ความรู้สึกลึกๆจากใจของเด็กห้องท้าย แต่ยังไม่มีโอกาสได้บอกคุณครูแป๋ม

             

 

 

 ....จดหมายถึง "คุณครูแป๋ม"  ...ผู้ที่ทำให้พวกผมมีวันนี้ครับ...

  

Dscf2288

   

พระคุณที่สาม


ครูบาอาจารย์ ที่ท่านประทาน ความรู้มาให้
อบรมจิตใจ ให้รู้ผิดชอบ ชั่วดี
ก่อนจะนอน สวดมนต์อ้อนวอนทุกที ขอกุศล
บุญบารมี ส่งเสริมครูนี้ให้ร่มเย็น

ครูมีบุญคุณ จะต้องเทิดทูน เอาไว้เหนือเกล้า
ท่านสั่งสอนเรา อบรมให้เรา ไม่เว้น
ท่านอุทิศ ไม่คิดถึงความยากเย็น สอนให้รู้ จัดเจน
เฝ้าแนะ เฝ้าเน้น มิได้อำพราง

พระคุณที่สาม งดงามแจ่มใส แต่ว่าใครหนอใคร
เปรียบเปรย ครูไว้ ว่าเป็นเรือจ้าง
ถ้าหากจะคิด ยิ่งคิดยิ่งเห็น ว่าผิดทาง
มีใครไหนบ้าง แนะนำแนวทาง อย่างครู

บุญเคยทำมา ตั้งแต่ปางใด เรายกให้ท่าน
ตั้งใจกราบกราน เคารพคุณท่าน กตัญญู
โรคและภัย อย่ามาแผ่วพาน คุณครู ขอกุศลผลบุญค้ำชู
ให้ครูมีสุข ชั่วนิรันดร ให้ครูมีสุข ชั่วนิรันดร....

                   ********************                   

          จาก ทีมจักรยานน้ำเก็บขยะ  ทั้ง 8         

   

 

           ก่อนอื่นขอแนะนำตัวเองก่อนนะครับ  กระผม นายปรัชญา  สิงไทสง  นักเรียนชั้นม.5/7หัวหน้าทีมจักรยานน้ำเก็บขยะ  ขอเป็นตัวแทน  บอกเล่าความรู้สึกของเด็กห้องท้ายที่มีต่อครูแป๋มของพวกเราครับ.  ตั้งแต่พบกับคุณครูแป๋มรู้สึกว่าพวกผมจะมีค่าขึ้นกว่าเดิมมากครับ  เพราะคุณครูแป๋มจะคอยดูแล สอนพวกผมให้รู้จักผิดชอบชั่วดี ให้คำปรึกษาเมื่อมีเรื่องทุกข์ใจ   พยายามฝึกให้พวกเรามีความสามารถ เท่าเทียมกับเด็กอื่น เพื่อให้ได้รับการยอมรับ  เปิดโอกาสให้พวกผมได้นำเสนองานให้น้องๆ ได้ฟังและวิจารณ์  เป็นการฝึกฝนความชำนาญในการตอบคำถาม  คุณครูแป๋มสอนให้พวกผมมีคุณธรรมจริยธรรม ตรงต่อเวลา  รักษาคำพูด กล้าที่จะเสียสละเวลาโดยคุณครูเป็นแบบอย่างที่ดี   เรื่องการจดบันทึกนั้นคุณครูก็เป็นแบบอย่างที่ดีมากครับ  ไปไหนๆก็จะมีสมุดโน๊ตส่วนตัว ติดตัวไปทุกที่  คุณครูแป๋มจะเน้นเรื่องวินัยและความรับผิดชอบมาก  จงทำงานให้เป็นระบบ  และรักษาคำพูด  กล้าที่จะทำความดี  แสดงออกซึ่งความสามารถ สร้างวินัยในตัวเอง  มีความเสียสละเพื่อส่วนรวม เรียงลำดับความสำคัญของงาน   ฝึกการสื่อสารให้เป็น  จนพวกผมมีความรับผิดชอบมากขึ้น  มองเห็นคุณค่าของการทำงาน โดยอาจารย์จะมีวิธีการที่จะไม่บอกพวกเราโดยตรงแต่จะทำให้ดู  จนพวกผมเกิดความตระหนักและปฏิบัติได้เอง.

