“เมื่อมีเหตุการณ์ใด ๆ เกิดขึ้น จะต้องมีอีกเหตุการณ์หนึ่งตามมา เวลาแห่งความเจ็บช้ำจะตามมาด้วย
เวลาแห่งความสุขใจ”
บันทึกจากวิหารเทพเจ้า เมืองอเล็กซานเดรีย.
อ่านข้อความที่คัดลอกไว้นานแล้ว...ต้องพยักหน้าหงึกหงักเพราะมีประสบการณ์ตรงที่เพิ่งได้รับมาสด ๆ ร้อน ๆ ทำให้เห็นจริงเห็นจังไปด้วย…
อดจะยิ้มอย่างปลง ๆ ไม่ได้ว่า...อ้อ ก็บรรดาที่เราเรียกว่าความทุกข์ทั้งหลายมากมาย ทั้งความทุกข์ท้อ ความเศร้า ความผิดหวัง ไม่ได้อย่างใจต่าง ๆ นานานั้น เราเป็นผู้สร้างและหล่อเลี้ยงมันด้วยตัวเราเอง ด้วยการคร่ำครวญ หวลไห้ อาดูร โศกเศร้า ก่นทุกข์ ดูสิ...เลี้ยงเสียจนอ้วนพีเชียว...
คราวนี้รู้แล้วล่ะ....เราต้องอย่าให้อาหารความทุกข์ อย่าบำรุงบำเรอมันจนมันเติบโตคับจิตคับใจ...เจ้าความทุกข์ทั้งหลายประดามี ก็คล้ายสิ่งที่เราสมมุติว่าเป็น “ความสุข” นั่นแหละ ...
มัน...มาเยือนแล้วก็ไป ไปแล้วก็มา...เป็นธรรมดาเสมอไป...
(^___^)
สวัสดีค่ะ
* อิอิ มันมาเยือนแล้วก็ไปๆ มาๆ ไม่เชิญสักหน่อย แค่คิดถึงก็มาแล้ว
* มีสำนวนว่าแมง(แมลง)วันเขียวบินไปบอกให้มันมา..
* อยากจำกลับลืมอยากลืมกลับจำ...แปลกนะคนนี่ชอบจำเรื่องที่เป็นทุกข์ไว้มากมายกว่าเรื่องที่เป็นสุข.......ประสบการณ์ที่กำลังเผชิญอยู่ในขระนี้ทิ้งมันไปนานกว่า ๒๐ ปีแล้ว วันนี้มันโผล่หน้ามาให้เห็น...ก่อนจะโผล่หน้ามันก็เตือนนะว่าจะมาแล้ว สู้อุตส่าห์สร้างกำแพงกั้นไว้แล้ว ก็ยังมีเสียงลอดรูประตูหน้าต่างเข้ามาจนได้......อยากเตะมันให้กระเด็น(แต่ทายไม่ด้ามอ่ะ) โง่อีกแล้วครูพรรณา
* สุขกายสุขใจนะคะ
สวัสดีค่ะอาจารย์ โดนสุดๆ ค่ะ
เพราะขณะนี้สี่กำลังเลี้ยงความขัดเคืองใจบางอย่างให้เติบโตในหัวใจค่ะ แม้รู้ดีนะค่ะว่ามันกำลังโต และโตขึ้น จนในที่สุดถ้าไม่รีบตัดอาหารเลี้ยงดู อาจจะทำให้สี่อึดอัดคับข้องใจได้จนระเบิดในที่สุด
แต่มนุษย์อย่างสี่ก็ยังเลือกที่จะรับไว้ แต่ตอนนี้ไม่เป็นไรแล้วค่ะ บอกตัวเองเรื่องบางเรื่อง
เหมือนวิธีของคนเห็นแก่ตัว แต่ก็ยอมรับค่ะ เพราะยามทุกข์คนที่เจ็บหนักคือตัวเรา แต่สิ่งสำคัญคือแม้จะดูแลตัวและใจเราดีแล้ว ก็อย่าให้การดูแลนั้นเบียดเบียนคนอื่นด้วย
ขอบคุณค่ะ
สวัสดีค่ะอ. นาง พรรณา ผิวเผือก (ไม่มีชื่อกลาง)
อ่านแล้วยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ค่ะ....อือนะ...คนเรา...
