ใต้ฟ้าเดียวกัน

   ยามนี้ฝนตกบ่อยๆ ทำให้คิดถึงช่วงเวลาที่ ผ่านมา..

....ชีวิตครูดอย  มีเรื่องราวมากมาย...

ในความทรงจำ   เมื่อครั้นยังสอนที่โรงเรียนบ้านห้วยผึ้งใหม่

เด็กชาย และเด็กหหญิงล้วนมีหน้าตา ละหม้ายคล้ายคลึงกัน

มีผมสีเหลืองแกมทองๆ แก้มก็ระเลื่อด้วยเลือดฝาด  มีแววตาสดใส

จ้องมองมายัง ครูใหม่สาวทั้งสอง  อิอิ รวมครูเอด้วย

..ครูใหม่ ( ยังเป็นอัตราจ้าง )..จะมาสอนประจำชั้นอนุบาล 1 และ 2 

เด็กดีใจ  เราทำกิจกรรมวงกลม กิจกรรมเข้าจังหวะ - เคลื่อนไหว  กิจกรรมสร้างสรรค์ กิจกรรมเกมการศึกษา  เด็กสนุกมาก ไม่นานก็จะเรียกชื่อครูจนติดปาก

อากาศที่นั่น มีฝนทุกฤดู ยิ่งดูฝนแล้ว ไม่มีใครขึ้นลง เพราะหนทางลำบาก

ชีวิตเหมือนอยู่อีกโลก ในใต้ฟ้าเดียวกัน   มองไปไหนมีแต่ขุนเขา ต้นไม้ และความสงบเงียบ

เหงาไหม  บอกได้เลยว่า โครตเหงา.... นานๆจะมีเสียงรถสักคัน ทุกคนจะหยุดชะเง้อมอง

แทบจะบอกได้ว่าเป็นรถของชาวบ้านคนไหน... ไปไร่ ...กลับมาจากไร่  ...

    ด้วยวัยนั้น  20 ต้นๆ สนุกมากกับการเดินทาง 

 น่าเสียดายที่ช่วงเวลานั้นไม่มีกล้องดิจิตอล  ...

 ... พอโรงเรียนเลิกแล้ว  มีเวลาว่างจะเดินเที่ยวไปเยี่ยมบ้านนักเรียน 

พบเห็นสภาพความเป็นอยู่ วิถีชีวิต และน้ำใจของคนดอย พอทำให้คลายเหงาไปบ้าง

บางวันครูเอก็ไปคุยเล่นกับแม่เด็กนักเรียนจนมืด  .. โดนผอ.เรียกไปเตือน  ..อิอิ (  ลืมไปไม่ใช่บ้านเรา  )

มีเรื่องราวความประทับใจ เกี่ยวเด็กชาวเขาในห้วงเวลาหนึ่ง  ยังผุดขึ้นในใจ

เขาชื่อ ชัยนนท์  ครูเอจะเรียกเขาว่า ไชเยอะแยะ  และนายใหญ่ แซ่ลี จำชื่อจริงไม่ได้ นานมากๆ

ตอนไปสอนเขากำลังเรียนชั้น ป.2  เขาชอบมาแอบมอง และหลบตาเวลามอง แต่คุยเก่ง

เป็นไกด์ตัวน้อยที่พาครูเอไปทั่วหมู่บ้าน ที่ไร่ข้าวโพด   ไร่ข้าวตามสันดอย ไร่กะหล่ำ

และด้วยข้าวโพดเป็นผลิตภัณฑ์อาหารทั้งคนและสัตว์  

เขาพาครูเอไปเล่นเครื่องโม่ข้าวโพด ( อาหารสัตว์ ) หน้าตาประหลาด

แต่ก็รู้ว่าข้าวโพดที่ปลูก  ยอดอ่อนนำไปขาย ต้มเป็นฝักทาน แกะเป็นเม็ดๆผสมหุงกินกับข้าว

บ้างก็นำมาตากแห้งบดเป็นแป้งทำขนม ทำแป้งเหล้า  ฝักที่แก่จัดเป็นอาหารให้สัตว์...

   เพียงช่วงเวลาหนึ่งจากชีวิตครูบนดอย

....  พวกเราเริ่มเรียนรู้ไปพร้อมกัน.......ภายใต้ฟ้าเดียวกัน.......