“ต้องเป็นหนังสือที่ไม่ดีแน่ๆ ถ้ามั่นใจว่าดีจริงต้องกล้าในคนแง้มชิมได้สิ”

          เวลาที่คุณเดินเข้าร้านหนังสือ  คุณตัดสินใจควักกระเป๋าซื้อหนังสือสักเล่มจากอะไร

·       อ่านจากคอลัมม์วิจารณ์หนังสือ  เห็นว่าดี อยากอ่าน

·       เพื่อนแนะนำว่าเป็นหนังสือดี

·       ไปอ่านในห้องสมุด เห็นว่าดี  ซื้อมาเก็บไว้

·       ติดชื่อนักเขียน  โดยไม่เปิดดูเนื้อหา

·       วางอยู่ในชั้น “หนังสือขายดี”

·       พิมพ์มาหลายครั้งแล้ว  ต้องดีแน่ๆ

·       ดูหนังแล้วชอบ  ต้องหาหนังสืออ่าน

·       ซื้อไว้ใช้อ้างอิงได้

·       อยู่ในกลุ่มเรื่องที่สนใจอยู่เดิม  ซื้อไปอ่านเพื่อเติมเต็ม

·       ต้องใช้ในการทำงาน

·       ปกสวย กระดาษดี  ซื้อไปเก็บในตู้

·       ฯลฯ

          ฉันเดินเข้าร้านหนังสือเมื่อมีหนังสือที่ต้องการอยู่ในใจแล้ว  และมักจะมีหนังสือที่ไม่ตั้งใจติดมือกลับมาทุกครั้ง  หลังจากไปยืนพลิกๆ อ่านคำนำ  คำนิยม  พลิกอ่านเร็วๆ ในเล่ม  มันอดใจไม่ไหว

          หนังสือประเภทเดียวที่ไม่ซื้อ   คือหนังสือที่ร้านห่อหุ้มพลาสติกไว้แน่นหนา  ป้องกันคนเปิดอ่าน  ฉันสันนิษฐานไว้เบื้องต้นว่า  “ต้องเป็นหนังสือที่ไม่ดีแน่ๆ  ถ้ามั่นใจว่าดีจริงต้องกล้าในคนแง้มชิมได้สิ”  (ใครจะมายืนอ่านจนจบเล่มฟะ)

          วันนี้ไปจัตุรัสจามจุรี  เข้าร้านหนังสือ  เจอเล่มหนึ่ง  เห็นเขียนชื่อที่ปกว่า  “คนอื่นเรียกนายก  แต่เราเรียกพ่อ” จำไม่ได้ว่าใครเขียน  วางอยู่บนขั้น “หนังสือขายดี” ซะด้วย

        เลยไม่ซื้อซะงั้น....

        ป.ล. อยากทราบค่ะว่าคนอื่นเลือกซื้อหนังสือสักเล่มเพราะอะไร

อาทิตย์ที่ ๓๑ พฤษภาคม ๒๕๕๒