อยากจำกลับลืมอยากลืมกลับจำ...แปลกนะคนนี่ชอบจำเรื่องที่เป็นทุกข์ไว้มากมายกว่าเรื่องที่เป็นสุข...
ครูบาอาจารย์ท่านก็สอนจริงสอนจังว่า...ให้อยู่กับปัจจุบันเท่านั้น...จิตจะไม่ทุกข์เลยค่ะ
....ชอบนักนะ ไอ้ทุกข์ ๆ เศร้า ๆ เบื่อ ๆ นี่...
อย่างนี้ต้องบอกว่า....
เลิกบำรุงบำเรอ...มันเถิด มันมีอยู่ มันตั้งอยู่ มันก็ต้องดับไป...จริงไหมคะ ...
ขอบคุณค่ะ
(^___^)
สวัสดีค่ะคุณสี่ซี่
คอมเม้นท์คุณภาพอีกคนหนึ่งมาแล้ว....
เราคิดคล้าย ๆ กันหลายประเด็นเลยค่ะ...แปลกจัง
ตอนทุกข์หรือไม่สบายใจ พี่ก็ชอบที่จะคิด ๆ ๆ ๆ ๆ หาเหตุหาผล ทำไมนะ ทำไมนะ...เอ...หรือว่า...อย่างนี้ อย่างนั้น สารพัดจะปรุงแต่ง ขัดแย้ง คาดเดาค่ะ...
จริงค่ะที่ว่า....แต่มนุษย์อย่างสี่ก็ยังเลือกที่จะรับไว้ แต่ตอนนี้ไม่เป็นไรแล้วค่ะ บอกตัวเองเรื่องบางเรื่อง
ซึ่งพี่คิดว่าไม่ใช่ วิธีการของคนเห็นแก่ตัวค่ะ เราต้องรักและดูแลตัวเองก่อนให้เข้มแข็ง...จึงจะสามารถช่วยและดูแลคนอื่นได้...ไม่ใช่หรือคะ
งั้น...จับมือกันค่ะ เราจะ Fasting เจ้าสิ่งไม่พึงใจทั้งหลาย ให้มันอดเสียให้ผอมและอ่อนแรง จะได้ไม่มีเรี่ยวแรงมายุ่งกับจิตวิญญาณของเรา...นะคะ
ขอบคุณค่ะ
(^___^)
สวัสดีค่ะ
* แวะมาอ่านคำตอบก่อนลงจากตึก อยุ่เวรแอบหนีมา
* อยู่เวร ...เวรต้องระงับด้วยการอยู่เวร หนีไม่พ้นเวร๕๕๕ค
* อ่านความเห็นของน้องสี่และคนไม่มีรากแล้วเป็นสุขจริง ขอบคุณค่ะ
* อย่าลืมทานข้าวกลางวันนะคะ
* ให้สุขกายสุขใจค่ะ
สิ่งที่นีน่า มักทำอยู่... เมื่อรู้สึกว่า ตัวเองกำลังมีความทุกข์ ลองมองปัจจุบัน และคิดทบทวนสิ่งที่เคยเห็นอยู่ รอบๆ ตัว อาจเห็นจากบางอย่างใกล้ๆ ตัว แล้วกลับมาคิดทบทวนใหม่ เปรียบเทียบทุกข์ของตัวเอง แล้วฟังเพลงนี้นะคะ... อย่าปล่อยให้ทุกข์สะสมในใจเราค่ะ...