       ด้านความรู้วิชาการเป็นธรรมดาครับ  ที่เด็กห้องท้ายจะไม่ได้รับความสนใจเท่ากับเด็กแผนอื่น  โดนเฉพาะเด็กแผนวิทย์  แต่คุณครูแป๋มสวนกระแสครับ  ท่านใช้เวลาหลังโรงเรียนเลิกสอนพวกผม  โดยไม่คิดเงินแม้แต่บาทเดียว  มีแต่ท่านที่เลี้ยงขนมนมเนยและน้ำทุกวัน  บางวันก็เลี้ยงข้าวกล่องด้วย  ครูมีแต่ให้โดยไม่หวังสิ่งตอบแทน  หลายครั้งผมทำให้ท่านเดือดร้อนและเสียใจ  เพราะความไม่รู้ของผม  ท่านไม่โกรธบอกผมว่า คนไม่รู้ก็คือคนไม่ผิด    ครูแป๋มต้อง สละเวลาพักผ่อน  และเวลาทำวิทยานิพนธ์จนบางคืนไม่ได้นอนเลย  แต่ครูแป๋มไม่เคยบ่นและบอกติดตลกว่า เวลานอนมีอีกเยอะในหลุมฝังศพ  ขอให้พวกเราสำนึกรักบ้านเกิด  กตัญญูต่อพ่อแม่ครูอาจารย์รับรองมีความเจริญแน่ๆ  ผมรับมาใส่ใจและปฏิบัติให้เป็นนิสัย  ผมอยากให้ครูแป๋มดีใจ  ซึ่งการสำนึกรักบ้านเกิด  ความกตัญญูต่อพ่อแม่ครูอาจารย์นั้น  พวกผมเห็นได้จากการกระทำของคุณครูแป๋มต่อพ่อแม่  และสถาบันที่ครูแป๋มจบการศึกษามา  เป็นแบบอย่างที่พวกผมได้รู้ได้เห็นวิธีการปฏิบัติอยู่บ่อยๆ  และมักจะนำไปปฏิบัติตามครับ 

            สุดท้ายผมอยากให้คุณครูแป๋มได้พักผ่อนบ้าง  ยิ่งฤดูฝนและฤดูหนาวอากาศเปลี่ยนเร็วก็จะหอบ      แต่คุณครูแป๋มขอให้พวกผมเป็นคนดี  ใช้ความสามารถที่มีอยู่ให้เกิดประโยชน์  แม้ต้องจากกัน  จงจดจำวันนี้  นำไปขยายให้ผู้อื่นต่อๆไป  ผมและเพื่อนๆขอสัญญาจะทำตามที่อาจารย์บอก  จะทำหน้าที่ของนักเรียนที่ดี  เป็นพี่ที่จะให้ความรู้แก่น้องๆในการทำโครงงาน  และภาษาอังกฤษ  ทักษะชีวิต  ที่อาจนำประสบการณ์ตรงมาใช้  ขอบคุณครับสำหรับหนังสือที่อาจารย์ซื้อให้ผม  และองอาจในวันที่ไปส่งอาจารย์  ผมจะอ่านให้คุ้มค่าสมกับที่ครูแป๋มซื้อให้นะครับ.

 

                                           ด้วยรักและเคารพคุณครูแป๋มอย่างสูง

                                                     นายปรัชญา  สิงไทสง 

                                                               

******************************************************************                            

ที่มา : จดหมายที่เขียนโดย นายปรัชญา  สิงไทสง ส่งถึง ครูแป๋ม

ปลายเดือนกุมภาพันธ์ 2552