ไม่มีใครรู้ว่าอุบัติเหตุจะเกิดขึ้นเมื่อไหร่ ขอให้เราระวังให้ดีที่สุด

 

  หลังจากที่ข้าพเจ้าสอบติดแพทย์ขอนแก่น พ่อได้พาไปหัดขี่รถมอเตอร์ไซด์ เนื่องจากอยู่ในมหาลัยต้องใช้รถถึงจะสะดวก หลังจากหัดขี่ได้ประมาณ 2-3 เดือน แม่ได้ซื้อมอเตอร์ไซด์ให้ใช้แต่ตอนนั้นก็ยังขี่ไม่แข็งเท่าไหร ไม่ค่อยได้ขี่ไปไหนไกลๆ ยังกลัวๆอยู่

    เรื่องราวเกิดขึ้นในมหาลัยขอนแก่น หลังจากรับน้องเสร็จเป็นช่วงที่ว่าง และไม่ได้กลับบ้านจึงต้องอยู่หอ ตอนเย็นวันหนึ่งขณะที่กำลังขี่รถมอเตอร์ไซด์ไปกินข้าว ตอนกำลังเลี้ยวโค้งเนื่องจากผนตกถนนเลื่น ทำให้รถเสียหลักไถลไปตาบถนน ทำให้กระจกหมวกกันน๊อคแตกบาดที่หน้า และคาง!! T_T ตอนนั้นข้าพเจ้าตกใจกลัวมาก ทำอะไรไม่ถูกเลย @_@ โชคดีที่มีพลเมืองดีมาช่วยยกรถ และเรียกรถพยาบาลให้ เมื่อไปถึงที่โรงพยาบาล คุณหมอบอกว่า โชคดีแล้วที่ไม่เป็นอะไรมาก แค่เย็บเท่านั้น!!! ( ตอนนั้นนึกในใจว่า นี่ขนาดไม่เป็นอะไรมากนะเนี่ย เกิดมาไม่เคยโดนเย็บเลย ที่สำคัญกลับเป็นแผลเป็นมาก จึงขอคุณหมอว่า เย็บแบบไหนก็ได้ให้เป็นแผลเป็นน้อยที่สุดค่ะ ) หลังจากนั้นประมาณ 1 สัปดาห์ ก็ไปตัดไหม แผลหายสนิด เหลือแผลเป็นเล็กน้อย ( ต้องขอขอบคุณคุณหมอคนที่เย็บแผลให้มากคะ )

      จาก อุบัติเหตุครั้งนี้ทำให้ข้าพเจ้ารู้จักระวังมากขึ้นโดยเฉพาะเวลาขี่รถมอ เตอไซด์ มีความรอบคอบ มีสติ รู้จักรับผิดชอบ และดูแลตัวเองมากขึ้น และยังได้ข้อคิดจากอุบัติเหตุครั้งนี้ว่า "ควรดำรงตนอยู่บนความไม่ประมาท ไม่มีใครรู้ว่าอุบัติเหตุจะเกิดขึ้นเมื่อไหร่ ขอให้เราระวังให้ดีที่สุด"

 

 

>