานกะทิ วัย 1 ปี 1 เดือนไปเที่ยวทะเลครั้งแรกและถ่ายรูปเก็บไว้เป็นที่ระลึก

 

จึงยอมที่จะเปลี่ยนเป้าหมายตนเอง มุ่งหน้าไปหัวหิน พาหลานกะทิ (ลูกสาวน้องชาย)  ต้องรีบบอกค่ะ มีกัลยาณมิตรแซวว่าศิลาเป็น grandma แล้วหรือ?  ยังนะคะ ...

 

                      ต่อไปนี้เป็นภาพบรรยากาศค่ะ

         

          

                                     ฟ้าจรดทราย

     

                                   คนแบกยาง

             

                         ซื้อโจ๊กยามเช้าตรู่มาให้หลานกะทิทาน

                 

                หลานกะทิมีฟันแล้ว  ร้องอยากทานหมูปิ้งกับข้าวเหนียว

                

                         ขนมครกใบเตย ป้าศิลาอยากทานเอง

                          

ไปทำบุญที่วัด  เห็นหลวงพ่อกวาดลานวัดอย่างขยันขันแข็ง

                       ก่อนเดินมารับบาตรโยม

          

ใส่บาตรพระที่กำลังเดินชายหาด (ไม่ต้องหาศิลานะคะ  ไม่มีค่ะ

อิอิ)

              

สุนัขสองตัวหยอกล้ออย่างมีความสุข ชีวิตสัตว์กับธรรมชาติคู่กัน

                     

 พากะทิลงมาเดินชายหาด สาวน้อยสัมผัสเม็ดทรายชายหาดครั้งแรก

         

 กะทิขอเดินลุยทะเลครั้งแรกในชีวิต  ดูท่าทางตื่นเต้น

 

                

                                  กะทิจ้องมองดูคลื่น

                     

                                     ศิลาเดินชมทะเลบ้าง 

        แหงนมองท้องฟ้ากว้างใหญ่  ด้วยหัวใจเบิกบาน                 

   รู้สึกว่าตนเองเล็กลง...ถ้าจะดีกว่านี้คือมองไม่เห็นตัวเองเลย

หากรู้สึกตัวเราใหญ่ไป อยากลดอัตตาลง  ลองแหงนดูฟ้าซิคะ

นอกจากรู้สึกเราตัวเล็กนิดเดียวแล้ว  ยังเห็นจิตใจที่ไร้ระเบียบอีกด้วย...Chaos in Mind...

จะเกิด Peace in Mind ได้ก็ต่อเมื่อมองเห็นความไร้ระเบียบก่อนเสมอค่ะ

           

         เช้าไม่นาน  ในไม่ช้าก็มืดลง  กำลังสิ้นแสงตะวัน

จำได้ว่าเคยมีพี่สาวที่นับถือกันท่านหนึ่ง มาขอร้องให้ศิลาไปปลอบใจน้องผู้ชายคนหนึ่งซึ่งอกหักจะเป็นจะตาย เพราะถูกผู้หญิงทิ้งไปมีคนรักใหม่ในที่ทำงานเดียวกัน ให้เจ็บกระดองใจ

ต้องทนเห็นหน้ากันทุกว้น  จึงไม่ยอมทำงาน หนำซ้ำ เกรงว่าจะคิดสั้น

ศิลาพอจะรู้จัก  แต่จู่ ๆ จะไปปลอบใจ คงไม่ใช่เรื่อง...จึงหันมาปลอบใจพี่สาวที่นับถือกันแทน...

คนเรามีวิธีการเยียวยาตัวเองค่ะ  เจ็บจนถึงที่สุดก็จะถอนตัวออกมาเอง  จมน้ำดำดิ่ง ใกล้จะสำลักน้ำตาย ก็จะดีดตัวลอยพ้นผิวน้ำตามสัญชาตญาณของการเอาตัวรอด...เว้นแต่คนนั้น รักตัวเองแบบโง่เขลา ก็คงช่วยไม่ได้

สุดท้าย หากพี่ทนไม่ไหว อยากจะปลอบน้องเขา ฝากไปหนึ่งคำค่ะ  "เดี๋ยว ก็เช้าแล้ว"... คำนี้ คงไม่โหดร้ายเกินไป  เพราะเคยใช้ได้กับตัวเอง ตอนที่สูญเสียท่านผู้เป็นที่รักยิ่งไปจากชีวิตเรา

          -------------------------------------------------

                    

                           แหงนหน้ารับพลังธรรมชาติ 

บางที  สิ่งที่เราเรียนรู้มา เราต่างก็รู้กันดีอยู่แล้ว เกี่ยวกับความ

เป็นธรรมชาติ ธรรมดา...แต่ถึง เวลาวิกฤต ดึงเครื่องมือเหล่านั้น

มาใช้ไม่ได้

เราต่างพยายามอธิบายด้วยวิธีการมากมายเพื่อให้เข้าถึงธรรม (ชาติ) ...แล้วแต่ว่าวิธีใดจะทำให้เราต่างดื่มด่ำในสัจธรรมที่มี

อยู่แล้วนั้น

สำหรับตัวศิลาเองแล้ว  เลือกวิธีง่าย ๆ อยู่เสมอคืออยู่กับตัวเอง ไม่ว่า ณ ที่แห่งใด...เพียงแต่ว่าโอกาสวันหยุดยาวครั้งนี้ ได้เลือกสถานที่สำหรับตัวเอง ที่จะอยู่กับตัวเอง

เดินทางเข้าไปสำรวจจิต ดูใจ...แต่ละรอยเท้าที่ก้าวเดิน เหยียบย่ำไปบนผืนทราย มีรอยเพียงชั่วคราว ไม่นานก็มีคลื่นทะเลระลอกเล็ก ๆ มาซัด พาเม็ดทรายมากลบรอยนั้นไป...ไม่มีร่องรอยของเราเลย

ความรู้สึกใด ๆ หากไม่มาเชื่อมโยงกับตัวตนของเรา ก็คงเป็นเพียงแค่สภาวะธรรมตามธรรมดาอยู่นั่นเอง 

       ขอให้กัลยาณมิตรทุกท่านเข้าถึงธรรมตามวิถีแห่งตน

                                โดยทั่วหน้ากันค่ะ

                   สักวันเราท่านอาจจะได้เห็นจิตยิ้มเอง