เวรดึกที่ยาวนาน

เวรดึกวันนี้เป็นอย่างไรนะ...

ตอนเช้าต้องไปอบรมแลกเปลี่ยนเรื่องจิตอาสาในรพ.ที่ในเมือง

กลับมาบ้านต้องรีบทำงาน...ดูแลต้นไม้ สวน...รีดผ้าไว้...

เตรียมตัวขึ้นเวร...

ลูกกลับจากโรงเรียนต้องถามไถ่ ทักทาย การเรียน...รับประทานอาหารร่วมกัน

วันนี้มาคิดทบทวน...จะขึ้นเวรอีกนานไหม...จะอยู่แบบนี้...

...หรือจะลองไปเรียนต่อดี...

การทำงานกะดึก..หลังรับส่งเวร ต้อง เดิน round ผู้ป่วย...

วันนี้ไม่ค่อยยุ่ง...ผู้ป่วยที่ปวดก็หลับได้...คนที่ให้เลือด...ก็ให้การดูแลต่อ

ต้องเตรียมยา check ยา...เตรียมการพรุ่งนี้...ในขณะที่หลายๆคนหลับใหล

แต่ก็มีหลายๆกลุ่มอาชีพที่ยังทำงานต่อ...

ขอเป็นกำลังใจให้คนที่ทำงานเป็นกะ...

มีร่างกายที่แข็งแรง...ไม่เจ็บป่วยจาการนอนไม่พอ...

บางครั้งคงเป็นกับทุกๆคนที่ทำงาน...งานมันรุม...หน่วยงานต้องพัฒนา...

วันที่หยุด...ก็อาจเอาเวลาส่วนตัวมาตามงาน...คุยกับน้องที่ขึ้นเวร...

รู้สึก  BURN OUT นะ.....................................................

 ดอกไม้สวยๆคือกำลังใจที่หล่อเลี้ยง...

เมื่อยามที่ได้นั่ง...นอน...ที่สนามหญ้า...

ดูดอกไม้สวยๆ...ความอ่อนหล้า...ก็คลายลงได้