ขอเป็นกำลังใจให้นะคะ

10ปีก่อนในฐานเคยเป็นพยาบาลมาก่อนและต้องขึ้นเวรดึก ความรู้สึกคงเหมือนๆกัน สมัยก่อนเคยอยู่CCU ยิ่งช่วงปีใหม่คนอื่นหยุดแต่เราขึ้นเวรตอนแรกรู้สึกแย่มากๆ แต่เวรวันนั้นมีผู้ป่วยหนักมากพวกเราช่วยกันทำหลายหัตถการหลายอย่าง แม้แต่ใช้อุกรณ์ราคาแพงและมีส่วนเกิน ในฐานหัวหน้าเวรก็ต้องตัดสินใจช่วย บอกหมอว่าถ้าผู้ป่วยไม่มีเงินจ่ายพวกเราหารกันนะทุกคนOK เลยรีบช่วยกันใหญ่ สุดท้ายผู้ป่วยรอดหายกลับบ้านได้เรื่อค่าใช้จ่ายหัวหน้าช่วยประสานสงคมสงเคราะห์ให้ก็เลยไม่ต้องร่วมกันจ่าย จากความรู้สึกที่ไม่มีความสุขก่อนขึ้นเวร กลายเป็นว่าเวรวันนั้นสร้างความสุขและความภูมิใจให้ได้จดจำมาถึงทุกวันนี้ มีอีกหลายๆเหตุการณ์ที่เป็นพลังขับคลื่นที่อยากทำอะไรดี ย้ายจากจุฬามาแต่งงานมาอยู่โรงพยาบาลมหาวิทยาลัยนเรศวร เป็นพยาบาลได้ไม่นานต้องมาทำงานบริหาร ก็ยังเป็นกำลังใจให้พี่ๆน้องๆรวมวิชาชีพนะคะ