ฟ้าสวย เลนส์ใส ในใจเด็ก

 

...3 มิถุนายน 2552... 

 

ช่วงบ่ายๆหลังจากนักเรียนดื่มนมแล้วยังมีนักเรียนบางคนไม่ยอมเข้าห้องเรียน  เดินไปดูก็เห็นนักเรียนชี้ไม้ชี้มือขวักไขว่ขึ้นไปบนท้องฟ้า..

ครูคะ...ครูเห็นทะเลสาบไหมคะ     

ไหนคะ...ทะเลสาบครูไม่เห็นมีเลย

นั่นไงคะ...บนท้องฟ้า

ไม่เห็นมีเลย.....

ครูก็ดูดีๆสิ...นั่นไงทะเลสาบไหลไปนู่นแล้วค่ะ..(พร้อมชี้มือประกอบ)

ครูครับ...ผมก็เห็นปลาโลมาด้วยครับ

ที่ไหน....

นั่นไงครับ...ที่เมฆก้อนนั้น

ผมก็เห็นช้างด้วยครับ..

หนูก็เห็นค่ะ  ผมก็เห็นครับ

(....เมื่อเสียงเริ่มดังขึ้น  เด็กๆที่อยู่ในห้องเริ่มออกมามุงดูบ้าง....)

อยากดูไหมคะ...ถ้าอยากดูก็ออกมาดู  ดูสิใครเห็นอะไรบ้าง...

...เห็นจระเข้ค่ะ  เห็นมังกรครับ  เห็นพญานาคด้วย(โอ้ว...ว้าว...) เห็นเรือครับ  เห็นกระต่ายค่ะ  หนูเห็นหมาขี่หลังแพะ(โอ...พระเจ้า..จินตนาการบรรเจิดจริงๆลูกศิษย์ฉัน)  ครูครับๆเห็นกวาง  มด  กระรอก  หมาป่า

เธอๆดูนั่นสิ  เมฆก้อนนั้นไปรวมกับก้อนนั้นแล้ว  เหมือนเรือเลย…

เหมือนเครื่องบินมากกว่า...

...(เสียงเจื้อยแจ้วยังคงดังอยู่เรื่อยๆ อย่างสนุกสนาน  ดังจนเด็กๆห้องอื่นต้องออกมามุงดูด้วยความสนใจ  ทำให้ครูตุ๊กแกอดยิ้มไม่ได้กับจินตนาการของเด็กๆ  และนึกสนุกกับเด็กๆจนต้องบันทึกภาพท้องฟ้าวันนี้เก็บไว้)...

สำหรับครูตุ๊กแกแล้ว....

ฟ้าวันนี้ช่างสดใสนัก  ฟ้า..ดูเป็นสีฟ้าตัดกับกลุ่มเมฆสีขาวน้อยใหญ่  ที่ถูกกระแสลมพัดพาลอยล่องไปรวมกับก้อนนั้น แยกจากก้อนนี้เปลี่ยนรูปร่างไปเรื่อยๆ ทำให้เด็กๆมองเป็นรูปต่างๆได้

ดูสิคะ...ฟ้าเดียวกัน  มุมเดียวกัน  แต่มองต่างกัน  ตามความคิดและจินตนาการของแต่ละคน  ไม่สามารถบอกได้ว่าใครมองผิด  ใครมองถูก

 

ครูตุ๊กแกจึงให้เด็กๆได้สนุกกับจินตนาการของเขาพักใหญ่ๆด้วยไม่อยากปิดกั้นจิตนาการ  และความสนใจของเด็กๆ  และอยากรู้ด้วยว่าเด็กๆมองแล้วจะนึกถึงอะไร

ครูตุ๊กแกเชื่อว่า...จินตนาการของเด็กๆที่ถ่ายทอดออกมาเป็นสิ่งหนึ่งที่บอกเราได้ว่า เด็กคนนั้นมีความคิดที่สะอาดเพียงใด  และก็ทำให้ครูตุ๊กแกรู้สึกดีใจไม่น้อยในสิ่งที่เด็กๆพูดออกมา  เพราะไม่มีจินตนาการใดที่บ่งบอกถึงความรุนแรงในความคิดเหล่านั้นเลย

 

วันนี้และทุกๆวัน

...ฟ้ายังคงเป็นสีฟ้า...

แต่เธอเห็นท้องฟ้านั่นไหม

เห็นอะไรในพื้นที่สีฟ้านั้นบ้าง

เธออาจเห็นมวลเมฆขาวบางๆ

แต่ฉันเห็นท้องฟ้าสีสวยใสไม่จืดจางในสายตาเธอ

...เจ้าลูกลิงน้อยๆของฉัน…

 

 

ครูคะ..หนูไม่เห็นอะไรเลยค่ะ

แต่หนูเห็นนกสีดำเกาะอยู่บนหลังคาโบสถ์ชัดแจ๋วเลยค่ะ

...และนั่นคือความจริงที่ครูตุ๊กแกปฏิเสธไม่ได้  ก็วันดีคืนดีเจ้านกสีดำนั้นก็พากันบินมาเกาะที่หลังคาห้องสมุด  และพากันอึฝากไว้ที่บนหลังคารถครูตุ๊กแกประจำ...เชอะ...เห็นรถเขาเป็นส้วมสาธารณะหรือไง...อึฝากไว้แล้วก็ทิ้งไปอย่างไม่ไยดี....

 

ขอบพระคุณทุกๆท่านที่แวะมามองท้องฟ้าด้วยกัน

ก่อนกลับแวะไปฟังเพลงนี้ด้วยนะคะ ...เธอเห็นท้องฟ้านั่นไหม...