"...ฉันไม่ต้องการทะยานสูง

ดังเช่นต้นไม้เลื้อย ที่ดูสูงลิ่ว ทว่าลวงตา

ต้องตามความสูงของตัวเอง ด้วยการเกี่ยวเกาะไม้อื่น

ฉันพร้อมที่จะงอกงามอย่างเตี้ยต่ำ

เฉกเช่นต้นหญ้า ไม้พุ่ม

ที่สามารถเติบโตหยัดยืนด้วยพลังของตัวเอง

ฉันไม่ต้องการมีรัศมีพวยพุ่ง

ดุจดั่งทะเลยามเที่ยง

ที่เป็นเพียงกระจกสะท้อนของแสงแดด

ฉันขอเพียงความสว่างของแสงเทียนในคืนมืด

ซึ่งให้แต่ความนุ่มนวลและเย็นตา

ตราบที่แสงเทียนยังเปล่งประกายอยู่ตรงนั้น

เกิดจากความกระจ่าง

ที่บังเกิดมาจากภายในตัวของฉันเพียงลำพัง..."

 

 

คิดถึงหนังสือ "ค้นหาตัวเอง" ของ "อาจารย์นวลศิริ เปาโรหิตย์"

ในยามที่เบื่อหน่ายผู้คนที่คอยแย่งชิงผลประโยชน์ทางด้านการศึกษา

ที่คนหลาย ๆ คนเรียกว่า อาจารย์มหาวิทยาลัย

ที่ใคร ๆ เลือกนับถือเพียงเปลือกนอก หรือระดับชั้นของใบปริญญา

มากกว่า ความเป็นคนดี มีศีลธรรม หัวใจบริสุทธิ์และงดงาม

สังคมทุรชน เสื่อมทราม เกินห้ามได้

เบื่อหน่ายจนถึงจุดใกล้ "วางเฉย" และ "ปล่อยวาง"

นั่งท่อง "มันเป็นเช่นนั้นเอง"

"มันเป็นเช่นนั้นเอง" ไม่รู้กี่จบ

 

 

เชียงใหม่

๒๐ พฤษภาคม ๒๕๕๒