เมื่อเราเห็นว่าคนไข้มีความทุกข์ .. ต้นรัก .. ความรักคนไข้จะงอกงามจากน้ำใจ..

หน้าฝนนี้ แม่ต้อยมีความรู้สึกว่า งานชุกมากๆ วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว มีกำหนดการเดินทางไปไหนมาไหนอยู่ตลอดเวลา เนื่องจากมีหลายๆงานที่ได้จัดที่ต่างจังหวัดบ้าง หรือจัดที่กรุงเทพฯบ้าง  เรียกได้ว่าเกือบเข้าขั้นไม่ค่อยมีเวลาอยู่ที่บ้านเลย

ครั้งสุดท้ายนี้เพิ่งกลับมาจากอำเภอหาดใหญ่  และที่นี่เองทำให้แม่ต้อยรำลึกถึงเรื่องราวหลายอย่างที่ได้เกิดขึ้นก่อนหน้านี้อย่างมากมาย

อย่างแรก แม่ต้อยนึกถึงงาน Goto know forum ที่เพิ่งจัดขึ้นไปเร็วๆนี้  และจากการที่ได้อ่านจากบล้อกที่เพื่อนๆ น้องๆเขียนเล่าสู่กันฟัง ท่าทางน่าสนุกมากๆ เลย

เมื่อแม่ต้อยได้มีโอกาสได้พบกับอาจารย์ คุณหมอสกล  สิงหะ ก็เลยถือโอกาส ซักไซร้ไล่เลียงท่านอาจารย์ เป็นการใหญ่  ( หวังสัมผัสบรรยากาศ จากเรื่องเล่าคะ อิอิ )

      อย่างที่สอง แม่ต้อยได้พบกับน้องพยาบาลคนหนึ่งที่ทางสถาบันฯ ได้มอบกิตติกรรมประกาศ รางวัล Humanized health care ระดับบุคคลในช่วงปีที่ผ่านมาคราวนี้ แม่ต้อยได้เชิญเธอมาเล่าเรื่องการทำงานของเธอให้เพื่อนๆ ในจังหวัดภาคใต้ เพื่อเป็นการแลกเปลี่ยนเรียนรู้

น้องพยาบาลคนนี้เธอชื่อ คุณ เพ็ญพร อิงคะวณิช   ปฏิบัติงานที่แผนกศัลยกรรมอุบัติเหตุ โรงพยาบาลสงขลา

      อันที่จริง น้องๆพยาบาล หรือแพทย์ ที่ทำงานและอุทิศตนให้กับคนไข้ หรือคนป่วยอย่างเต็มที่นั้นมีมากมายในหลายๆแห่ง ที่คนทั่วๆไปยังไม่สามารถได้รับรู้ หรือสัมผัส แม่ต้อยว่าการที่เราได้มีการนำสิ่งเหล่านี้มาแลกเปลี่ยนกันทำให้เกิดแรงบันดาลใจของคนทำงาน มีความประทับใจในการทำงานของเพื่อนๆร่วมวิชาชีพ และมีความรู้สึกร่วมได้

      แม่ต้อยยังจำได้ว่า เมื่อครั้งที่ได้มีโอกาสเข้าไปเยี่ยมชม ในสถานที่ทำงานของน้องพรเพ็ญนี้ สิ่งที่ได้เห็นคือ ในหน่วยงานของเธอที่รับผิดชอบนั้น มีคนไข้มากมายนอนเต็มแทบทุกเตียง มีทั้งคนไข้หนัก ที่ต้องใช้เครื่องช่วยชีวิต และคนไข้สามัญที่ต้องคอยติดตามอาการเปลี่ยนแปลงอย่างต่อเนื่อง เรียกได้ว่า งานที่รับผิดชอบนั้นหนักหนาสาหัส และต้องใช้ความอดทนอย่างสูงมาก สำหรับการดุแลคนไข้ที่มีสภาวะที่เปราะบาง ต้องการการดูแลรักษาทั้งทางด้านการเจ็บป่วย ความต้องการอื่นๆ

