ช่วงที่อยู่ระหว่างการอบรม ไม่รู้ว่าหลายๆคนมีใครเป็นเหมือนผมหรือเปล่า.. ที่จู่ๆสมองมันตื้อขึ้นมาเฉยๆ คิดอะไรไม่ออก บอกอะไรไม่ถูก มันเป็นงึกๆ งักๆ .. เหมือนเครื่องคอมพิวเตอร์ที่เกิดอาการแฮงค์เอาดื้อๆ ต้องกลับมารีสตาร์ทเครื่องใหม่ที่บ้าน เล่าไม่ได้ เขียนก็ไม่เป็นเรื่อง เขียนแล้วลบอีก ขีดฆ่าอยู่ร่ำไป..
..
ก่อนเข้าร่วมอบรม Narrative Medicine ที่สวนสามพราน นครปฐม..
บอกกันตรงๆว่า ผมมีความเข้าใจในหัวข้อนี้ น้อย ถึงน้อยมาก..และอาจจะน้อยที่สุด
ตามพจนานุกรม ไทย-อังกฤษ LEXiTRON Dictionary ออนไลน์ให้ความหมายคำนี้ไว้ว่า
narrative [N] ; เรื่องเล่า Syn. anecdote; narration; tale; yarn Related. เรื่องที่เล่าหรือบรรยาย, การเล่าเรื่อง, การบรรยายตามลำดับของเหตุการณ์, การเล่าเรื่อง, การบรรยาย.
เมื่อเอาไปรวมกับ Medicine ผมแปลความเอาเอง เออเอง ประมาณว่า..
คือ การบำบัดโรค (และโลก)..ด้วยเรื่องเล่า หรือเล่าเรื่อง..
นึกในใจว่า..
โอ้วว. งานเข้าแล้วตู ทั้งการเขียนเรื่อง และเล่าเรื่อง..มันเหมือนยาขมชงตราน้ำเต้าทอง
ที่มีสรรพคุณเหมือนยาหวาน แต่เวลากินแต่ละครั้งมันช่างพะอืดพะอม..เสียนี่กระไร
ช่วงที่อยู่ระหว่างการอบรม ไม่รู้ว่าหลายๆคนมีใครเป็นเหมือนผมหรือเปล่า..
ที่จู่ๆสมองมันตื้อขึ้นมาเฉยๆ คิดอะไรไม่ออก บอกอะไรไม่ถูก มันเป็นงึกๆ งักๆ ..
เหมือนเครื่องคอมพิวเตอร์ที่เกิดอาการแฮงค์เอาดื้อๆ ต้องกลับมารีสตาร์ทเครื่องใหม่ที่บ้าน
เล่าไม่ได้ เขียนก็ไม่เป็นเรื่อง เขียนแล้วลบอีก ขีดฆ่าอยู่ร่ำไป..
จบการอบรม 3 วัน เดินทางกลับมาถึงบ้าน ผมนอนยาวตั้งแต่เช้ายันบ่าย..เอามือก่ายหน้าผาก..คำสอนของอาจารย์โกมาตร หลายเรื่องหลายอย่างมันยังชวนคิด ชวนคุยอยู่ในหัว..
ทุกคนมีเรื่องเล่าเหมือนที่อาจารย์ว่า..
แต่ไอ้การที่จะเล่าให้เป็นเรื่องนี่สิครับ มันยังสับสนอลหม่าน วกไปเวียนมา ขนาดเขียนเอง อ่านเอง
ยังงงเองก็มี! คาดว่ายังคลำหาทางไปให้ตัวเองยังไม่เจอ..
เรื่องเล่าเปลี่ยนแปลงโลก..ได้จริงหรือไม่ ผมก็ไม่รู้!
รู้แต่ว่าตลอดหลักสูตรการอบรม
เรื่องเล่าของสมาชิกหลายคนได้เปลี่ยนแปลงมุมมองของผมอย่างสิ้นเชิง(ชาย)
ฮึ แต่ของแบบนี้..ยอมแพ้กันง่ายๆ ไม่ได้หรอกครับ
เพราะผมได้ยินเสียงอาจารย์ร้องตะโกนดังๆก่อนที่พวกเราจะเดินทางกลับว่า..