เธอผู้ไม่แพ้ เบริ์ด ธงไชย
http://www.ijigg.com/songs/V2BBCEBP0
http://www.imeem.com/leah2/music/f4U6dkzJ//
ในชีวิตของคนทุกคน ต้องเคยผ่านร้อนและหนาว
และพบเรื่องราวบางอย่างที่ฝังใจ
ทุกครั้งที่เธอปวดร้าว หมดสิ้นกำลังจะก้าวเดินไป
วันเวลาที่แสนมืดหม่นก็คงจะเดินผ่านไปช้าช้า
จนเธอเองลืมนึกไปว่าได้เดินมาไกลเท่าไร
จนเธอเองมองข้ามบางอย่าง นั่นคือพลังแกร่งกล้าในใจ
ที่ยังฝังอยู่ในจิตใจลึกๆ มานาน
และในวันนี้ เธอนั้นจงหยัดยืน
และลุกขึ้นอีกครั้ง ด้วยพลังในหัวใจ
อย่าไปยอมแพ้ ให้กับปัญหาใดๆ
จงพร้อมจะอดทนก้าวไปสู่หนทางที่ฝันใฝ่ด้วยตัวเอง
บนถนนที่คนก้าวเดิน จะเป็นดั่งภาพสะท้อนให้เห็นละครที่ต่างชีวิตไป
ทุกครั้งที่เธอหมดหวัง หมดสิ้นกำลังท้อแท้ในใจ
เธอจงมองดูภาพผู้คนที่อยู่เดียวดายด้วยความอ้างว้าง
เพียงเธอมองไปนอกหน้าต่างจะเจอความจริงมากมาย
คงจะทำให้พบคำตอบ ว่าบนทางเดินที่แสนยาวไกล
ทุกชีวิต ต้องเดินออกไป เพื่อสู้ความจริง
และในวันนี้ เธอนั้นจงหยัดยืน
และลุกขึ้นอีกครั้ง ด้วยพลังในหัวใจ
อย่าไปยอมแพ้ ให้กับปัญหาใดๆ
จงพร้อมจะอดทนก้าวไปสู่หนทางที่ฝันใฝ่ด้วยตัวเอง
ให้เธอได้รู้ นี่แหละใจของคน ที่แท้ยังยิ่งใหญ่
ตราบใดความหวัง ยังไม่จางหายไป เมื่อนั้นใจจะไม่แพ้
และในวันนี้ เธอนั้นจงหยัดยืน
และลุกขึ้นอีกครั้ง ด้วยพลังในหัวใจ
อย่าไปยอมแพ้ ให้กับปัญหาใดๆ
จงพร้อมจะอดทนก้าวไปสู่หนทางที่ฝันใฝ่ด้วยตัวเอง
ก้าวไปสู่แสงทองของวันใหม่ด้วยตัวเอง..
สู้ๆๆ ค่ะ เป็นกำลังใจให้นะคะ...
พยายามอยู่ค่ะ
ทุกข์ใจตัดแล้วยังมาอีก อิอิ
ช่างอดทนอยู่ได้
ไม่ได้อยากเลี้ยง แต่อีกใจร้องขอ
ช่วยด้วยๆๆ
อิอิ ตัดใจแล้ว แต่ยังเหลือเยื่อใย
มันคอยซ่อมใยให้แข็งแรงด้วยตัวของมันเองเจ้าเยื่อใยน้อย
เมื่อมันไม่ยอมไป ก็ตามใจ ตัดแล้วนี่
วางเฉยแล้ว พญาแร้งกลับมาสะกิด
เจ้าใยน้อยถอยหลังวิ่งเข้ามาซุกอีก
ร้องเรียกว่าช่วยหนูด้วยๆ
ได้แต่มอง และถอนใจ
หรือสัตว์โลกย่อมเป็นไปตามกรรมหนอ
สวัสดีค่ะคุณนีน่าและพี่ต้อย
ได้อ่านคอมเม้นท์แล้ว ด้วยความซาบซึ้งในน้ำใจ....กำลังใจที่ให้ด้วยความขอบคุณยิ่งค่ะ
ฟังเพลงไป 2 รอบ เพราะมากค่ะ
มีเวลาจะมาตอบอีกครั้งนะคะ
ขอบคุณค่ะ
(^___^)
สวัสดีค่ะ..ชอบเพลงไทยเพลงหนึ่ง..เขาร้องว่า..ผ่านไปแล้วผ่านไป..ใจก็ชอกช้ำดี..ผ่านไปแล้วกี่ที...เอ้า..เหลือแต่ตัวเปล่าๆ...อิอิ
สวัสดีครับ คุณคนไม่มีราก
ตัดรากตัดโคน ตัดเยื่อตัดใยของความทุกข์ สมดังชื่อ
เมื่อมีอย่างหนึ่งเกิดขึ้น เดี๋ยวมีเรื่องราวที่เกี่ยวข้องตามมา