       แม้ว่าจะเป็นward สามัญและคนไข้จะหนักและไม่รู้สึกตัว แต่สิ่งที่สังเกตคือความสะอาดสะอ้านของเครื่องใช้ ผ้าปูที่นอน ปลอกหมอน จนคนเข้าไปเยี่ยมอย่างเราๆสามารถจะนอนได้อย่างสบายๆ มีคนไข้คนหนึ่ง ที่ยังไม่ค่อยรู้สึกตัว เท่าไหร่นัก ผ้าปู ปลอกหมอนเป็นลวดลายดอกไม้กระจุ๋มกระจิ๋มน่ารัก มีหมอนเล็กๆสีสวยหวาน ให้คนไข้ได้พักแขน หรือหนุนไหล่  ดูคล้ายๆ เป็นญาติคนหนึ่งของทีมงานพยาบาล

      “ คนไข้ คนนี้ นอนนานมากคะ.. และไม่ค่อยมีญาติมาหา...พวกเราจึงหาของที่สวยงามให้น้องแทน.. ทุกอย่างพวกเราทำเองคะ เอามาจากบ้าน...” เธอเล่าให้แม่ต้อยฟัง

 

       “ ส่วนใหญ่คน ไข้ที่ตึกนี้เป็นคน ไข้อุบัติเหตุ.. ไม่ได้เตรียมตัว หรือไม่ได้คาดคิดว่าจะป่วยหนัก .. ดังนั้นเมื่อคนไข้ฟื้นขึ้นมา สภาพจิตใจจะแย่มากๆ บางคนจำไม่ได้ว่าเกิดอะไรขึ้น .. บางคนต้องการพบญาติ.. บางคนเราติดตามหาญาติไม่ได้..”

 

      เราจึงมาคิดกันว่า..นอกจากการดูแลด้านร่างกายแล้ว เรื่องความต้องการด้านจิตใจเป็นเรื่องสำคัญมากๆ

 

      ที่สำคัญคือ เนื่องจากที่นี่มีทั้งคนไข้ที่นับถือศาสนาพุธ และมุสลิม ดังนั้น เราต้องศึกษาหลักศาสนาของทั้งสองศาสนาเพื่อให้คนไข้และญาติได้นำของศาสนามาร่วมในการดูแลคนไข้

      บางครั้ง ญาติคนไข้ที่เป็นมุสลิม จะมาเยี่ยมกันจำนวนมาก เราต้องเข้าใจนี่ว่าเป็นหลักปฏิบัติของเขาเอง

ที่นี่ แม่ต้อยจึงได้เห็นทั้งคำสวดมนตร์ของศาสนาพุธ และของศาสนามุสลิม เป็นแผ่นเทป และเอกสารสำหรับคนไข้

 

      รอบๆหน่วยงานนี้จะเต็มไปด้วยของที่ญาติคนไข้มาช่วยบริจาค เนื่องจากประทับใจในการดูแลของทีมงาน ยาติคนไข้บางคน แม้ว่าคนไข้หรือญาติของตนเองจะเสียชีวิตไปแล้ว  ก็ยังบริจาคเงินสำหรับซื้ออุปกรณ์ที่จำเป็นสำหรับคนไข้คนอื่นๆที่จะเข้ามารับการรักษาที่นี่ต่อไป  เป็นน้ำใจที่งดงามที่อาจจะหาได้ยากแล้วในสังคมปัจจุบันนี้

 

      แม้ว่า พื้นที่จะคับแคบด้วยเตียงคนไข้ และอุปกรณ์ต่างๆ แต่แม่ต้อยก็ยังอุตส่าห์เหลือบมองเห็นรูปดอกไม้ หรือทิวทัศน์สวยๆ ติดตามมุมต่างๆ รวมทั้งในห้องพักแพทย์ และพยาบาล

“

อันนี้ พวกเราวาดกันเองคะ.. “เธออธิบายพร้อมกับหัวเราะเบาๆเมื่อเห็นสายตาของแม่ต้อย

 