"เข้าที่..ระวัง!!"
ขอขอบพระคุณ
อ.โกมาตร จึงเสถียรทรัพย์ ผู้ประสิทธิประสาทวิชา
แม่ต้อย ผู้สนับสนุนอย่างเป็นทางการ และเพิ่งมีโอกาสได้เห็นตัวเป็นๆ
พี่หยดน้ำ ขอบพระคุณสำหรับหนังสือพยาบาลไร้หมวก
(ตอนนี้ผมยังไม่กล้าเอาเรื่องเล่าของพี่ให้เมียอ่าน เพราะกลัวเมียผมจะเขียนข้อความเดียวกับพี่ที่หน้าผากแทนพุง)
สมาชิกร่วมกลุ่ม 7 และร่วมรุ่น Narrative Medicine ทุกท่าน
น้องปู เพื่อนนอนร่วมห้องที่ต้องทนเสียงกรนของผมทุกคืน
และอีกหลายๆท่านที่มีส่วนร่วมให้การอบรมครั้งนี้สำเร็จ ลุล่วงไปได้ด้วยดี
อิจฉามากๆเลยค่ะ ที่มีโอกาสเข้าอบรมเป็นรุ่นเเรก ตัวเองตั้งมั่นอย่างเเรงว่าจะไปให้ได้เเต่สุดท้ายสมัครไม่ทัน รอรุ่น2 ค่ะสมัครไว้เเล้วอย่าลืมมาเล่าต่ออีกนะคะจะรออ่าน
จะรออ่านเรื่องเล่าจากโรงพยาบาลด่านซ้ายค่ะ
เป็นกำลังใจให้บล็อกเกอร์มือใหม่ด้วยค่ะ เคยไปโรงพยาบาลด่านซ้ายเมื่อ 10 ปี่ที่เเล้วไปสำรวจค่ายค่ะสุดท้ายได้ไปออกค่ายที่ นาลานข้าว ด่านซ้าย ยังประทับใจไม่รู้ลืมค่ายอาสาชุมนุมพัฒนาอนามัย คณะพยาบาล มข.
สวัสดีครับคุณ ชา เขียนมาเถิดครับ ถึงจะสับสนวุ่นวาย ขอเพียงได้เขียน ได้ลงมือ ถือว่ามีชัยไปเกิรครึ่ง ยิ่งมีโอกาสได้เป็นศิษยืหมอโกมาตร กับแม่ต้อยด้วยแล้วชัยชนะอยู่ไม่ไกล อย่าอายที่เขียนแล้วเอาให้ภรรยาอ่าน ผมว่าเรา"ช่วยเขียน เวียนกัน วานกันชม" (ด่านซ้าย ชายแดนแขวงเมืองหน้าด่าน) คงมีเรื่องเล่ามาสู่กันฟังน่ะครับ รออ่านครับท่าน
เรียนท่านมหาฯ ดีจังเลยค่ะ กลับมาถึงบ้านก็ยังคิดถึงเรื่องราวการอบรม ถึงกับนอนเอามือก่ายหน้าผากเลยเชียวหรือ ไม่รู้ว่าแม่ต้อยกับท่านอาจารย์โกมาตรควรจะดีใจหรืออย่างไรกันนี่ ตัวเองกลับมาถึงน่านก็เพิ่งมีโอกาสมาทบทวนเรื่องราวและเตรียมพร้อมสำหรับการสานต่อในรุ่งเช้าของวันทำงานแรกหลังกลับจากการอบรมนี่แหละค่ะ อย่างไรก็เป็นกำลังใจให้กับนักเรียนร่วมชั้นเรียนเดียวกันนะคะ หวังว่าอีกไม่นานคงจะมีเรื่องราว มาเล่าสู่กันฟัง...เรื่องเล่าเปลี่ยนแปลงโลกได้...เชื่อเช่นนั้นค่ะ
สวัสดีคะ
แม่ต้อยมาให้กำลังใจนะคะ
รพร. ด่านซ้ายนี่ แม่ต้อยคาระวะ ตั้งแต่ผอ.ลงมาเลยคะ
คุรภาพเต็มแก้ว..สุดยอด..
