โกทูโนว์คือพื้นที่ปลอดภัยที่เราพบกันได้...

เกริ่นนำ

ตื่นมายามเช้าวันนี้ยูมิงัวเงียจัดกระเป๋าเอกสารใหม่เตรียมเข้าสู่เทอมใหม่จะเปิดต้นเดือนหน้าดันมาเจอลายมือที่เขียนเรื่องผ่านหูได้ยินจักกะจี้ใจดีในงานโกทูโนว์วันที่ 25 พ. ค. 2552เลยลองเปิดดูก่อนทิ้งไปตามกาลเวลา  ณ ที่ห้องจัดงานท่านอธิการบดี มอ. คนปัจจุบัน เมื่อครั้งยูมิอยู่ มอ. ปัตตานีเคยมาร่วมงานที่จัดในโรงแรมเมืองหาดใหญ่เคยทักทายท่านว่า...อธิการบดีท่านต่อไปเป็นท่านนะครับ...อิ อิ อิ ปากหวานจริงนะ...ท่านเผยออกมายิ้มแล้วเดินจากผมไป...วันนี้จริงอย่างผมคิดและได้นั่งฟังยามเช้าช่วงเปิดงาน 

เก็บคำคุยที่ผ่านหู

 เก็บมุมคิดบางมุมได้ทำนองว่า...การสื่อสารทางบล็อกของอธิการบดีทำให้ทุกคนในวิทยาเขตเข้าถึงข้อมูลอย่างรวดเร็วและเท่าเทียมไม่เหลื่อมล้ำนะ...คนเราควรถีบตนออกมาจากรอยโคซึ่งเป็นทะเลของเขียดน้อยหรือหิ่งห้อยในกะลาครอบ...การสื่อสารที่ผิดพลาดเป็นความล้มเหลวทางการบริหารเช่นกัน...

เสียงหนุ่ม-สาวคุยกัน

และท่าน อ. หมอวิจารณ์ ผู้ส่องทางสว่างให้ยูมิเดินเข้ามาในโกทูโนว์กับ คุณนายด๊อกเตอร์ (เสียงหนุ่ม-สาวคุยกัน ) แซว ๆ ...ก็รักเดียวใจเดียวนะ...จบเลยทุกคำมารวมลงในรอยเท้าช้างนี้...ต่อมายูมิลืมตัวโดนลากสองสาวจับมือเคียงข้างไปไหนไปกัน...หัวเราะลั่นห้องประชุม...นึกชม...ดร. ขจิต  สรรหามาเล่นนะนี่...อิ อิ อิ ต่อมาเข้าสู่โลกคาเฟ่ของหมอสกล...ยูมิหลับนกไปนิด ๆ สบายใจ ๆ เหมือนคนเล่นกระดานโต้คลื่นลมในทะเลบางครั้งเพราะมีเสียงเพลงบรรเลงประกอบออกมาจับใจจริง...

เสียงรอบ ๆ ข้าง

และเสียงจากคนข้าง ๆ ว่า...งานที่เราชอบจะมีเวลาทันที...ไม่เชื่อการบังคับเพราะใจเขาต้องมาก่อน...ในที่เดียวกันทุกคนต้องรับรู้ว่ามีปัญหาจะได้ช่วยกันแก้ไขปัญหานั้น...ความไม่รู้ไม่ใช่สิ่งผิด  แต่มันตามมาด้วยความไม่เท่าเทียมกันกลายเป็นความเหลื่อมล้ำได้...คนเขียนบล็อกที่เปิดใจตนเองสุภาพมากเกินไปก็จะเขียนไม่ออก...เวลาถ่ายรูปต้องยิ้มในใจก่อนนะแล้วภาพจะออกมาสวยงาม...จงทำสิ่งที่เราทำอยู่ให้ดีที่สุด...เราเขียนเพราะเราอยากเขียน...คนเราต้องหัดในไถและหายใจในขณะเป่าปี่ได้...

เสียงจากบนเวทีสุดตะลึงสำนวนคุณครูคิม

เราพร้อมที่จะเปิดใจรับและให้ในสิ่งดีงาม...จงเขียนในสิ่งที่ได้ทำได้เห็นได้สัมผัสที่เป็นตัวตนของเราเอง...จงเรียนรู้ที่จะทำอะไรไม่รู้จงถามจะได้ความรู้...อย่าลืมนะสิ่งที่เรียนกับสิ่งที่เราชอบอาจไม่เหมือนกัน...บางครั้งคุณจะทำอะไรสำเร็จถ้าเอ่ยปากบอกลูกน้อยคุณสักคำ...

เสียงทิ้งทวนก่อนอำลา

และทิ้งท้ายจากการฟังลุงเอกปิดฉากงานนี้ทำนองว่า...โกทูโนว์คือพื้นที่รับฟังซึ่งกันและกันมันจะเกิดปัญญาความรู้ความเอื้ออาทรต่อกัน  โกทูโนว์คือพื้นที่ปลอดภัยที่เราพบกันได้...ด้วยประการดังนี้แล.