การไปอบรมครั้งนี้  ผู้เข้ารับการอบรม  เดินทางมาจาก 14 จังหวัด  ดังนั้น  เราก็เคยพบกันบ้าง  ไม่เคยพบกันบ้าง  

ที่ว่าเคยพบก็คือ....เป็นครูผู้สอนภาษาอังกฤษเหมือนๆๆกัน 

ที่ว่าไม่เคยพบก็คือ......เดินทางมาจากต่างจังหวัดนั่นเอง 

เมื่อวานนี้ตอนเย็น  หลังจากรับประทานอาหารเย็นเสร็จแล้ว  ครูอ้อยกับพี่ครูก็พากันเดินเล่น  เห็นฟ้ามึดครึ้มก็กรงว่าจะเปียกฝน  จึงนั่งเล่นที่โต๊ะใต้ต้นไม้ 

ลมเย็นฉิวๆๆ  จึงนั่งเล่นเย็นใจ 

ทันทีทันใดนั้น  ก็มีครูหญิงกลางคน 2 คน  เดินมาทักทายครูอ้อยว่า.....เคยเห็นพี่ที่ไหน.....เดี๋ยวก่อนค่ะ  ให้หนูนึกก่อนค่ะ....พี่ครูในเว็บไซต์  สอนภาษาอังกฤษ  ชื่อ.....แล้วก็นึกไม่ออกค่ะ 

ครูอ้อยยิ้มน้อยยิ้มใหญ่  เธอจึงนึกออกว่า.....ยิ้มแบบนี้ล่ะค่ะ  ในภาพในเน็ตที่หนูไปพบ.....ครูอ้อย  แซ่เฮ.....เธอดีใจใหญ่เลยค่ะ  

เธอบอกว่า  เคยเขียนมาปรึกษาครูอ้อย  ตอนที่ทำวิทยานิพนธ์เรียนปริญญาโท.....ครูอ้อย ให้ข้อคิดเธอ เธอดีใจมาก  ไม่รู้จะตอบแทนครูอ้อยได้อย่างไร 

ครูอ้อยจึงบอกให้เธอ  ตั้งใจสอน มีความเมตตาต่อนักเรียน...ครูอ้อยก็พอใจแล้ว

เรานั่งคุยกันตั้งนาน  จนเกือบสามทุ่ม  จึงขอตัวไปพักผ่อน.....