มันผูกพันธ์ข้องเกี่ยวกันไป เป็นเหตุและเป็นผลของกันและกัน
เป็นความจริงที่มีอยู่แล้ว
ทุกข์มี สุขมี แต่มีมาแล้วก็มีไป หาได้คงอยู่จีรัง
แต่การจะรู้เท่าทันในความเป็นจริงนี้อย่างลึกซึ้งก็ต้องให้เจอเองนั่นแหละดี
ได้ฟัง ได้อ่าน เพียงผ่านไม่เข้าถึง
เจอเองเมื่อไหร่จึง
นั่งอมย้มอย่างปลงๆ
(มีคำกลอนแถมท้ายมาฝากด้วยครับ พิมพ์ไปก็อมยิ้มไปด้วยเหมือนกัน)
ว่าแต่ภาพประกอบที่นำมาให้ชื่นชม ไม่ทราบดอกอะไรหรือครับ สวยงามเหลือเกิน
เห็นแล้วมีความสุข อยากจะล่อเลี้ยงความสุขนี้ไว้ด้วยการทราบชื่อก่อนความสุขมันจะจากไปตามกาลอันเป็นธรรมดา
สวัสดีค่ะ คุณคนไม่มีราก
อ.พรรณาคะ
พวกชอบให้อ่าหารความทุกข์อย่างคนไม่มีราก ต้องฝึกหัดในการจัดการกับความทุกข์ท้อค่ะ
ขอบคุณค่ะ
(^___^)
สวัสดีค่ะคุณนีน่า
ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ เหมือนจะคุ้น ๆ ไม่แน่ใจว่าเราเคยทักทายกันหรือเปล่า...แต่ก็ขอบคุณในน้ำใจมาก ๆ ค่ะ
คนไม่มีรากก็ชอบฟังเพลงค่ะ ทุกอารมณ์เลย ตอนไม่สบายใจ ดีใจ มีความสุข เหงา ... เพลงช่วยปรับและทำให้เราเข้มแข็งขึ่นทุกครั้งไป
ขอให้มีความสุขมาก ๆ นะคะ
(^___^)
นีน่าคิดว่า จิตใจ และ ร่างกาย เราต้อง support เหมือนกันค่ะ ฝากเพลงไว้อีกเพลงหนึ่งค่ะ
ปล่อยดวงใจ ลอยหายเข้าไปในเพลง ที่ยังบรรเลงล่องลอยมา
ให้ใจพะนอ หยอกล้อเสียงเพลงดีกว่า ไม่ใฝ่ไม่หาอะไรสักวัน
* ปล่อยใจฝันซักครั้ง เสียงเพลงดังจะดังเท่าไหร่
หากมันคอยชโลมดวงใจ ปล่อยมันไปสักวัน
สู่สวรรค์น้อย ๆ ปล่อยให้ลอยไปสู่วิมาน
ทิ้งอารมณ์ในใจเมื่อวาน ไม่ต้องคิดถึงใคร
เหนื่อยเกินไป ดวงใจที่มันเป็นอยู่ ไม่อยากรับรู้เรื่องราวใด
ใครที่ทำ ให้ใจนี้เคยร้องไห้ ก็ไม่จำไว้ให้ทรมาน
( ซ้ำ * )
ขอให้มีกำลังใจดีๆ ค่ะ
เคยเขียนกลอนง่ายๆ ไว้นานแล้วว่า...
ชีวิตเปลี่ยนได้เสมอเสมอ
วันหนึ่งย่อมเจอะเจอสิ่งหลากหลาย
สุขบ้าง ทุกข์บ้างประปราย
แต่ชีวิตก็เปลี่ยนได้ไม่เว้นวัน
...............
ครับ ผมเชื่อว่าชีวิตเปลี่ยนได้ (เสมอ)
ร้องไห้ได้-ก็ย่อมหัวเราะได้
หม่นเศร้าวันนี้-พรุ่งนี้ก็สุขสันต์ได้
ขอบคุณครับ
ใช่ค่ะ อย่าล่อเลี้ยงมันให้เติบใหญ่
ขอบคุณค่ะ
สวัสดีครับคุณคนไม่มีราก
ทุกครั้ง...ที่ทำงานเหนื่อยจนเดินมาถึงช่วงสุดท้าย...แล้วพลันก็มีของขวัญขอบคุณชิ้นเล็ก ๆ วางให้อยู่เสมอ เพื่อตอบแทนคุณงามความดีแห่งความเพียรพยายาม...ก็เป็นสิ่งที่น่าภูมิใจที่เราท้อแต่ไม่เคยที่จะนึกถอย
โชคดีครับผม
สวัสดีครับอาจารย์....