ขอกระซิบอีกอย่างคะ
แม่ต้อยอ่านเรื่องของยายแถวเป้นต้นมา
บอกคำเดียวว่า..เยี่ยม...
จำกันได้ไหม?
สวัสดีคะท่านมหา ไม่ทราบจะจำกันได้หรือยังสำหรับสมาชิก ชาวกะพ้อ โด่คนเดียวเนื่องจากคลุมผมคนเดียวไง
อ่านข้อความของท่านแล้ว ความร้สึกไม่แตกต่างกันเลยคะ ของท่านบอกว่าเอามือแต่ของดิฉันคงจะเอาเท้าแล้วละคะ ยังไงก็สู้คะเพราะทุกคนต่างก็รอความหวังจากดิฉันนี่แหละคะ
โห......พี่โด้ ....สุดยอดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด
รอกันบ้างไม่ได้หรืองัยค่ะเนี่ย
ลอยลำไปไกลซะงั้น
คิดถึงค่ะ(ฝากให้ภรรยาที่บ้านด้วย)
อย่าลืมนะคะ..ล่องใต้เมื่อไหร่ กรุณา.....แวะ.....
สวัสดีจ้า บล็อคเกอร์มือใหม่ แต่ของพี่รู้สึกว่าจะใหม่กว่าเป็นไหนๆ
ก่ายหน้าผาก 3 วันน้อยไปของพี่เป็นสัปดาห์ เลื่อนไปเป็นเดือน และหลายเดือนกว่าจะเริ่มลงมือ
แล้วจะจัดการอย่างไรเนี่ย บล็อคที่เขาตั้งให้ก็เข้าไปเขียนอะไรไม่ได้ จะทำไงดี บรรดาเจ้าพ่อ เจ้าแม่ IT ทั้งหลายถามใครตอบให้ไม่เคลียร์ ตัดสินโทรฯถาม อ.พอลล่า เสียงที่ได้รับตอบมาก็แบบขาดๆหายๆ ครั้นจะถามต่อก็เกรงใจอาจารย์ ลองเข้าไปจัดการอยู่หลายครั้งไม่สำเร็จ ที่สำเร็จได้ก็แบบฟลุคซะงั้น แต่งานนี้ไม่มีแพง 555
เมื่อหันกลับมาทบทวนเรื่องเล่าที่เรามีในสต๊อก เอ่อ มันบ่ได้เรื่องอีหลี ถ้าจะนำลงบล็อคเลยคงไม่น่าสนใจ อะไรที่เราต้องการนำเสนอในเรื่องนั้นๆ แล้วทำไม่มันต้องมีแต่เรื่องรันทด เศร้า เคล้าน้ำตา เรื่องฮาๆ ก็หายาก หันหน้า หันหลังหลายครั้ง Adrenaline ก็หลั่ง แต่ Endophine ไม่ยักกะตามมาด้วย เอาละ(วะ) ไม่ก้าวก็ไม่เดิน จะเกิดหรือดับ ให้มันรู้กันไปเลย แต่ถือคติอันนึงว่า ทำงานคุณภาพไม่โทษคน แต่โทษที่ระบบ ถ้าผลงานออกมาไม่ดี ก็ให้ระบบจัดการก็แล้วกัน
ว่าได้ดังนั้นก็เริ่ม นำเมล็ดชามาคัด ใส่ปุ๋ยรดน้ำ ตามสูตรเราบ้าง ตามสูตร อ.โกมาตร์บ้าง
เออ ชามันก็งอกงามดีนี่ อาจช้าหน่อย ยังดีกว่าไม่โต (ให้กำลังใจตัวเองตลอด)
และก็ให้กำลังใจพี่น้องชาวชาทุกท่าน
ไม่รู้ว่ามาแสดงความคิดเห็นหรือเล่าเรื่องความในใจของตัวเองไม่รู้เน๊อะ
คิดถึงชาด่านซ้ายนะคะ