“ บาง รูปคุณหมอก็เอามาติดให้คะ..” เธออวด

 

เรื่องราวของเธอในครั้งนั้นยังอยู่ในความทรงจำของแม่ต้อย  แม้ว่า จะเป็นเวลาที่ผ่านมาแล้วหลายเดือน จนกระทั่ง คราวนี้ ที่แม่ต้อยได้เชิญเธอมาเพื่อแลกเปลี่ยนแนวคิดนี้กับเพื่อนๆในจังหวัดภาคใต้

 

      “ อาจารย์คะ.. คนไข้คนนั้น ที่อาจารย์ เคยไปจับมือ จำได้ไหมคะ? ตอนนี้ รู้สึกตัวดี มีญาติมารับกลับบ้านแล้วคะ....”

เธอ บอกแม่ต้อยด้วยความดีใจเมื่อเจอกันอีกครั้ง.. ที่หาดใหญ่

แม่ต้อยนึกทบทวน ถึงภาพของเด็กหนุ่มมุสลิมคนหนึ่ง ที่นอนไม่รู้สึกตัวในโรงพยาบาล  สิ่งที่พอทำได้คือการบีบมือเบาๆ เพื่อแสดงการรับรู้เท่านั้น..

เด็กหนุ่มที่นอน บนเตียงทีมีผ้าปูลายดอกไม้สีสวย หมอนข้างสีหวาน กำลังใจที่ดีเยี่ยมจากพี่ๆพยาบาลที่ไม่ใช่แม้แต่ญาติ ..ตอนนี้ได้กลับมาสู่สภาวะปรกติอีกครั้ง...เขาคงดีใจมากๆ

 

“ ดีใจจังเลย .. ดีใจกับทีมด้วยนะคะ น้องเขาคงดีใจมากๆนะคะ..”  แม่ต้อย พูดจากใจจริง

 

เป็นความดีใจ เป็นความภูมิใจของคนๆหนึ่ง ที่เกิดมาเพื่อทำหน้าที่เป็นผู้ดูแลคนไข้ มีความศรัทธาต่อวิชาชีพของตนเอง อย่างแท้จริง

 

แม่ต้อยนึกถึงคำบรรยายของอาจารย์ สกล สิงหะ ตอนหนึ่งที่หาดใหญ่ในวันนั้น

 

“ เมื่อคนไข้มาหาเรา.. เขาไม่ได้แกล้งว่า เขาทุกข์..”

แต่เขามีความทุกข์ จริงๆ..

 

เมื่อเราเห็นว่าคนไข้มีความทุกข์ .. ต้นรัก .. ความรักคนไข้จะงอกงามจากน้ำใจ..คนไข้ยอมให้เราทำทุกอย่าง เพราะมีความเชื่อ.. ความไว้วางใจว่า .. เราทำให้เขาพ้นจากความทุกข์ ได้””

แม่ต้อยจึงคิดว่า การที่น้องพรเพ็ญและทีมงาน เห้นความทุกข์ของคนไข้อย่างหมดจดในทุกๆด้าน การดูแลของเธอ จึงมีความปราณีต งดงาม มีความรักแฝงในทุกอณูของการทำงาน

 

เรื่องราวของคุณพรเพ็ญ อิงคะวณิช จึงเป็นเรื่องราวเล็กๆในโลกของความเป็นจริง  ที่ทำให้คนที่ได้สัมผัสเกิดความสุข ไม่ว่าคนๆนั้นจะเป็นคนไข้ที่มารับบริการจากเธอ  หรือว่าคนที่ทำหน้าที่ให้บริการ เช่นเดียวกับเธอ

และแม่ต้อยก็แอบหวังว่า  ทุกท่านที่ได้อ่าน เรื่องนี้ ก็คงจะมีความสุขด้วย เช่นกัน ..นะคะ

สวัสดีคะ

 

 

 คุณพรเพ็ญ  อิงคะวณิช คนขวาสุดคะ