การทำงานที่ไม่ได้พักมา ๑๙ วันติดต่อกัน มีโชคชะตาวาสนาที่ต้องการเดินทางไปในหลาย ๆ ที่ภายในช่วงระยะเวลาอันสั้น ไปเช้า เย็นกลับ อยู่อย่างนี้ ... เลิกทำงานเป็นฤาษีที่อยู่เบื้องหลัง กลับต้องมานั่งมีหน้าที่มากมาย เหมือนกับว่า คนเห็นแก่ตัวมันแสดงตนมากขึ้น ... ปล่อย ปละ ละ เลย อาจจะเกิดผลเสียต่อส่วนรวมมากกว่า หากว่างวาเมื่อใด คงได้มีโอกาสเล่าเรื่องราวให้กัลยาณมิตรฟังบ้างตามสมควร

วันนี้ (๒๐ มิ.ย.๕๒) เป็นวันที่ ๒๐ ตั้งแต่เริ่มต้นภาคเรียน และยังเป็นวันแรกที่ไม่ได้เร่งรีบและมีโอกาสตื่นสายสักวัน (ตื่นสายยังได้แค่ ๙.๐๐ น. เพราะติดตื่นเช้าเช่น ๑๙ วันที่ผ่านมา)

กล้องถ่ายรูปติดตัวเสมอ ... การบันทึกภาพเป็นเรื่องปกติของตัวเอง แต่อาจจะไม่ปกติของคนที่พบเห็นโดยทั่วไป ... ภาพถ่ายแสดงอะไรบ้างก็ไม่ทราบ ... ถ่ายไปเรื่อย ... นำมาแสดงแก้ขัดอารมณ์ใจไป ... หวังเพียงว่า คงไม่ต่อว่ากัน

 

 

-- ไปซื้อคาปูชิโน่ปั่นที่ร้าน SERWA COFFEE --

 

"... จัด ..."

 

 

 

"... Sexy ..."

 

 

 

-- ไปเดินพักอารมณ์ที่ร้าน SURIWONG BOOK CENTER --

 

"... ต้นไม้ และเงา หน้าร้านหนังสือ ..."

 

 

"... Perspective ..."

 

 

 

-- แค่ก้อนเมฆที่อยู่ข้างทางกลับบ้าน --

 

"... เมฆก้อนโต กับ เส้นทางชีวิต ..."

 

 

"... เมฆขาวที่ซ่อนเมฆฝน ..."

 

 

.......................................................................................................................................

 

ชีวิตมีรายละเอียดที่ต้องคิด ต้องทำ ... แต่ถ้าลบคำว่า "ต้อง" ทิ้ง ... ชีวิตจะเบาสบาย ไร้ทุกข์กังวล

บางคน "ต้อง" ติดตัวยังไม่พอ กลับมีคำว่า "แต่ว่า" และ "ทำไม" เข้ามาเพิ่มเติมอีก

ชีวิตไม่ได้ทำงานหนัก แต่กลับเป็นคำที่ใช้ประจำกับตนเองมัน "หนัก"

"หนัก" หลายครั้งก็รับไหว "หนัก" หลายครั้งก็รากเลือด ...

"โยนมันทิ้ง" ไม่ได้จริง ๆ หรือ ... ถ้า "โยน" มันดูรุนแรงเกินใจรับได้ ขอเปลี่ยนเป็นคำว่า "วาง" จะดีไหม เมื่อหัวใจเข้มแข็งและพร้อมเมื่อไหร่ ก็ค่อยจับมันขึ้นมาอีกครั้งอย่างระมัดระวังและตั้งใจ

แค่นี้ ... ทำได้หรือไม่หนอ ?

 

.......................................................................................................................................

 

ข้อมูลการบันทึกภาพ

วันที่ : 20 มิถุนายน 2552

กล้อง : Olympus SP-570UZ

ผู้บันทึก : wasawatdeemarn